zvizdal

  • Zvizdal (Berlin)

    Is het film? Is het theater? Ik neig naar het eerste, maar het werd door Vooruit aangekondigd als het eerste. In elk geval bevond ik me donderdagavond voor de uitverkochte voorstelling Zvizdal van Berlin, een mij tot dan toe compleet onbekend gezelschap, niet naast maar op het podium van de theaterzaal. Twee kleine tribunes stonden tegenover elkaar geplaatst en tussen die twee stond een projectiescherm. Vreemd allemaal en het maakte dat ik nog meer zin kreeg in deze voorstelling.

    De film/voorstelling startte. Met geluid, maar geen beelden. Ik vroeg me af of de mensen op de andere tribune wel iets te zien kregen en dit misschien deel uitmaakte van de voorstelling? Gelukkig kwam er na een tijdje wel beeld.

    Voor het maken van deze film was men gedurende 5 jaar verschillende keren op bezoek geweest bij een hoogbejaard koppel die in het niemandsland wonen dan verplicht geëvacueerd is na de ramp van Chernobyl. Ze weigeren als laatste overblijvers van hun kleine dorp te verhuizen en leven in moeilijke omstandigheden, die naarmate ze ouder en minder fit worden, grenzen aan het mensonterende.

    Na een tijdje valt op dat er onder het scherm drie maquettes staan van het huisje van het koppel in drie verschillende seizoenen en dat nu en dan live gemaakte beelden van die maquette worden verweven met de filmbeelden. Het valt ook op dat de film geheel buiten is gemaakt, op straat aan de toegangspoort van het huisje. Er wordt ook niet geïnterviewd. We zijn gewoon getuige van twee oude, fragiele mensen die zich uit de slag proberen te trekken in een uit ruïnes bestaand spookdorp.

    Het geheel geeft een speciale sfeer. Ik ben onder de indruk. Ja maar, merkt mijn wederhelft achteraf op, dit had je toch evengoed gewoon op Canvas kunnen zien, dit is toch geen theater. Is dat zo, vraag ik me dan af. Zou het hetzelfde geweest zijn thuis in de zetel? Dat denk ik eigenlijk niet. Want na de voorstelling krijg je een link om te zien hoe het verder gaat met de oudjes en wanneer ik thuis op de tablet naar die beelden kijk, komt het toch allemaal veel minder hard binnen dan toen in de theaterzaal. Maar echt puur theater was het evenmin.

    Wat het ook was, het heeft indruk op mij gemaakt. Ik ga dit gezelschap toch verder in de gaten houden, denk ik.