ziek

  • Mijmeringen

    Ik voel me eindelijk eens wat beter. OEF. Vannacht ook geen kotsende baby. Oef kwadraat. Onder voorbehoud wel, want hij heeft al eerder 1 goeie nacht gehad maar dan was het de nacht erop weer prijs.

    Daarnet mail. Of het OK is dat Zoon in december overgaat naar de peutergroep in de kribbe. Al zijn vriendjes zijn na de herfstvakantie overgegaan. Maar die zijn ook allemaal 14 maanden en ouder. Zijn leeftijdsgenootjes zitten wel nog bij de babies. 't Is maar een klein stapje, maar ik moet toch even aan het idee wennen. Geen baby meer. Niet meer dat kleine, knusse lokaaltje met de hangmatjes en de zachte matten en de allerkleinste kindjes. Maar het grote lokaal barstend van het leuke speelgoed met al die grote, hevige kindjes. En onze lilliputter daartussen...

    Ondertussen is er hier iemand gigantisch aan het bijtanken wat mijn aandacht betreft, Figo ligt al de ganse week naast mij in de zetel en in bed, hij wijkt geen millimeter van mijn zijde. Hopelijk kan hij volgende week de aanpassing naar het werkritme wat verteren en is het niet direct terug van in huis plassen.

    Daarnet het nieuws dat de hond van een vriendin botkanker heeft. Een ongelofelijk lieve greyhound, heb er eens een avond op gepast en was direct verkocht. Het meisje heeft vorige maand al haar poes moeten laten inslapen. Ook al zijn het 'maar' beesten, ik huil met haar mee.

    Zoon kan al zo veel. Het gaat zo snel. Een jaar geleden was hij nog die gigantische bobbel in mijn buik, die wel trapte maar van wie we niet wisten hoe hij eruit zag, wat voor karrakter hij zou hebben, hoe het leven met hem zou zijn. En zie ons nu. Al een jaar mama en papa. Ons leven heeft een bijzonder grondige aarbeving of drie doorstaan, maar boy, is het er rijker op geworden. Maar om 1 ding ben ik kwaad en dat is dat mama dit allemaal niet heeft mogen meemaken. Ze heeft Zoon alleen gekend ten tijde van de 'opstartprobleempjes', het huilen, de reflux, de eerste groentenpap met broccoli in plaats van worteltjes die geweigerd werd, het ongelofelijk koppig weigeren van een flesje te drinken en de wanhoop waartoe mij dit dreef toen mijn werkhervatting naderde, de babyblues, de donkere, wanhopige winteravonden. Maar niet de mooie lente en zomer. Niet de flinke Zoon die rondstapt en speelt, die lacht en zijn ogen blinken, die zot wordt van contentement als hij mij ziet in de kribbe, die zich stevig tegen ons aandrukt voor een knuffel. Zo veel niet...

  • en toen stond de wereld stil

    Dinsdag kick off meeting van het internationaal project, Zweden, Duitsers en Tsjechen op bezoek. 's Avonds gaan eten. Vlak daarvoor stortte de wereld in. Mijn ma. De kanker is terug. Het ziet er slecht uit, het zit nu in de lever. Toch mee gaan eten. Toch de ganse woensdag gecontreerd op de meeting. Ondertussen ook diezelfde dinsdag verhuisd van ons huurappartement weer naar onze bouwwerf. Niet kunnen slapen. Woensdag niet kunnen slapen. Donderdag niet kunnen slapen. Vandaag gaan spreken op een studiedag en dus onbereikbaar zijn terwijl mijn ma het nieuws krijgt: het ziet er nog slechter uit dan verwacht. Volgende week CT scans en dan weten we of het nog zin heeft om chemo op te starten. Bestraling of operatie zijn geen optie meer, chemo is een waterkans. Plots is er de zeer acute vrees dat mijn mama het moment niet meer zal mogen meemaken waarop ik mama word. Ik blijf werken. Doorgaan. Presteren. Concentreren. Elke avond in de bouwwerf wonen met tal van problemen. Morgen op reis vertrekken. Blijven gaan. Vooral-niet-nadenken. Sterk zijn. Elke avond in bed crashen en uithuilen bij mijn Teerbeminde. Praktisch denken. Mama ondersteunen. Papa ondersteunen. Sterk zijn. Binnen een half uurtje ga ik naar haar toe. Huilen waarschijnlijk. Genieten van elke moment die ons nog gegund is ook.

  • 1 - 1

    Josie die naar Brandon Flowers wil versus de verschrikkelijke luchtweginfectie: eindscore: gelijke stand.

    Vrijdag werd een helse dag, met dafalgan forte die amper iets leek uit te halen tegen de koorts en keelpijn recht from hell. Om 17u30 stond ik echter als afgesproken te zieltogen aan Brussel Zuid, alwaar mijn blind date mij 50 minuten liet wachten om uiteindelijk de hele transactie op minder dan 90 seconden af te werken.
    Gelukkig leven we in het gsm-tijdperk of dit was grandioos mislukt (of zouden mensen toen gewoon harder proberen om op tijd te komen?), aangezien hij vastzat in het helse Brusselse verkeer en het maar bleef duren. 

    Maar uiteindelijk was hij er, slaagden we erin elkaar te herkennen en kreeg hij mijn briefje van €50 in ruil voor de 2 concerttickets. Ik voelde me op slag stukken beter! Brandon Flowers here I come! Las Vegas kitch for ever!
    Waarna ik mij op een overvolle trein-met-vertraging perste alwaar ik nog stompen kreeg van een overassertieve mentaal gehandicapte die ook wou zitten en mijn best deed om niet de hele trein aan te steken door braaf in mijn zakdoek te kuchen en snotteren, ook al kon ik amper bewegen, laat staan die zakdoek om de 30 seconden uit mijn zak opdelven.

    Deze escapade oftewel hoe een meisje moet lijden voor de rock 'n roll werd gevolgd door twee dagen platte rust. Slapen op de zetel. Klein beetje lezen. Smoothies drinken. Veel films kijken, zoals Sex and the city (duizend keer minder leuk dan de geweldige serie maar wel ok), The Fantastic Mr Fox (schitterende animatiefilm naar een verhaal van Roald Dahl) en Forgetting Sarah Marshall (enkel te bekijken met serieuze koorts. En dan nog).

    fox.jpg

    Vandaag weer de trein op, bijna gestikt in het proberen onderdrukken van een kuchbui die zo hevig was dat de tranen over mijn kaken biggelden (ocharme de jongen naast mij), maar het goede nieuws is dat de keelpijn en de koorts voltooid verleden tijd zijn. Geen dagalfans en keelspray meer nodig, enkel nog mijn hoestfles die wel helemaal niet lijkt te werken. En mijn vlierbessensiroop is blijkbaar op. Héél veel drinken dus maar, en dat lijkt nog te werken ook. Vanavond in de AB dus eerst en vooral een flesje water kopen en dat dan altijd dicht bij mij houden.

    Maar ik ga er raken vanavond, zijt maar zeker, en het gaat super zijn!

     

  • Brandon versus bacterieën

    Ik had het toch wat onderschat, vrees ik. Gisteren wakker geworden met keel- en hoofdpijn. Vannacht in plaats van veel geslapen en wat genezen helemaal niet geslapen en dus nog drie keer zo ziek. Ik ken mijn lijf ondertussen, en ik ben er vrij zeker van dat ik een keelontsteking heb; superbranderige keel, hoofdpijn, koorts, zweten, slap gevoel,... Normaal zou ik in deze toestand naar de dokter gaan, maar het probleem is dat ik vanavond in Brussel heb afgesproken om iemand zijn kaarten over te kopen voor het uitverkochte Brandon Flowers concert nu maandag in AB. Ik ken die gast niet, maar hij heeft beloofd zijn kaarten voor mij te houden aan aankoopprijs alhoewel volgens hem er al mensen meer hebben geboden en zaterdag vertrekt die blijkbaar op reis dus vanavond is de laatste kans om ze te pakken te krijgen.

    En ok, ik ben ziek. En Flamingo, de soloplaat van Flowers is geen meesterwerk. Sommigen zouden durven spreken van een draak. En eigenlijk wil mijn wederhelft niet eens mee.

    MAAR ik ben absoluut zot van The Killers en die hebben al eeuwen geen zaaloptreden meer gedaan in ons land en de kans om hun frontman in een zalige zaal als AB live te zien, kan ik niet laten passeren. Zelfs niet als het me vandaag bloed, zweet en tranen kost (en die laatste twee zijn letterlijk te nemen, de eerste mag je vervangen door snot).

    Dus mijn liefde voor Flowers overwint en ik zit hier te zieltogen, gewapend met Dafalgan Forte, Locabiotal keelspray, Orofar tabletten en liters thee. Dat het maar gauw 17u...

    Morgen was trouwens een shoppingdag gepland in Antwerpen met een vriendin, die ik heb moeten afzeggen. Stom!!! Keek er zo naar uit. Maar dat kunnen we dan hopelijk gewoon uitstellen tot het weekend erop.

  • Het einde is in zicht!

    Eindelijk, na 4 dagen met koorts, slapen, poging doen tot slapen en in staat zijn tot weinig anders voel ik me vandaag de eerste dag beter. De eerste dag zonder pijnstillers, de eerste dag zonder dat mijn brein dubbelplooit bij de eerste poging tot helder denken, de eerste dag dat mijn luchtwegen minder in plaats van meer verstopt zitten. Jihaa! Een mens apprecieert zijn gezondheid pas als ze er niet is, 't is een huizenhoog cliché, maar nog altijd even waar...
     
    't Zal echter nog een aantal dagen rustig aan te doen zijn, mijn wederhelft is nog altijd maar 80% en die is 4 dagen voor mij ziek geworden. Maar hopelijk ben ik tegen maandag toch goed genoeg om wat te genieten van mijn weekje kerstverlof :-)

  • Mexicano

    Mijn wederhelft heeft me dus aangestoken, zoals gevreesd... Twee dagen Parijs gelukkig wel nog goed geweest, maar op de trein van Parijs naar Brussel dinsdagavond ben ik serieus ziek beginnen worden en meteen van het station naar de huisarts, verdict Mexicaanse griep. Eerst dacht de dokter dat ik er met twee dagen rust wel zou komen, maar ben net terug gegaan omdat ik me in plaats van beter elke dag nog wat slechter voel, en nu zei hij dat het wel tot midden/eind volgende week kan duren eer ik er helemaal bovenop zal zijn. Verdomd hardnekkige beestjes, die mexicanen!

    Maar kom, niet zagen, ik hou me bezig met slapen, slapen en een beetje tv kijken, en ben blij dat we ondanks alles beiden goed genoeg waren voor de Editors maandagavond in Parijs. Concertverslag volgt van zodra ik geen koorts meer heb en kan nadenken...
    Wim Vandekeybus vanavond in Vooruit ga ik wel moeten missen, waren verdomme nog dure toegangskaarten ook, maar gaan proberen ons op de wachtlijst te laten zetten voor de voorstelling zaterdag en dan toch nog te gaan...

    En nu ga ik mijn sombrero opzetten en verder lamlendig zijn, if you don't mind.

  • Zucht

    Werk vandaag thuis. Thuiswerken is mooi. Spijtig dat het bij ons bijna nooit mag. Maar vandaag mag het, omdat ik straks naar de dokter moet, op controle. Naar de dokter gaan is niet mooi. Drie maanden geleden hebben ze immers een klein probleem ontdekt, en als het ondertussen zichzelf niet heeft opgelost, zullen ze het een handje moeten helpen. Ik hou niet van dokters, en ik hou nog veel minder van operaties of ingrepen. Dus ik ben een beetje nerveus. Zucht.

    En nu ga ik dus verderwerken. Heb een dik boek mee, in het engels dan nog, dat ik moet lezen in het kader van een van de projecten. Ga me ermee in de zetel installeren, in de zon, naast Figo. Veel gezelliger dan op mijn bureautje in elk geval... Daar zouden ook zetels en windhonden moeten zijn :-)