UA-104319606-1

zoon en dochter

  • Eerste keer op het ijs

    We begonnen dit jaar met een nieuwe ervaring voor de kindjes. Op 1 januari hadden we niets te doen en de kinderen zelf waren al enkele dagen aan het spreken over gaan schaatsen op de schaatsbaan op de kerstmarkt. Het regende wel, maar omdat de schaatsbaan toch onder de stadshaal staat gingen we toch maar eens een verkennend kijkje nemen.

    Veel verkennen was er echter niet aan, ze stoven als twee kleine wildemannen naar de schaatsenverhuur. Voor de Dochter van net vier kregen we dubbele schaatsen die ze met plastic riemen (die niet geweldig goed hielden moet ik zeggen) aan haar schoenen bevestigd werden. Babyschaatsen zou ze ze achteraf een beetje verontwaardigd noemen. Zoon kreeg 'echte' schaatsen. De wederhelft bestelde er ineens nog zo'n soort banaan bij waar allebei de kinderen op konden zitten, maar de Dochter moest en zou ook een pinguïn hebben om zich aan vast te houden dus algauw stonden we op het ijs met twee kinderen, een banaanslee en een pinguïn. Mevrouw kan zeer vasthoudend zijn als ze iets wil.

    De Dochter was meteen heel zelfredzaam en gleed met haar dubbele schaatsen en haar pinguïn geheel zelfstandig de schaatsbaan rond. Al bleven we toch altijd in de buurt. Broer natuurlijk jaloers dus af en toe werden die schaatshulpjes gewisseld. Als ze wilden bekomen kropen ze op onze 'banaan' en kon ik ze duwen.

    Ik had intussen naar schatting zo'n 20 jaar niet meer op ijs gestaan en de paniek sloeg toe toen het letterlijk glad werd onder mijn voeten. Het moet gezegd, ik durfde niet. Gelukkig was er dus die banaan. Ik heb dat ding het eerste half uur niet los gelaten. Gelukkig dus dat er kinderen waren als accessoire bij mijn schaatshulpje...

    Het werd een ongelofelijk leuke namiddag voor ons allemaal. Zelfs de muziek werkte mee (Counting Crows en Spin Doctors godbetert, dat dateert zelfs uit mijn schaatstijd). We genoten om ter hardst...

    IMG_0079.JPG

  • Heel klein maar toch groot nieuws

    Gisterenavond was Zoon ineens iets kwijt...

    Toen ik 's avonds thuis kwam, toonde hij mij trots zijn compleet scheve voortand. Ik werd meteen misselijk. Het was al laat, ik moest nog warm eten, de Dochter in bed leggen, de hond moest gewandeld, over school verteld, met de letterdoos geoefend,... Enfin, de scheve tand kwam en ging weer uit de aandacht. 

    Een uurtje later sta ik net met een poedelnaakte Dochter in de badkamer de tanden te poetsen als Zoon verschijnt met een mond vol bloed en iets heel klein wit in zijn handen. Net als de wederhelft buiten is met de hond natuurlijk. Brrrr. Ik laat hem zijn mondje spoelen, het bloeden is al gestopt blijkbaar. Ik geef hem drie dikke knuffels en dan ga ik toch maar verder met de kleinste in bed te leggen, het is al na acht uur inmiddels.

    Maar daarna ga ik toch de tand bewonderen. Die is inmiddels al keurig opgeborgen in een luciferdoosje. We zijn er allemaal toch een heel klein beetje ondersteboven van. Zijn allereerste melktandje uit! En een half uur later blijkt ook de Dochter nog niet in slaap en moet ze nog benadrukken hoe groot en stoer haar broer wel is. Wat hij geweldig vindt om horen natuurlijk.

    Ik had zo de indruk dat hij bij de laatste van de klas is om tanden te wisselen. Op zes maanden had hij nochtans al de eerste twee melktandjes, toch niet bepaald laat. Enfin. Alweer een mijlpaal voor ons.

  • Zwemlessen een jaar verder

    Afgelopen zaterdag was het testmoment van de zwemles. De kinderen zwemmen nu een jaar in de lesjes georganiseerd door de stad Gent. We zijn daar op zich heel tevreden van. Het zijn reeksen van 15 lessen, telkens volgens Fred Brevet. Rond de tiende les volgt telkens een evaluatie en wordt bepaald of ze naar de volgende reeks mogen of hun huidige brevet nog eens opnieuw moeten doen. Dat is een beetje raar, aangezien nog maar 2/3e van de lessen op dat moment achter de rug is, maar dat calculeren ze dan in.

    En zo behaalde Zoon zaterdag Dolfijn, het derde en hoogste niveau van "Leren overleven". Hij is nu officieel "kantveilig". Dat is ook wel zo. Hij zwemt sinds september in het diep en tijdens de oefeningen laat ik hem bijna altijd alleen naar de kant zwemmen vanop een meter of 5. En dat lukt prima. Hij heeft de afgelopen maanden echt een klik gemaakt qua zwemmen. Vorig schooljaar zat het drijven nog niet zo goed en zonk hij zonder drijfhulp vrij snel weg. Dat gaat nu dus veel beter.

    Voor onze Dochter was de evaluatie een beetje spannender. Ze was al iets te jong voor haar huidig niveau en het volgende niveau is het brevet van Dolfijn dat Zoon nu dus net behaald heeft. En wat volgens de inschrijvingsgegevens eigenlijk pas kan vanaf de derde kleuterklas. Ze is dus dikke 10 maanden te jong. Maar dat is niet alles, ze is ook heel klein voor haar leeftijd en heeft echt nog niet veel kracht. En daarbij is ze ook nog eens verschrikkelijk speels en eigenwijs. Ik heb hier denk ik al verteld hoe ze tijdens de zwemles zelden of nooit naar de juf luistert en gewoon haar eigen ding deed. Ik had me er dus al op ingesteld dat ze het huidig niveau Waterschildpad 2 keer zou doen. 3 keer blijkbaar als je naar de leeftijdscriteria kijkt. 

    Maar de avond voor de proef heb ik het er met haar over gehad en haar wat gemotiveerd om haar best te doen en aan de juf te tonen wat ze in huis heeft en blijkbaar heeft dat gewerkt. Want ze was bij de beste van haar groepje ineens tijdens de test en deed alles perfect. Ineens ging dat. Want puur technisch is het een goed zwemmertje; ze drijft goed en kan al gerust enkele meters zwemmen zonder drijfhulp. En dus mag ze toch over naar het volgend niveau. Ik ben eigenlijk wel trots...

  • September, maand der eerste keren en nieuw begin

    Met (kleine) kinderen in huis is 1 september altijd wel speciaal, maar als er eentje voor het eerst naar school gaat, zoals vorig jaar, of de overstap maakt van kleuterklas naar lagere school, zoals dit jaar, krijgt die eerste september toch nog een specialer gevoel. Ik denk dat ik evenveel zenuwen had als de kinderen. Wellicht zelfs iets meer, want bij de jongste waren er geen zenuwen te bespeuren.

    1 september kwam en verliep vlekkeloos. Zoon stond al weken te popelen en zou liefst 1 augustus al gestart zijn in het eerste leerjaar. De vriendjes terugzien en echt nieuwe dingen leren, spannende dingen zoals lezen en rekenen, hij kon amper wachten. Eindelijk die nagelnieuwe boekentas. Voor het eerst samen boeken gekaft. Met zelf gekozen kaftpapier en mappen. Meneer voelde zich heel erg belangrijk.

    Zoveel belangrijkheid dat kleine zus wat uit de boot dreigde te vallen en het met minder aandacht moest doen. Ten onrechte natuurlijk, want ook zij start in een nieuwe klas met nieuwe juf en heel wat onbekende gezichten (slechts 3 vriendjes verhuisden mee, de rest zit in de parallelklas). En ook zij had er geweldig veel goesting in. En fladderde op 1 september apetrots die nieuwe klas in. Ik kreeg 's avonds meteen feedback van de juffen dat ze voor de kleinste te zijn van de hoop zich erg goed leek te voelen en veel had verteld, zonder problemen opkwam voor haar gedacht ook al kent ze de rest van de kindjes en de juffen nog niet goed. Klein maar stoer, zo kennen we haar.

    Ook voor mij tal van nieuwigheden. Ik moet nu 1 kind afzetten op het eerste verdiep en 1 kind aan de andere kant van het gebouw op de gelijkvloerse verdieping en dat allemaal op 7 minuten tijd, want om dan moet ik beginnen crossen naar de tramhalte om tijdig in het station te raken en om 10u in Brussel te zijn op mijn werk. Ik ben nog wat zoekende daarin (welk kind eerst etc). De oudste heeft nu werk- en andere boekjes die mee naar huis komen en een heuse agenda die elke dag nagekeken moet worden. En voor het eerst in 3 jaar schoolcarrière moeten we echt elke dag op tijd zijn, want die juf van het eerste leerjaar ziet er een beetje een strenge uit (tof ook wel hoor, dat zeker).

    Tal van kleine en minder kleine spannende eerste keren dus de afgelopen dagen en weken...

    • de eerste keer kaften
    • de eerste keer zwemles met de turnjuf voor de oudste
    • de eerste keer zwemles op school met haar klas voor de jongste
    • turnkleren kopen voor de oudste en slofjes voor de jongste voor het eerst
    • de eerste letter leren schrijven, het eerste cijfer leren schrijven (de i en de k was makkelijk maar de 2 valt tegen)
    • oudste nieuwe leefgroep en begeleiders in de naschoolse opvang, waar ze dan niet meer samen in de leefgroep zitten
    • Dochter moet haar broer (en zijn vrienden) missen op de speelplaats
    • ...

    Wist je trouwens wie er elke dag als eerste klaar zit in de bank in het eerste leerjaar? Onze dochter. Terwijl grote broer zijn boekentas leeg maakt, glipt zij elke ochtend alle kindjes, ouders en de juf voorbij om te gaan zitten blinken, er is echt geen toepasselijker woord) op het plekje van broer. Helemaal klaar om ook groot te zijn en te leren. Ze is echt wel een beetje boos dat ze kleiner is en nog niet mag leren schrijven en nog altijd maar geen 4 jaar is (ze vraagt al weken geregeld of ze nu morgen eindelijk 4 en dus groot is). Gelukkig helpt opa wat door haar naam te leren schrijven...

    1 september, school, eerste leerjaar

  • De kleuter is afgestudeerd!!

    Omdat wij op Werchter zitten en het vrijdag maar een halve dag meer is en ze vanavond al bij oma gaan logeren, was dit Zoons laatste dag in de kleuterschool! Alweer een mijlpaal bereikt en een hoofdstuk afgesloten. Ik herinner me nog goed hoe we 3 jaar geleden gingen wennen in de eerste kleuterklas rond deze tijd...

    Het is een huizenhoog cliché, wat zeg ik, wolkenkrabbershoog, maar wat is dit snel gegaan. Drie jaar vlogen voorbij gewoon. Drie heel toffe jaren ook met tal van leuke projecten en uitstappen en verhalen en top-juffen. Maar we kijken allemaal ook wel uit naar de volgende stap en de volgende uitdagingen. Hij is er klaar voor...

  • Afscheid van de kleuterschool

    Het zijn Zoons laatste dagen op de kleuterschool. Nog slechts 4 dagen scheiden hem van de grote vakantie en dan de lagere school (volgende week woensdag en vrijdag zijn de kindjes bij de oma). Op school werd dat afscheid zelfs al gevierd. Afgelopen dinsdag mochten de oudsten van zijn graadklas een hele dag op stap met de juf naar de Blaarmeersen en daarna blijven slapen op school. Ik zou zo graag een vlieg op de muur geweest zijn dan...

    Ik denk niet dat hij heel veel geslapen heeft, want toen de oma hem woensdag kwam halen is hij in de auto al in slaap gevallen 's middags... Maar het moet leuk geweest zijn, zwemmen en spelen in de Blaarmeersen bij deze tropische temperaturen en dan frietjes van de frituur en ijsjes. En slapen met zijn beste vriendjes. Wat meer kan een kleuter zich wensen...

    Ik vond het ook wel een beetje spannend. Hij gaat regelmatig bij de oma logeren en af en toe eens bij zijn peter of meter, maar zo met de school was het wel de allereerste keer. De Dochter maakte uiteraard meteen misbruik van de gelegenheid om in zijn bed te slapen, iets wat ze anders nooit zou mogen. Zoon vroeg ontzet toen hij het hoorde of ze dan ook met zijn speelgoed had gespeeld...

    Met de Dochter ging ik dinsdag dan weer mee op uitstap naar de kinderboerderij. Dat was wel gezellig. De twee juffen en dan vier ouders en een dikke twintig eerste kleuters en peuters. Ik had er een halve dag verlof voor genomen. Ik kan dat ook wel voor andere dingen gebruiken, maar ze zijn maar 1 keer klein en ik probeer toch elk jaar minstens 1 activiteit mee te doen. Nu dat nog kan. In de lagere school zal dat niet meer gewenst zijn vermoed ik.

    Vanavond ga ik de cadeaus voor de juffen afwerken en morgen al afgeven. Ik heb mijn hoofd gebroken over een leuk en nuttig cadeau. Chocolade leek me wel wat maar dan lees je op Facebook van juffen die in hun bikini willen passen en geen zoetigheid willen. Leuke badproductjes dan maar hoe weet je welke geurtjes iemand fijn vindt. Uiteindelijk kwam ik op dit idee: een limonadetap gevuld met thee, ijsblokjes, verse munt, een limoen en receptjes voor ijsthee en smaakwater. Ik denk wel dat ze daar blij mee gaan zijn...

    limonade.jpg

     

  • Klein en groot drama

    Ik ben net bijna in slaap wanneer er groot verdriet opstijgt in de kamer boven. Ik hol zo snel ik kan de trap op en tref daar een ontroostbare Dochter aan. Bang van de schaduwen. Omdat ze echt heel ontroostbaar is, vraag ik of ze misschien liever bij mij wil slapen. En dus verhuist ze prompt mee en installeren we ons, zij op haar pas gekregen Paw Patrol kussen, haar kleine lijfje tegen mij aan geperst en haar handen aan weerszijde van mijn gezicht. Superknus, dat kan ik je verzekeren. Het grote drama voelde ik dan ook vrij snel wegebben, al duurde het wel even eer mevrouw echt rustig genoeg was om te slapen. Met redelijk wat wriemelen tot gevolg. En redelijk weinig slaap langs mijn kant. Om een uur of half twee word ik tenslotte wakker en heb ik ze succesvol terug naar het eigen bedje getransporteerd.

    Vanmorgen dan plots een ijzige schreeuw. Zowel ik als Zoon schrikken ons rot en snellen naar boven. Waar de Dochter vrolijk rechtop zit in bed. Waarop ik vraag waarom ze zo luid roept als er niks is en Zoon toevoegt, 'Kom toch gewoon naar beneden zoals altijd als je wakker bent'. En zij met haar liefste stemmetje zegt 'Maar mijn beentjes zijn moe'.

    Tijd voor drama drie wanneer iedereen gepakt en gezakt staat om naar de opvang te vertrekken (geen school vandaag). Tot de Dochter plots een welbepaalde knuffel nodig heeft en Zoon en ik gaan zoeken. En ik al zoekend vaststel dat zijn pas gekregen spinner niet op zijn plaats ligt. Ik had het al verdacht gevonden toen Zoon bleef drentelen in de living en mij naar beneden joeg vlak voor het vertrek. Dus ik vraag hem waar die spinner is en zie hem dan gewoon zitten in zijn broek en wijs hem daarop. En Zoon begint gewoon te huilen alsof de wereld net vergaan is. Net als ik op een strak schema zit om mijn tram richting station te halen natuurlijk. En dan de trein. En er stipt om 10u een stagiair op mij wacht. Grote tranen en veel verdriet. Maar Zoon is gelukkig inmiddels wel groot genoeg om door te hebben dat er echt weinig tijd is, zichzelf bij elkaar te pakken en op weg naar de opvang het nog even te bespreken (enfin, ik spreek en hij luisterde hoop ik).