zita swoon

  • Dancing with the sound hobbyist

    Zita Swoon, en vooral frontman Stef Kamil Carlens, heeft nooit het experiment geschuwd. Oude nummers voorzien van een nieuw kleedje, het Band in a Box concept (waarbij de groep middenin hun publiek speelt), live een eigen soundtrack spelen bij Sunrise van F.W. Murnau of het experiment met theater en dans tijdens ‘Plage Tattoo/Circomstances’ (in 2000, samen met Les ballets C de la B), regelmatig ruilt de groep de concertzalen in voor wat anders. Ook nu weer duiken ze de theaterzaal in en slaan ze een brug tussen popmuziek en moderne dans. Het resultaat, Dancing with the Sound Hobbyist, was gisterenavond voor het eerst in Gent te zien.

    De voorstelling, die al maanden was uitverkocht, lokte een overwegend jong publiek. Wanneer de groep opkwam, voor de gelegenheid allemaal in chique zwart gehuld (op de bassist in een felblauw seventieskostuum na) kregen ze meteen een enthousiast applaus. Het publiek had duidelijk op Carlens en de zijnen zitten wachten.
    Naast de (talrijke) groepsleden, deed ook een danser van Rosas mee. De eerste paar nummers ging mijn aandacht dan ook vooral naar de dans. De muziek van Zita Swoon fungeerde als live begeleiding bij de strakke, snelle bewegingen van de danser.
    Na het eerste nummer was er een seconde verwarring in de zaal; applaudisseren na elk nummer zoals bij een rockconcert, of pas als de voorstelling voorbij is zoals bij dans en theater? De meeste mensen konden hun enthousiasme niet bedwingen en kozen spontaan voor de eerste optie.

    De voorstelling was echter meer dan dat, meer dan een danser die begeleid wordt door een goede groep of een groep die een danser heeft gevraagd om de muziek wat op te leuken. Elk nummer was anders, niet alleen qua geluid, maar ook qua sfeer, qua karakter, invulling. Langzaam aan kregen de groepsleden meer en meer een rol in het dansaspect, en nam de danser al eens een microfoon vast.
    zs3

    In het begin hield zanger Stef Kamil zich op de achtergrond en letterlijk in het duister. Slechts bij ongeveer een op de drie nummers zong hij ook, en kreeg de muziek meer de kleur die we van Zita Swoon gewend zijn. Een grote rol was weggelegd voor Eva en Kapinga Gysel, de twee zusjes die nu al enkele jaren vaste groepsleden zijn. In deze voorstelling schitterden ze niet enkel als steengoede zangeressen, maar speelden ze ook op twee xylofoons en ontpopten ze zich als niet onaardige danseressen.
    zs4

    Ook de andere groepsleden werden overigens soms in de choreografie betrokken, en zo was geen enkele muzikant enkel muzikant, maar leek alles ingepast te worden in het grotere geheel. Wat de muziek betreft kregen we onbekende pareltjes voorgeschoteld, grillige melodietjes en dwarse ballades die hun weg naar een van de full albums nog niet vonden en vanavond in het theater de aandacht krijgen die ze verdienen. De zwarte outfits van het begin maakten al snel plaats voor een explosie van kleuren.

    Elk nummer was weer een nieuwe verrassing, een nieuw geluid, breekbaar of opzwepend, andere personen die in het voetlicht treden, andere instrumenten die worden bovengehaald (vreemde toeters, oude orgeltjes, minigitaartjes, speelgoedpianootjes, percussie), de groep die meespringt en danst, de danser die meezingt in het achtergrondkoor, een dynamische en meeslepende voorstelling die de traditionele grenzen tussen de verschillende kunstdisciplines met de voeten treedt en voortkolkt als één geheel en toch ook weer niet, en dit tot grote vreugde van het publiek dat na elk stukje enthousiast applaudiseert.
    Toch verslapt af en toe mijn aandacht een beetje. Zoals bijvoorbeeld tijdens de lange congasolo. Als iemand me kan uitleggen wat de functie daarvan was? Of tijdens de laatste twee, drie nummers. Plots wordt het moeilijk om op een vrijdagavond in die zachte zeteltjes de ogen open te houden. En dan, even plots als het begon, is de voorstelling gedaan. De groepsleden zien er moe maar voldaan uit en worden vergast op een staande ovatie van het publiek. Meer dan verdiend overigens.

  • Zita Swoon @ Novarock

    Zaterdagavond totaal onverwacht in Kortrijk beland. We hadden gepland om ergens te gaan eten voor de verjaardag van mijn Teerbeminde, maar het lot besliste daar anders over. Of, meerbepaald, deze blog, waar twee kaarten voor Novarock werden weggegeven en ik om 17u blijkbaar nog niet te laat was om die te krijgen. Af en toe mag een mens een dosis geluk hebben, toch? En zo stonden we amper drie uur later aan de Expo in Kortrijk, tussen het jonge grut en naast Jeronimo op de tweede rij naar Zita Swoon te kijken.

    Het was anderhalf jaar geleden dat ik de groep nog live had gezien, wat nu ik erover nadenk naar mijn normen best wel lang is. De eerste keer ook sinds Tom Pintens de groep heeft verlaten, en om eerlijk te zijn laat zijn vertrek een voelbare leegte achter in het geluid en op het podium. Ik mis de inbreng van Pintens in het geluid van Zita Swoon, veel meer dan de inbreng van andere groepsleden die in de loop van de jaren de groep verlaten hebben.
    Niettemin was het een goed optreden, met opnieuw een heleboel oude nummers in een nieuw, prettig gestoord kleedje (People are like slamming doors had ik al tien jaar ofzo niet meer live gehoord, en ook het nog oudere Moondance werd volledig getransformeerd) en een setlist die aangenaam verrassend veel afweek van het vorige optreden dat ik zag (november '07 in de Handelsbeurs).

    Met mijn gsm kon ik volgende povere fotootjes maken...
    zitaswoon1

    zitaswoon2

  • Dikke shit

    Dikke shit op het Zita Swoon front!

    Ten eerste is het concert in de Vooruit al wekenlang uitverkocht, en dit terwijl ik geen kaart heb. Stom stom stom, en ik had beter moeten weten.

    Ten tweede lees ik dat zowat het allerlaatste oorspronkelijke bandlid op Stef Kamil Carlens na, de groep verlaat in maart! Tom Pintens gaat weg!!!
    Lees meer op Rabbitfield.

    Ook het concert van The Mars Volta in de AB binnenkort is trouwens uitverkocht, en ook daarvan heb ik géén kaarten. Wat is dat met mij tegenwoordig!?!

  • I drove down to Ghent in my onderwear - 22/11 Zita Swoon live

    Het concert was al een tijdje uitverkocht, en toen ik na oponthoud thuis en aan de volle vestiaire eindelijk de zaal binnen struinde op zoek naar ons gezelschap, was het al drummen om nog een plekje te bemachtigen ergens in de helft.

    Geen voorprogramma deze keer. Maar goed ook, want we waren allemaal al vrij moe die avond.
    Met het eerste nummer, het openingsnummer van Sunrise (de muziek die ze in 1996 bij de stomme film Sunrise van F.W. Murnau hadden gemaakt) was de toon meteen gezet. Na de voorstelling van hun laatste plaat in de AB een tijdje terug en de greatest hits achtige shows ten tijde van A band in a box werd nu teruggegrepen naar het begin, en dan vooral naar nummers die ik al meer dan tien jaar niet meer live had gehoord.

    Het mooie Me and Josie on a saturday night zat als tweede in de set en werd heel lang uitgesponnen. Daarna met I feel alive in the city toch een recent nummer, meteen een eerste keer dat de temperatuur in de zaal steeg door een heel enthousiast publiek. Nadien ging de groep echter radikaal terug naar een oud, duisterder nummer, People are like slamming doors, gevolgd door She = like meeting Jesus, een eigenzinnig nummer uit het al even eigenzinnige I paint pictures on a wedding dress (uit 1998 alweer). Dit om maar even te schetsen hoe grillig de set was opgebouwd.

    Met L’opaque paradis dat in twee snelheden werd gespeeld, zowel ontroerend bijna a-capella als superswingend, sloeg de vlam echt in de pan. De houten vloer van de Handelsbeurs trilde zo hard mee onder de dansende voeten dat stilstaan technisch onmogelijk werd. De Belgen durven niet meer dansen? Wel bij Zita Swoon!
    Eigenlijk had ik verwacht dat de groep na dit nummer verder zou gaan in dezelfde trant en het publiek zou meetrekken in een uitzinnig feestje, maar er werd bewust gas teruggenomen. Alhoewel ik nooit echt heb stilgestaan, was het toch eerder een luisteroptreden, met nieuwe versies van oude nummers en ingetogen momenten, maar ook veel enthousiasme en een hele resem nummers uit hun meest recente plaat, Big City. Zo passeerden het vinnige Everything is not the same, Je range, Big City, het breekbaar naïeve Dare to love en Infinite Down.
    Na nog enkele oudere nummers (het freaky Stamina en het droeve Still half my friend) zat het optreden erop. Ik keek op mijn horloge, en zag tot mijn grote verbazing dat de band al anderhalf uur bezig was. Die tijd was werkelijk omgevlogen.

    Ik had er echter nog helemaal niet genoeg van, en aan het geklap, gestamp en geroep te horen, niemand. Zita Swoon mocht twee keer terugkomen voor bisnummers, en toen werd er alsnog een feestje gebouwd met Disco (ingezet met enkele zinnen uit the Bananaqueen en vanuit het oogpunt van een masmannetje?!) en Jintro and the great luna. En dan was het écht gedaan. Helaas. Want ik had het gevoel dat het feest nog minstens een uur langer had kunnen duren. Toch had de groep al twee uur gespeeld, wat tegenwoordig toch niet slecht is.
    Stef Kamil Carlens, in een bijzonder knuffelige bui, zag er ook oprecht gelukkig uit met de respons van de mensen, en bedankte het publiek uitgebreid.

    Het spreekt voor hen dat zij, die makkelijk de AB kunnen vullen en wie weet zelfs Vorst, toch de moeite doen om geregeld de boer op te gaan en in kleinere zalen te spelen. Dat ze het aandurven om hun oudere, ‘moeilijkere’ nummers van onder het stof te halen, bekende nummers in een nieuw kleedje te stoppen, te improviseren, te dansen als gek, kortom volop gaan voor de muziek en het speelplezier …
    Gisterenavond was zowel warm, naïef, creatief, eigenzinnig, wild, gek, ingetogen, uitzinnig en authentiek. U hoort het al. De afwezigen hadden weer eens ongelijk. Al een geluk dat ze in maart 2008 een herkansing krijgen. Want dat doet Zita Swoon zijn A band in a box concept (optreden midden tussen het publiek met een minimum aan versterking) nog eens over in o.a. de Vooruit.

  • Iets om naar uit te kijken?

    Life is a dance heeft, naast een ongetwijfeld superleuk etentje met oa ondergetekende en mister J,  veel om naar uit te kijken, merk ik net op haar blog.
    Gelukkig heb ik weinig reden om jaloers te zijn. Zo staat mijn agenda voor volgende week zo vol, dat ik er zelfs lichtjes ongerust van word (zo veel te doen en een dag heeft maar 24 uur weet je wel).

    Bij deze aap ik haar dus onbeschaamd na met onderstaand lijstje...

    20/11: Pinback
    21/11: studiedag van het werk (iets minder entertainend weliswaar)
    22/11: Zita Swoon
    24/11: Wolfskers
    27/11: Buffalo Tom
    28/11: avondlijke opleiding van het werk
    08/12: Wim Vandekeybus
    09/12: Ozark Henry
    15/12: verjaardagsfuif vriendinnen
    22/12: de Lobstershop

    En tussendoor moet er nog verjaard worden ook...

  • Zita Swoon @ AB (30/03/2007): I feel alive in the city and I love my friends

    Volgens de kranten waren de optredens van Zita Swoon in de AB vrijdag en zaterdag internationale klasse. Zita Swoon is niet langer enkel een van de beste Belgische groepen, maar is klaar voor het grote werk. En daar ben ik het volmondig mee eens.

    Zaterdag spreidde de groep naar goede gewoonte een hoop enthousiasme en vakmanschap tentoon. Ook al kwam de nieuwe cd maar die dag in de handel, toch klonken de nummers al alsof ze al eeuwenlang live gespeeld worden. De muzikanten waren goed op elkaar ingespeeld, zelfzeker, sexy en vol levenslust.

    Begonnen werd met enkele oudere nummers, maar over de ganse avond verspreid kwam een groot gedeelte van de nieuwe cd aan bod. En ook al kende het publiek die nummers nog niet, toch was het enthousiasme bijna even groot als bij klassiekers zoals Disco of Hot hotter hottest. Het duurde niet lang eer er geen paar voeten meer bleef stilstaan. Van zodra de groep op het podium stond, ging er een gigantische positieve vibe door de zaal. Tegenwoordig wordt er om de haverklap geëmmerd over verdraagzaamheid, multiculturaliteit, ‘Allemaal Sam’, enzovoorts, wel, Zita Swoon geeft écht een positief gevoel.

    Uit elke cd werd geput.
    TV song en Ice guitars dateren nog uit het Moondog Jr tijdperk. Uit de tweede plaat I paint pictures on a wedding dress kwamen oa Disco, Our daily reminders, Maria (lang niet meer live gehoord!) en een bijzonder vreemde maar geslaagde versie van Stamina. Uit life = a sexy sanctuary kwam zoals eerder gezegd Hot hotter hottest, waarmee de groep de zaal compleet op stelten zette en uit de voorlaatste plaat A song about a girls herkende ik  oa
    Hey You, Whatshadoing en de single Thinking About You All the Time.

    De nieuwe single I feel alive in the city zat vrij vroeg in de set, en werd onthaald alsof het een oud nummer was, met veel herkenningsapplaus. Everything is not the same rockte er behoorlijk op los, er waren behoorlijk wat franstalige nummers zoals Je Range en het breekbaar-naieve Dare to love ontroerde iedereen, net zoals de Morphinecover The Night.

    De groep was duidelijk in grote vorm. Stef Kamil praatte meer dan ooit tevoren, toonde zijn leukste danspasjes, en ook de zangeressen Eva en Kapinga eisten een meer prominente plaats op.


    Zita Swoon timmert al meer dan tien jaar aan de weg, en heeft ondertussen, misschien meer nog dan andere groepen, een heel eigen geluid uitgevonden. Bijna een genre op zichzelf schrijft de Standaard. Ze hebben ook een hele evolutie doorgemaakt. En zaterdag besefte ik, voor het eerst, dat ook ik een hele evolutie heb doorgemaakt, die voor een stuk misschien wel gelijklopend is.
    De eerste plaat (Everyday I wear a greasy black feather on my hat) was donker, bluesy, rauw, stond eerder aan de rand van de maatschappij, als buitenstaander. Zelf was ik toen een tiener, en gaf de muziek uitdrukking aan al de donkere emoties en gedachten waar je op die leeftijd soms mee kan worstelen. Ze was mijn toeverlaat.
    Ondertussen is Zita Swoon een erg organische, warme groep geworden, waarom je niet anders kan dan dansen en absoluut gelukkig zijn, zonder toch ook helemaal dat melancholische kantje te verliezen. Zita Swoon staat nu middenin het leven.
    I feel alive in the city and I love my friends. En daar kan ik me helemaal bij aansluiten.

     

     

     

  • Zita Swoon

    Nog veertig minuten en het weekend begint, het is gestopt met regenen en wij gaan naar het (uitverkochte) concert van Zita Swoon, my all time favourite band (de kaartjes zijn bovendien een cadeautje van mijn Teerbeminde). Can life get any better than this?

    Enig nadeel is dat de nieuwe cd Big City pas vandaag is verschenen en dat ik hem dus nog niet in mijn bezit heb. Maar we zullen de nieuwe nummers straks dan wel horen. Eerst nog iets gaan eten ergens in de buurt...

    zita-swoon-2