UA-104319606-1

zoon en dochter

  • Zwemlessen een jaar verder

    Afgelopen zaterdag was het testmoment van de zwemles. De kinderen zwemmen nu een jaar in de lesjes georganiseerd door de stad Gent. We zijn daar op zich heel tevreden van. Het zijn reeksen van 15 lessen, telkens volgens Fred Brevet. Rond de tiende les volgt telkens een evaluatie en wordt bepaald of ze naar de volgende reeks mogen of hun huidige brevet nog eens opnieuw moeten doen. Dat is een beetje raar, aangezien nog maar 2/3e van de lessen op dat moment achter de rug is, maar dat calculeren ze dan in.

    En zo behaalde Zoon zaterdag Dolfijn, het derde en hoogste niveau van "Leren overleven". Hij is nu officieel "kantveilig". Dat is ook wel zo. Hij zwemt sinds september in het diep en tijdens de oefeningen laat ik hem bijna altijd alleen naar de kant zwemmen vanop een meter of 5. En dat lukt prima. Hij heeft de afgelopen maanden echt een klik gemaakt qua zwemmen. Vorig schooljaar zat het drijven nog niet zo goed en zonk hij zonder drijfhulp vrij snel weg. Dat gaat nu dus veel beter.

    Voor onze Dochter was de evaluatie een beetje spannender. Ze was al iets te jong voor haar huidig niveau en het volgende niveau is het brevet van Dolfijn dat Zoon nu dus net behaald heeft. En wat volgens de inschrijvingsgegevens eigenlijk pas kan vanaf de derde kleuterklas. Ze is dus dikke 10 maanden te jong. Maar dat is niet alles, ze is ook heel klein voor haar leeftijd en heeft echt nog niet veel kracht. En daarbij is ze ook nog eens verschrikkelijk speels en eigenwijs. Ik heb hier denk ik al verteld hoe ze tijdens de zwemles zelden of nooit naar de juf luistert en gewoon haar eigen ding deed. Ik had me er dus al op ingesteld dat ze het huidig niveau Waterschildpad 2 keer zou doen. 3 keer blijkbaar als je naar de leeftijdscriteria kijkt. 

    Maar de avond voor de proef heb ik het er met haar over gehad en haar wat gemotiveerd om haar best te doen en aan de juf te tonen wat ze in huis heeft en blijkbaar heeft dat gewerkt. Want ze was bij de beste van haar groepje ineens tijdens de test en deed alles perfect. Ineens ging dat. Want puur technisch is het een goed zwemmertje; ze drijft goed en kan al gerust enkele meters zwemmen zonder drijfhulp. En dus mag ze toch over naar het volgend niveau. Ik ben eigenlijk wel trots...

  • September, maand der eerste keren en nieuw begin

    Met (kleine) kinderen in huis is 1 september altijd wel speciaal, maar als er eentje voor het eerst naar school gaat, zoals vorig jaar, of de overstap maakt van kleuterklas naar lagere school, zoals dit jaar, krijgt die eerste september toch nog een specialer gevoel. Ik denk dat ik evenveel zenuwen had als de kinderen. Wellicht zelfs iets meer, want bij de jongste waren er geen zenuwen te bespeuren.

    1 september kwam en verliep vlekkeloos. Zoon stond al weken te popelen en zou liefst 1 augustus al gestart zijn in het eerste leerjaar. De vriendjes terugzien en echt nieuwe dingen leren, spannende dingen zoals lezen en rekenen, hij kon amper wachten. Eindelijk die nagelnieuwe boekentas. Voor het eerst samen boeken gekaft. Met zelf gekozen kaftpapier en mappen. Meneer voelde zich heel erg belangrijk.

    Zoveel belangrijkheid dat kleine zus wat uit de boot dreigde te vallen en het met minder aandacht moest doen. Ten onrechte natuurlijk, want ook zij start in een nieuwe klas met nieuwe juf en heel wat onbekende gezichten (slechts 3 vriendjes verhuisden mee, de rest zit in de parallelklas). En ook zij had er geweldig veel goesting in. En fladderde op 1 september apetrots die nieuwe klas in. Ik kreeg 's avonds meteen feedback van de juffen dat ze voor de kleinste te zijn van de hoop zich erg goed leek te voelen en veel had verteld, zonder problemen opkwam voor haar gedacht ook al kent ze de rest van de kindjes en de juffen nog niet goed. Klein maar stoer, zo kennen we haar.

    Ook voor mij tal van nieuwigheden. Ik moet nu 1 kind afzetten op het eerste verdiep en 1 kind aan de andere kant van het gebouw op de gelijkvloerse verdieping en dat allemaal op 7 minuten tijd, want om dan moet ik beginnen crossen naar de tramhalte om tijdig in het station te raken en om 10u in Brussel te zijn op mijn werk. Ik ben nog wat zoekende daarin (welk kind eerst etc). De oudste heeft nu werk- en andere boekjes die mee naar huis komen en een heuse agenda die elke dag nagekeken moet worden. En voor het eerst in 3 jaar schoolcarrière moeten we echt elke dag op tijd zijn, want die juf van het eerste leerjaar ziet er een beetje een strenge uit (tof ook wel hoor, dat zeker).

    Tal van kleine en minder kleine spannende eerste keren dus de afgelopen dagen en weken...

    • de eerste keer kaften
    • de eerste keer zwemles met de turnjuf voor de oudste
    • de eerste keer zwemles op school met haar klas voor de jongste
    • turnkleren kopen voor de oudste en slofjes voor de jongste voor het eerst
    • de eerste letter leren schrijven, het eerste cijfer leren schrijven (de i en de k was makkelijk maar de 2 valt tegen)
    • oudste nieuwe leefgroep en begeleiders in de naschoolse opvang, waar ze dan niet meer samen in de leefgroep zitten
    • Dochter moet haar broer (en zijn vrienden) missen op de speelplaats
    • ...

    Wist je trouwens wie er elke dag als eerste klaar zit in de bank in het eerste leerjaar? Onze dochter. Terwijl grote broer zijn boekentas leeg maakt, glipt zij elke ochtend alle kindjes, ouders en de juf voorbij om te gaan zitten blinken, er is echt geen toepasselijker woord) op het plekje van broer. Helemaal klaar om ook groot te zijn en te leren. Ze is echt wel een beetje boos dat ze kleiner is en nog niet mag leren schrijven en nog altijd maar geen 4 jaar is (ze vraagt al weken geregeld of ze nu morgen eindelijk 4 en dus groot is). Gelukkig helpt opa wat door haar naam te leren schrijven...

    1 september, school, eerste leerjaar

  • De kleuter is afgestudeerd!!

    Omdat wij op Werchter zitten en het vrijdag maar een halve dag meer is en ze vanavond al bij oma gaan logeren, was dit Zoons laatste dag in de kleuterschool! Alweer een mijlpaal bereikt en een hoofdstuk afgesloten. Ik herinner me nog goed hoe we 3 jaar geleden gingen wennen in de eerste kleuterklas rond deze tijd...

    Het is een huizenhoog cliché, wat zeg ik, wolkenkrabbershoog, maar wat is dit snel gegaan. Drie jaar vlogen voorbij gewoon. Drie heel toffe jaren ook met tal van leuke projecten en uitstappen en verhalen en top-juffen. Maar we kijken allemaal ook wel uit naar de volgende stap en de volgende uitdagingen. Hij is er klaar voor...

  • Afscheid van de kleuterschool

    Het zijn Zoons laatste dagen op de kleuterschool. Nog slechts 4 dagen scheiden hem van de grote vakantie en dan de lagere school (volgende week woensdag en vrijdag zijn de kindjes bij de oma). Op school werd dat afscheid zelfs al gevierd. Afgelopen dinsdag mochten de oudsten van zijn graadklas een hele dag op stap met de juf naar de Blaarmeersen en daarna blijven slapen op school. Ik zou zo graag een vlieg op de muur geweest zijn dan...

    Ik denk niet dat hij heel veel geslapen heeft, want toen de oma hem woensdag kwam halen is hij in de auto al in slaap gevallen 's middags... Maar het moet leuk geweest zijn, zwemmen en spelen in de Blaarmeersen bij deze tropische temperaturen en dan frietjes van de frituur en ijsjes. En slapen met zijn beste vriendjes. Wat meer kan een kleuter zich wensen...

    Ik vond het ook wel een beetje spannend. Hij gaat regelmatig bij de oma logeren en af en toe eens bij zijn peter of meter, maar zo met de school was het wel de allereerste keer. De Dochter maakte uiteraard meteen misbruik van de gelegenheid om in zijn bed te slapen, iets wat ze anders nooit zou mogen. Zoon vroeg ontzet toen hij het hoorde of ze dan ook met zijn speelgoed had gespeeld...

    Met de Dochter ging ik dinsdag dan weer mee op uitstap naar de kinderboerderij. Dat was wel gezellig. De twee juffen en dan vier ouders en een dikke twintig eerste kleuters en peuters. Ik had er een halve dag verlof voor genomen. Ik kan dat ook wel voor andere dingen gebruiken, maar ze zijn maar 1 keer klein en ik probeer toch elk jaar minstens 1 activiteit mee te doen. Nu dat nog kan. In de lagere school zal dat niet meer gewenst zijn vermoed ik.

    Vanavond ga ik de cadeaus voor de juffen afwerken en morgen al afgeven. Ik heb mijn hoofd gebroken over een leuk en nuttig cadeau. Chocolade leek me wel wat maar dan lees je op Facebook van juffen die in hun bikini willen passen en geen zoetigheid willen. Leuke badproductjes dan maar hoe weet je welke geurtjes iemand fijn vindt. Uiteindelijk kwam ik op dit idee: een limonadetap gevuld met thee, ijsblokjes, verse munt, een limoen en receptjes voor ijsthee en smaakwater. Ik denk wel dat ze daar blij mee gaan zijn...

    limonade.jpg

     

  • Klein en groot drama

    Ik ben net bijna in slaap wanneer er groot verdriet opstijgt in de kamer boven. Ik hol zo snel ik kan de trap op en tref daar een ontroostbare Dochter aan. Bang van de schaduwen. Omdat ze echt heel ontroostbaar is, vraag ik of ze misschien liever bij mij wil slapen. En dus verhuist ze prompt mee en installeren we ons, zij op haar pas gekregen Paw Patrol kussen, haar kleine lijfje tegen mij aan geperst en haar handen aan weerszijde van mijn gezicht. Superknus, dat kan ik je verzekeren. Het grote drama voelde ik dan ook vrij snel wegebben, al duurde het wel even eer mevrouw echt rustig genoeg was om te slapen. Met redelijk wat wriemelen tot gevolg. En redelijk weinig slaap langs mijn kant. Om een uur of half twee word ik tenslotte wakker en heb ik ze succesvol terug naar het eigen bedje getransporteerd.

    Vanmorgen dan plots een ijzige schreeuw. Zowel ik als Zoon schrikken ons rot en snellen naar boven. Waar de Dochter vrolijk rechtop zit in bed. Waarop ik vraag waarom ze zo luid roept als er niks is en Zoon toevoegt, 'Kom toch gewoon naar beneden zoals altijd als je wakker bent'. En zij met haar liefste stemmetje zegt 'Maar mijn beentjes zijn moe'.

    Tijd voor drama drie wanneer iedereen gepakt en gezakt staat om naar de opvang te vertrekken (geen school vandaag). Tot de Dochter plots een welbepaalde knuffel nodig heeft en Zoon en ik gaan zoeken. En ik al zoekend vaststel dat zijn pas gekregen spinner niet op zijn plaats ligt. Ik had het al verdacht gevonden toen Zoon bleef drentelen in de living en mij naar beneden joeg vlak voor het vertrek. Dus ik vraag hem waar die spinner is en zie hem dan gewoon zitten in zijn broek en wijs hem daarop. En Zoon begint gewoon te huilen alsof de wereld net vergaan is. Net als ik op een strak schema zit om mijn tram richting station te halen natuurlijk. En dan de trein. En er stipt om 10u een stagiair op mij wacht. Grote tranen en veel verdriet. Maar Zoon is gelukkig inmiddels wel groot genoeg om door te hebben dat er echt weinig tijd is, zichzelf bij elkaar te pakken en op weg naar de opvang het nog even te bespreken (enfin, ik spreek en hij luisterde hoop ik).

  • Lezing Emoties bij kinderen

    Maandagavond kon ik in het kader van de Week van de Opvoeding op de school van de kinderen gratis een superinteressante lezing meepikken. Eva Bronsveld, die met het boek Temperamentvolle Kinderen toch wel een veelgetipte naam is in opvoedingsland, kwam spreken over emoties bij jonge kinderen. 

    Ik had van zodra het kon mijn plekje gereserveerd via Gentinfo en maar goed ook, want de lezing was volzet. Een hele refter vol voornamelijk mama's kwam luisteren naar dit erg interactieve verhaal. Ik was wat aan de late kant en belandde op de laatste rijen op een krukje, auch mijn rug. Maar desondanks en ondanks het late uur en de voorafgaande vermoeiende werkdag en treinrit naar huis, was het toch geen uitdaging om me twee uur op het verhaal te focussen. Bronsveld is niet alleen een heel goede en aangename spreker, haar betoog sprak me ook enorm aan. Ik kan haar boek dan ook enorm aanraden.

    Ik denk en hoop dat er in de zaal toch ook heel wat mensen een nieuw perspectief toegereikt hebben gekregen, al hoorde ik hier en daar nog wel eens een smalende reactie of kritische vraag van mensen die een meer klassieke visie zijn toegedaan. Ik heb in elk geval (en met mij een boel mensen) druk genoteerd en voel me met tal van tips toch wel geïnspireerd en gesterkt om hier verder mee aan de slag te blijven gaan.

  • Moederdagweekend

    Met dank aan de juffen van Zoon begon moederdag al vrijdag om 17u. Alle kindjes en hun mama werden dan op school verwacht voor een verrassingsverwenmoment. Ik had echt geen flauw idee wat er stond te gebeuren, Zoon kon tot die middag bijna alle geheimen bewaren.

    De kindjes en juffen hadden er echt zwaar hun werk van gemaakt. Het begon met een soort stoelendans, dat doen alle kleuters in de klas blijkbaar graag en zo werden we in 4 groepjes ingedeeld. We moesten dan telkens van de ene activiteit naar de andere doorschuiven. 

    We begonnen bij de stagiair in de turnzaal, alwaar we samen met onze kleuter een heus hindernissenparcours heb afgelegd. En ik voor het eerst in meer dan 25 jaar nog eens op een sportraam hing. Met een kort rokje aan. En op een springbal stuiterde en een parcours aflegde op een kleuterstep. Alle mama's zaten na 1 ronde al uitgeteld weer op de bank.

    We schoven door en kwamen in een yoga sessie terecht. Gedempte lichtjes en aangepaste muziek en dan allerlei oefeningetjes doen samen met Zoon. Het was allebei ons ding niet echt, maar we hebben er toch wel erg van genoten. Van daar ging het dan naar de klas alwaar we gezelschapsspelletjes mochten spelen en dan ging het eindelijk naar Zoons favoriete activiteit, waarover hij nog altijd het stilzwijgen behield, een wellness bij de andere juf. Hij heeft mijn armen en handen ingesmeerd met bodylotion, mijn nagels gelakt, een korte rugmassage gegeven en een voetbadje. Echt geweldig. 

    Daarna kregen we dan allemaal een drankje en een arsenaal aan hapjes dat op minder dan 5 minuten vakkundig kaalgevreten was door een klas sprinkhanen, excuseer, kleuters. 

    Ik was nadien helemaal emo. Moe ook wel, want het was een zeer drukke dag geweest (ook al 2 uur mee gaan zwemmen met Zoons klas, naar de bib, hond gewandeld, opgeruimd,...) en we waren pas tegen 20u thuis. Maar emotioneel ook, omdat het zo'n deugd had gedaan al die speciale één-op-één aandacht en activiteiten onder ons tweetjes. Zo eens echt verwend worden. Samen. De liefde van dat ventje voelen. De inspanningen van al die kindjes en juffen.

    Zaterdag kreeg ik dan een roosje dat Zoon had gekregen in de supermarkt en taart die de Dochter had uitgekozen. 's Middags ging ik even lunchen met een vriendin en daarna nog eens fietsen met de kindjes. Dochter is eindelijk vertrokken met de loopfiets!

    Zondag mocht ik uitslapen en werd ik dan gewekt door Dochter die haar moederdagliedje kwam zingen en haar cadeau kwam afgeven. Liedje en cadeautje van Zoon had ik op het verwenmoment op school al gekregen. Dan tijd voor een rustig ontbijtje. En kreeg ik van de wederhelft en van Zoon 4 tasjes van Helen B. Ik had op Facebook gezien dat er een limited edition was in samenwerking met Pol Cosmo en die wou ik doodgraag, dus had ik een onsubtiele tip gegeven. Maar mijn mannen kwamen niet met 1, maar met 4 tasjes. Ik natuurlijk zotcontent. Ik hou echt van die mooie kleine spulletjes.

     

    IMG_4756.JPG

    In de namiddag gingen we langs bij Madam Bakster maar het zat daar helaas helemaal vol. Peaberry was helaas ook al niet open. Dan maar een ijsje op de picnicbanken van het Maaseikplein. 's Avonds gingen we iets gaan eten, maar omdat we bijna naar Italië vertrekken was een snelle pizza minder een optie en Zoon heeft ons half dood gezeurd dat hij frietjes wou en dus trokken we voor het eerst in veel te lange tijd nog eens naar De Frietketel. Alwaar Zoon de veggie stoofvleessaus enorm kon smaken en zelfs Dochter een paar frietjes mee at terwijl ze de andere gasten entertainde door rond te rijden met haar poppenbuggy. Het was geen chique diner, maar ik heb er verdorie van genoten.

    En zo kwam het dat ik dit jaar dus een moederweekend kreeg van mijn huisgenoten. Echt wel magisch. Vooral dat moment op school. Wetende dat hij volgend jaar naar de lagere school gaat en dan anders weer zo anders zal worden. Maar op dit moment heb ik nog twee kleuters die letterlijk al eens vechten om op mijn schoot te kunnen kruipen en besef ik dat ik moet proberen elk moment te koesteren.

    IMG_4758.JPG