Werk

  • Vorming geven met je hoofd vol snot

    Ziek worden komt nooit gelegen, maar nu heb ik toch wel heel erg gevloekt. De kinderen en wederhelft belagen me al sinds de kerstvakantie met het ene virus na het andere. En mijn immuniteitssysteem laat me net in de steek als ik vorming moet geven aan een groep hulpverleners. Uiteraard. En niet zomaar een standaardiets dat we elk jaar doen, maar een nieuwe vorming die we voor het allereerst aanbieden en dus ook nog helemaal conceptueel uitgedacht en vormgegeven moest worden. Dan begint ik te snotteren en te hoesten gelijk gek en zit mijn kop vol watten. Natuurlijk.

    Maar kom, het is goed verlopen. We moesten de namiddag vullen met inspiratie uit de praktijk en een kleine workshop rond onlinehulp terwijl de deelnemers in de voormiddag al wat theorie achter de kiezen hadden gekregen. We zijn al sinds 2004 bezig met die materie en weten dus wel een en ander te vertellen aan de mensen, dat was het probleem niet. Maar ik ben geen geboren spreken en het was toch wel heel spannend.

    En uiteraard liet de technologie ons in de steek toen de deelnemers met elkaar mochten chatten. Maar kom. Iedereen kon er precies nog mee lachen. En ook dat is realiteit bij onlinehulp. Het draait al eens stevig in de soep. Dat hebben ze dan meteen al eens kunnen ervaren, zullen we maar denken.

    Ik was bang dat mijn hoofd te vol snot ging zitten om tijdens de vorming wat ad rem te kunnen reageren op de vragen uit de groep, ik moest vooral de bespreking in goede banen leiden en dat kan je niet echt voorbereiden. Maar mijn baas nam gelukkig veel op zich en zo lukte het allemaal prima. En ik vond het eigenlijk heel leuk om te doen.

  • Thuiswerk

    Zo zalig om weer eens thuis te kunnen werken (in oktober kon het niet omwille van vakantie van een collega en in de zomer mag het niet). Versgemaakte (vegan) capucino erbij, wat nootjes en fruit om te knabbelen en StuBru op de achtergrond. En wanneer de concentratie begint te falen gewoon een herfstwandeling kunnen gaan maken met de oude hond. Hoofd weer op nul en rondstruinen tussen de vallende bladeren. Het enige nadeel is dat het nogal eenzaam is, natuurlijk, maar aangezien we maar 2 dagen per maand mogen thuiswerken speelt dat niet echt.

  • Doel en golf in Kallo

    Eén keer per jaar mogen we hier op het werk ons hokje uit en is er tijd voor een zogehete 'informele uitstap'. Een groepje collega's bedenkt dan een strikt geheim dagprogramma dat maar enkele dagen voordien op de rest wordt losgelaten. Het is elk jaar een andere mix van cultuur, avontuur en toch ook wel lekker eten en/of drinken. Wegens permanentieverplichtingen kan ik meer niet dan wel mee, maar dit jaar was ik toch nog eens van de partij.

    Tegen het eerste deel van de dag zag ik eerlijk gezegd flink op. Gaan golfen in Kallo. Ik heb niet alleen een enorme hekel aan sport, ik ben er ook gewoon rotslecht in dus zo'n initiatie van enkele uren is voor mij doorgaans afzien en afgaan. Met loden armen en benen begaf ik me dus op de zogeheten driving range want het golf heeft zo blijkt een heel eigen vocabulaire.

    We waren met veel dus de lesgeefster van dienst heeft niet echt persoonlijke feedback gegeven op mijn techniek of eerder het complete gebrek eraan, maar ik geef eerlijk toe, golf is best wel fun. Maar moeilijk mensen, moeilijk. Al die verschillende slagen, al die dingen waar je aan moet denken, pfieuw.

    Gelukkig kan je daar in de golfclub niet alleen op een balletje slaan maar ook verdomd lekkere bbq eten, echt waar, dat deel van de middag mocht er wezen.

    Met een overvolle buik reden we daarna naar Doel. Ik was er 15 jaar geleden al eens geweest en het had toen best indruk gemaakt dus naar dit deel van de dag keek ik absoluut uit. We werden rondgeleid door Dennis, een sympathieke inwoner (een van de laatste 20 zo blijkt) en fervent lid van Doel 2020. De man deed een pakkend verhaal over het ontstaan en de evolutie van Doel en dan natuurlijk over de geschiedenis van de afgelopen jaren met veel onduidelijkheid en hallucinante verhalen. En natuurlijk over het dagelijks leven in een dorp dat eigenlijk al niet meer bestaat. Over inbrekers aan de achterdeur en een burgerwacht.

    Vandaag was nog maar eens in het nieuws dat de dagen van Doel nu echt wel geteld zijn, dus ik kan iedereen aanraden nog snel eens te passeren. Het is een indrukwekkende ervaring. Het verval en daar tussen die paar bewoonde huizen. Meer toeristen dan inwoners op straat. De reuzen die voorbij tuffen op de Schelde. De omliggende haven. Het doet je als mens allemaal heel klein voelen.

  • Van dienst

    Alle collega's zijn op teambuilding vandaag. Wandelen, fietsen en eten in Aalst. Eén iemand van ons subteam moest achterblijven voor permanentie en omdat er een aantal dingen waren waardoor ik twijfelde (geen zin in fietsen in de regen of een te zware tocht met 'de buik', uit gaan eten als veggie zwangere kan soms een extra uitdaging zijn, de treinverbinding naar Aalst is nog altijd niet hersteld, de collega's waarmee ik het best overeenkom zijn ziek of het laatste jaar vertrokken,...) besloot ik mezelf op te offeren en te komen werken zodat de rest kan gaan.

    En zie nu, die zon, voel me fitter dan fit, spijt dat ik al heb gehad van die beslissing...

    Nu ja, een rustig dagje op het werk is ook zo kwaad nog niet hoor, maar fietsen en wandelen in de schaarse lentezon, het had toch ook wel fijn geweest...

  • Jonge moeders/ouders

    Dit bericht veroorzaakt een storm, in blogland maar ook ver daarbuiten. Dat kan niet verwonderlijk zijn, het gaat over iets wat ontzettend veel mensen aanbelangt. En dus heeft iedereen een mening. Ik las op diverse andere blogs reacties. Heel vaak zat ik al lezend instemmend te knikken. Zoals ik al zei, veel is herkenbaar. Regelmatig was ik het ook niet of minder eens. Want elk verhaal is een persoonlijk verhaal, een resultaat van persoonlijke keuzes, een persoonlijke gezins- en werksituatie, misschien ook van de dingen die men vroeger thuis zelf heeft gezien of net gemist, noem maar op.

    Ik nam me dus voor me niet in het 'debat' te mengen. Wie ben ik, immers. Mama van 1 zoon, een tweede onderweg, dat is niks wereldschokkends. Ik ben al deeltijds gaan werken voor dat ene kind (4/5e), ook niet bepaald barricade-gedrag. Ik pendel elke dag van Gent naar Brussel, tegen beter weten in. Niks speciaals, niks nieuws. Maar toch, toch kan ik het niet laten.

    Het verhaal is complex. Voor veel standpunten valt er iets te zeggen, vind ik. Dat het niet makkelijk is, soms. Dat er ontzettend veel gevraagd wordt van mensen in bepaalde levensfasen. Dat we daarnaast ook ontzettend veel vragen van onszelf.

    Ons maatschappelijk systeem is niet perfect, maar elke euro belastinggeld kan uiteraard ook maar 1 keer worden uitgegeven, dus dat is keuzes maken. Op zich zijn er tal van systemen waar je als werknemer kan instappen, zo verdien ik al 15 maanden ongeveer evenveel met 4/5e te werken als toen ik voltijds werkte en dat dankzij premies van zowel Vlaamse als Federale overheid. Ok, volgende maand is dat liedje uit, maar ik het het toch maar mooi gekregen.

    Naast puur financiële dingen is het ook kwestie van cultuur, van mentaliteit, van man-vrouw, van zoveel. Dingen die niet van vandaag op morgen zullen veranderen, denk ik.

    Tot slot zijn we best wel een beetje een verwende generatie. De voorgaande generaties deden het anders, en dat zal op sommige vlakken beter en op andere dan weer minder goed geweest zijn. Als ik naar mezelf kijk, dan geef ik eerlijk toe dat ik het allemaal wil; een (véél beperkter, maar toch) sociaal leven, mezelf ontplooien, verre reizen, een eigen huis, kinderen, een fijn huwelijk, een boeiende job. En soms geeft dat stress. Als ik straks om 19u30 thuiskom en mijn Zoon nog welgeteld een half uurtje zie eer hij gaat slapen, dan is dat kort en dan vind ik dat spijtig. Omdat ik die dag bijna 3 uur onderweg ben geweest van en naar Brussel, tijd die wellicht nuttiger besteed had kunnen worden. Langs de andere kant zijn die drie uren ook uren dat ik tot rust kom ik mijn cocon op de trein, de enige uren in de week dat ik een boek lees, ongestoord muziek luister, over dingen nadenk. Dus helemaal weggegooid is het niet. En vrijdag, zaterdag en zondag ben ik 100% voor Zoon.

    Ik ben soms gestresseerd. En dan kan ik thuis ongenietbaar zijn en prikkelbaar en al eens met iets smijten. Vraag maar aan mijn huisgenoten. Maar in the end ben ik behoorlijk gelukkig met mijn keuzes en met mijn leven. Want daar komt het uiteindelijk toch allemaal op neer. Kiezen. Ofwel aanvaard je de gevolgen van je keuze en probeer je daar gelukkig mee te zijn. Ofwel probeer je te veranderen dat je stoort. Meer opties zijn er niet. De ene dag gaat dat beter dan de andere. Soms vraag ik mij ook af waar ik in godsnaam mee bezig ben en wat ik mezelf aandoe met dat tweede kind dat onderweg is, ik vraag me al eens af of ik wel geschikt bent voor kinderen tout court. Maar het is wat het is en ik doe ook maar mijn best. Toch?

  • Pendelaar

    Vandaag ganse dag vergadering. In Gent, in een hogeschool vlakbij. Hoe zalig. Moet er om 10 zijn, dus pas tegen 9u50 de deur uit. Ben vandaag behoorlijk jaloers op al die mensen voor wie zo'n verplaatsing standaard is. Op een normale werkdag trek ik om 8u10 de deur achter mij toe, naar de kribbe, naar het station, overstappen van trein, stukje stappen om tegen 10u aan mijn werkdag te beginnen. Dan 8u werken en weer anderhalf uur onderweg en om 19u30 ben ik thuis. Nog net op tijd om Zoon een half uur later in zijn nestje te leggen. Niet dat ik klaag he, ik doe mijn werk nog altijd graag genoeg dat het opweegt tegen de verplaatsing, maar oh boy, zo een dag niet naar Brussel wordt wel geapprecieerd...

  • Gent-Brussel: 5u

    Thuis vertrokken om 7u40. Door een dik pak sneeuw naar Dampoort station. Daar viel het wonderwel mee, mijn trein had amper 7 minuten vertraging. De mensen die naar Antwerpen moesten hadden minder geluk, daar reden voorlopig geen treinen.
    Na een kwartier wachten komt mijn trein toe, iedereen stapt op en er gebeurt niets. Een probleem waar ze voorlopig weinig meer info over kunnen geven, een geblokkeerde wissel.

    Na drie kwartier kondigen ze aan dat we best allemaal afstappen en op het spoor erlangs een trein naar Gent Sint Pieters nemen omdat de kansen dat de huidige trein naar Brussel zal rijden, met de minuut slinken. Iedereen dus van die lange trein op een trein met drie rijtuigjes en hop, naar Gent Sint Pieters. Daar aangekomen staan er drie treinen op het scherm, waarvan 1 naar Brussel, met onbepaalde vertraging en waarvan de gangen al zo vol zitten dat er gewoon niemand meer bijkan. Dat belooft.

    Tot plots de redding verschijnt, de trein via Wetteren, Aalst, Denderleeuw etc, een eind om dus maar hij gaat naar Brussel en er is geen vertraging.

    Met een kwartier vertraging vertrekt die en we zetten aan, in een slakkentempo, maar we rijden. Zo gaat het relatief goed, tot we Brussel naderen. En stilvallen. Laaaaaaang stilvallen. Op de trein zegt iemand dat Brussel volledig geblokkeerd staat en er geen treinen meer in of uitkunnen. We zien ook maar om de twintig minuten een andere trein. Onze treinbegeleider zegt dat we in een lange file staan en dat hij ook geen idee heeft hoe lang het nog zal duren, maar dat het lang zal zijn.

    En zo staan we daar. Het wordt 12u 's middags. En we staan er nog altijd. Ondertussen roepen ze om dat de trein niet verder zal rijden dan Brussel Zuid.

    Uiteindelijk komen we aan in het Zuidstation. Bijna iedereen stapt af. Er wordt niks omgeroepen, niemand weet of dit nu het eindstation is of niet. Dan beginnen mensen toch te zeggen dat we wel gaan doorrijden maar dat de machinist eerst afgelost moet worden. Uiteindelijk zet de trein zich in beweging.

    Ik kom aan in Brussel Noord, eindelijk. En een kwartier later ook op het werk, na een ploetertocht door de sneeuw. Het is 12u45. Dik 5 uur onderweg geweest. En nu maar hopen dat er vanavond een trein terug is. Want daar ben ik niet zo zeker van...