zee

  • Oostende 2016

    De laatste volle dag alweer van ons jaarlijks weekje in Oostende. Een nieuwe traditie die ondertussen aan zijn derde jaar toe is. Het is een week van kleine genoegens op kindermaat. We eten elke dag ons ijsje of onze pannenkoek en we spenderen regelmatig een half uur in de speeltuin hier vlakbij. We slepen een zak met emmers en schepjes naar het strand. Huren een go cart, een grote, een grote en een kleine voor Zoon, soms enkel twee kleine voor de kinderen,... 

    Ik ben absoluut geen zee mens en denk niet dat ik hier nog ga komen als de kinderen er geen nood meer aan hebben, maar in de fase waarin we nu zitten is het prima. Eergisteren nam ik eens een boek mee naar het strand, maar dat was met ijdele hoop, rustig lezen is er nog niet bij. Maar dat kan 's avonds gelukkig wel. Ik als zowaar al een heel boek uit en eens geen fantasy (Us van David Nicholls). En we kijken elke avond onze aflevering van Stranger Things, de geweldige nieuwe Netflix serie met Winona Ryder.

    Maar voor de rest geen grote plannen. Dit jaar hebben we erg mooi weer en dus was het elke dag strand. Ik ging met Zoon naar de Dino expo in het casino. We spelen spelletjes ( de kast zit vol van spelletjes uit mijn eigen kindertijd, ze voelen een beetje vintage aan, nog helemaal in perfecte staat zodat mijn kinderen ze kunnen slopen ;) ), ze kijken ook wat tv en ontdekken dat er ook niet-smart tv's zijn waar je moet kijken wat er op dat moment te zien is. We eten frietjes van Frituur Franky (de beste van Oostende). 

    Gisteren was de fijnste dag. Zoons meter is toevallig ook deze week aan zee en gisteren hadden we afgesproken met de 5 kindjes op het strand. Normaal blijven wij maar enkele uren omdat de Dochter nog dut, maar de wederhelft is met haar naar huis gegaan na de lunch en de grotere kinderen bleven op het strand. En Zoon liet zich door de kindjes overhalen om te gaan logeren en dus bracht ik hem 's avonds naar hun appartement en stapte dan alleen teug naar huis. Hij gaat regelmatig logeren bij zijn oma en nichtjes, maar nooit bij niet-familie. Ik had hem toch nogal gemist en hij mij maar hij had er toch ook zichtbaar van genoten.

    Morgen poetsen en inpakken en weer naar de Gentse Feesten en dan zit mijn zomervakantie er helemaal op. Helaas. Maar het was een goeike...

  • Dinos alive

    We zitten enkele dagen aan zee, in Oostende. Heel veel is er hier niet te doen naast de grote zandbak, de speeltuin en de go carts, ik zoek altijd naar nog iets anders om eens mee af te wisselen qua activiteit. Dit jaar werd dat de tentoonstelling Dinos Alive in het casino.

    Heel erg goedkoop is het niet, voor mijn zoon en mezelf telde ik 23 euro neer. Voor dat geld krijg je een half uur tot drie kwartiertjes dino- entertainment. De bioscoop is dus qua prijs kwaliteit een betere deal.

    Is het dan een aanrader of eerder te mijden? Als je deze zomer in de buurt van Oostende bent en je hebt een kleuter of lager school kind mee en wil eens iets anders dan het strand, dan is het een leuke afwisseling. Maar ik zou er geen half uur voor rijden.

    De eerste activiteit is een foto van de kinderen op een dino met een gefotoshopte achtergrond. Normaal mijd ik zo'n dingen als de pest maar nu leek zo'n foto me wel leuk voor op Zoons kamer en dus dokte ik niet alleen de 5 euro maar kroop ook nog eens mee op de plastic dino. Daarna volgt een film van enkele minuutjes met een korte geschiedenis van de dino's. En dan loop je van de ene naar de andere zaal. Alles is verduisterd en aangekleed als in een oerwoud, dat maakt het zeker voor de kleintjes wel leuk. Je hoort dino's brullen en de meeste bewegen ook echt, al is het soms maar alleen hun ogen.

    er staat bij elke soort een bordje uitleg maar echt heel veel staat daar niet op; hoe groot ze zijn, hoeveel ze wegen, waar ze leefden, dag soort dingen. "Hij had een kam met 8punten en we weten niet zeker waardoor die diende" maal 10. Toch moest ik van Zoon elk bordje lezen en deed ik mijn uiterste best om het een beetje leuk en educatief te maken. Hij wou ook van elke dino een foto met zichzelf op. Hij amuseerde zich in elk geval goed en ik eigenlijk ook wel. Vooral van met hem "op avontuur te gaan"...

    er is ook nog een 3D kijker die je ergens krijgt maar daar had Zoon geen zin in en op het einde kan je nog eens een loopwedstrijd houden tegen een dino op een groot scherm. Ze hebben wel hun best gedaan er iets van afwisseling en fun in te steken, dat wel.

    na een dik half uur stonden we weer in de tropische zon. Met een zeer tevreden vierjarige. 

     

  • Zee

    Onze echte vakantie deze zomer was een weekje in het wondermooie Sardinië, maar vorige week hadden we nog een extraatje in de vorm van een week aan zee.

    De zee is niet echt mijn bestemming naar keuze. Elke keer als ik daar op het strand zat, besefte ik weer hoezeer ik zee en strand haat. Zand in mijn haar, de stank van zonnecrème, de aanblik van wiebelend vlees in te weinig stof. En toch is het tegelijk ook genieten. Genieten van een Zoon met wie ik diepe putten moet graven en die met de wederhelft een fort bouwt om het later te zien verzwolgen worden door zee. Genieten van ons meisje die onversaagd over het strand kruipt op zoek naar schelpjes om in haar mondje te stoppen. Genieten van het mooie weer ook al zoek ik direct de schaduw op. Genieten van een pannenkoek en een ijsje. Van frieten en afhaalpizza. In een vies speeltuintje een fanta drinken terwijl onze kleine man hoger klimt dan kindjes van 1 of 2 jaar ouder.

    Erg weinig activiteiten om te onthouden voor later maar veel kleine pleziertjes. Het strand dus en de speeltuin. Een zeer geslaagd bezoek aan het Atlantikwall museum. Nu tijdelijk trouwens met diaprojectie van Vanfleteren, waar Zoon helaas bang van was. Ijsjes gaan halen op de dijk.

    Het meest spijtige van de kust is misschien nog dat het een openlucht bejaardentehuis geworden is. Op zich nog niks mis mee, moesten veel van die bejaarden niet zo compleet onuitstaanbaar zijn. Vorig jaar hadden we de hondjes bij en dat mocht dit jaar niet meer omdat er mensen hadden geklaagd omdat ze hadden gejankt toen we ze twee keer 2 uur alleen hadden gelaten op het appartement. Dit jaar kwamen ze klagen omdat de liftdeur blijkbaar soms terug openging op onze verdieping en ze dus de trap hadden moeten nemen, met zo een toontje alsof wij zo'n dingen met opzet doen. In de overvolle kusttram is iedereen hoffelijk en vriendelijk behalve de bejaarden die duwen alsof hun leven ervan afhangt. En kers op de taart de ontelbare afkeurende blikken en de open kritiek toen onze Zoon een woede-aanval kreeg in de supermarkt, nog uitgelokt dan door weer een bejaarde die lastig was omdat hij in haar weg liep. De 'moderne opvoeding' was kop van jut. Fijn. 

  • Kerst aan zee

    We zijn net terug van enkele daagjes aan zee. Eerst kerstavond gevierd bij de schoonouders (onderleggers gekregen voor op tafel en een spuuglelijke kaars) en dan op kerstdag mijn hoogbejaarde oma ingeladen naast mijn tante en op naar Oostende, naar het appartement van mijn ouders. Daar opnieuw veel gegeten en geen cadeautjes gekregen (mijn ma had geen inspiratie van't jaar en heeft dus geld gegeven, beetje saai, maar met de solden voor de deur kan dat nog wel omgezet worden in leukere dingen).

    Na het vreetfestijn (saai saai) alle dagen met de honden op het strand gaan wandelen. Dat was eigenlijk veel leuker dan de feestdagen zelf. Gewoon relax samen met mijn ouders en de vier honden. Berekoud, maar wel leuk, zeker zo in de winterzon...

    zee1

    zee2

    zee3

  • Banana African Queen

    Zaterdagochtend mooi weer, dus besloten om naar zee te gaan. Mijn ouders hun appartementje is ondertussen helemaal in orde gezet, en ik moet het zeggen, veel mooier afgewerkt dan ons huis, dat na 2.5 jaar nog steeds onafgewerkt en rommelig is, om niet te zeggen in identiek dezelfde droeve staat als de dag dat we verhuisd zijn...
    Maar mijn ouders dus; ze hebben dat goed gedaan; mooie, lichte tijdloze meubels, mooie kleuren aan de muren, mooie lampen, een mooie grote flatscreen tv, chique boel!

    Na een snelle spaghetti zijn we het strand op getrokken, stappen en blijven stappen, het was exact drie uur later als we weer op het appartement waren, en al die tijd niets anders gedaan dan gewandeld.
    Het strand zo goed als leeg, en het was aangenaam warm, ideaal wandelweer.

    Deze keer hadden mijn ouders ook voor het eerst hun eigen honden bij, en waren we dus met vier mensen en evenveel viervoeters.
    Labrador op leeftijd Simba mocht loslopen, net zoals onze Luca, maar de twee andere moesten aangelijnd blijven, wat soms tot frustraties leidde, maar ja, het is niet anders.

    Luca is helemaal veranderd sinds Figo haar de laatste keer op het strand heeft neergejaagd; vroeger stormde ze weg toen de lijn losging, naar elke hond crossend, nu bleef ze de hele tijd in onze buurt, rustig dravend, ons in de gaten houdend, af en toe eens naar een andere hond lopen maar nooit langer dan 1 minuut daar blijven, en direct komen als we haar roepen... Echt helemaal anders dan in het begin, toen ze er in racegalop vandoor ging naar alle andere honden op het strand om rondjes te crossen, oostindisch doof voor alles wat wij riepen...
    zee

    Bedoeling was om zaterdagavond nog snel inkopen te gaan doen in de Colruyt, maar we waren te laat thuis en moesten het doen met de restjes brood en beleg die we nog in huis hadden. 's Avonds naar die nieuwe Franse reeks over Avignon gekeken op Eén (beetje teleurstellend, Dolmen was véél beter) en dan helemaal uitgeput in slaap gevallen.

    Zondagavond gaan eten voor Peter zijn verjaardag, in ons favoriete restaurantje. Het eerste anderhalf uur waren we de enige klanten... Wel vreemd! Maar het eten was om vingers en duimen van af te likken, zoals altijd. Heb enorm genoten van een groentencurry met rijst, grofgesneden groenten, wat sla en een fijne pindasmaak. Mijn wederhelft ging naar goede gewoonte voluit voor de vis, een rode poon zo bleek nadien. En toen was er nog net genoeg plaats voor dessert en koffie; iets waarbij we niet moesten nadenken. Mijn favoriete dessert ever snel beteld; de banana African Queen; een gebakken banaan met gesmolten zwarte chocolade vanbinnen en wat ijs. Mijn wederhelft koos ook naar goede gewoonte de chocomousse met hibiscusbloem.

    Lekker!!!!
  • Jager wordt prooi

    Zaterdag tot 11u in bed blijven liggen, opgestaan, en toen ik de zon op mijn huid voelde tijdens het uitlaten van de honden, beslist dat ik naar zee wilde. En aangezien ik nogal graag mijn invallen van het moment volg, zaten we een uurtje later dus onze boterhammen op te eten in de auto op weg naar Oostende.

    Daar eens gaan kijken op het appartement van mijn ouders hoe de schilder- en andere werkzaamheden vlotten (we moeten een dezer nog eens treuggaan om wat te helpen, maar daar was het nu al wat laat voor, en de honden waren ongeduldig) en dan vertrokken voor een strandwandeling.

    Er was immens veel volk. Er waren relatief weinig honden op het strand, maar heel veel zonnende en wandelende mensen en kinderen. Ook de een of andere baggerboot vlak voor de kust.
    20080209_0006web

    Na een tijdje Luca losgelaten, en die vloog direct naar de eerste de beste andere loslopende hond om te spelen en te crossen. Toen het strand smaller werd en de dijk en auto's dichter in zicht kwamen, moest ze voor de veiligheid weer aan de leiband. Nog een eind gestapt, iets gaan drinken, en dan de terugweg aangevat.

    Ondertussen was het strand veel minder druk; de meerderheid van de mensen had zich naar de dijk verplaatst, en op het strand was nu een zee van ruimte. We besloten Luca nog eens de vrijheid te geven, en ze stoof ervandoor.
    Figo was ondertussen echter helemaal zielig en gewoon depressief geworden, wat uiteraard perfect begrijpelijk is. Dus besloten we het erop te wagen, en hem ook even los te laten; er waren toch geen mensen of andere honden in de buurt en de dijk was ook ver weg. Hij stoof er vandoor, en begon met Luca aan een spelletje rennen.
    20080209_0008web

    Helaas werd het meteen menens, en hij heeft Luca gewoon gevangen; hij sprong boven op haar, ze gingen allebei neer en Luca bleef liggen. Dan stond ze langzaam op, onder luid gehuil, en sleepte zich naar een groepje jongeren om daar bescherming te zoeken, al huilend en roepend.
    Mijn wederhelft ving Figo, die ondertussen ook helemaal van slag was, en ik rende naar Luca. Na een snel onderzoek zag ik gelukkig geen bloed, maar ze stond helemaal in elkaar gekrompen en mankte. Ik boog en strekte de achterpootjes, en zag geen kwetsuren. Ik lokte ze rustig mee, en al stappend ging het manken snel over.
    Ik besloot om ze los te laten, om zo zelf haar tempo te zoeken en wat te bekomen, en hopelijk ook weer wat zelfvertrouwen te winnen.

    Langzaam aan werd ze weer wat vrolijker, en liep eens naar de zee en terug.
    20080209_0019web
     
    Maar in tegenstelling tot normaal bleef ze nu altijd op maximaal 100 meter afstand van ons, en hield ons de ganse tijd in de gaten. En wanneer we een hond tegenkwamen, durfde ze niet spelen. Ze was nog steeds zwaar onder de indruk van het gebeurde...

    Ondanks dat voorval, heeft ze dan toch nog tien minuten lang naast ons los mogen lopen, af en toe eens een klein loopje gedaan, nooit te ver, maar ze begon er langzaam aan toch weer gelukkig uit te zien...

  • Paardrijden aan zee

    Gisteren was een lange, vermoeiende, maar stralende dag. Om acht uur opgestaan, ontbeten en mijn rijkleren aangetrokken. Om negen uur stonden we al bij de mensen van onze rijclub thuis, waar de paarden al bijna helemaal klaar stonden om in de vrachtwagen geladen te worden.
    Tegen elf uur kwamen we aan in de buurt van De Panne, sandwiches eten aan de rand van de duinen terwijl de wandelaars de paarden in de camion fotografeerden langs alle kanten, waarop de pony zich van zijn schoonste kant liet zien en gans de vrachtwagen onderplaste...

    Dan vertrokken voor een tocht van vier uur. Het was stralend weer, fris, maar er stond weinig wind en er waren ook niet teveel wandelaars op het strand. Omdat de paarden behoorlijk 'levendig' worden van de zee en die eindeloze vlakte, deden we eerst een heel eind in stap. Er zijn in het verleden immers al behoorlijk veel ongelukken gebeurd op deze wandeling aan zee, en de begeleiders wilden geen enkel risico nemen. Maar na een half uur bleken alle paarden onder controle, en gingen we een beetje draven. Toen ook dat goed ging, werd er een stukje gegaloppeerd. Zalig.

    Dan kwamen we aan een ruiterpad dat de duinen inging. Dat vond ik eigenlijk nog leuker dan het strand; een smal padje op de grens met Frankrijk dat zich bergop en bergaf slingerde.
    We galoppeerden nog een eindje door de polders.
    Drie uur later kwamen we weer op het strand. Mijn paardje, de op een na oudste van de hoop, was nu helemaal warmgedraaid, en begon te dansen onder mij toen hij het zand onder zijn hoeven voelde. In de gallop liet ik hem dan maar gaan, want hij was gewoon niet in te houden. Hij, niet enkel de tweede oudste, maar ook nog eens de tweede kleinste van de groep, rende moeiteloos alle grotere paarden voorbij, tot hij helemaal op kop liep. Onvoorstelbaar fijn gevoel; snelle gallop, uitgestrekte open vlakte, de zee, de zoon, de mensen links en rechts, de kinderen die uitgelaten beginnen te roepen en te zwaaien. Die gallop was vast de langste die ik al ooit heb gedaan, we bleven maar rennen. Tot de paarden echt vermoeid begonnen te raken, en wij zelf eigenlijk ook.

    's Avonds kwamen we fysiek uitgeput maar voldaan weer thuis. Een hete douche was het enige wat me nog kon bekoren.

    Vandaag helaas minder plezier. De spierpijn in mijn schouders (bij stressvolle periodes verkrampen en verstijven mijn schouders volledig, vrij pijnlijk) is blijkbaar door het paardrijden nog vijf keer erger geworden. Doorgaans heeft dat er geen effect op, maar gisteren moest ik mijn paard echt wel de ganse tijd stevig vasthouden, en was ik waarschijnlijk ook weer meer gespannen dan normaal. Vandaag doet dus álles pijn; mijn schouders, mijn hele rug, mijn benen... Ik verlang alweer naar een heet bad!