UA-104319606-1

wijsheidstanden

  •  Verlost van de draadjes

    Ik lees maar nu in een oude krant op het werk (bij gebrek aan de versie van vandaag) dat er bij de H&M een bruidsjurk te koop is geweest voor amper €300. Da's bijna voor niets! En dat lees ik nu pas.
    Nu ja, het was een wit exemplaar, en ook niet bepaald mijn smaak, gelukkig maar, anders zou ik er toch wel 5 seconden slecht van geweest zijn...

    Vanmorgen nog wat vroeger opgestaan dan anders, en om 8u15 zat ik bij de tandarts, te slaperig om benauwd te zijn. Het is goed gegaan, ben er dus vanaf, van die slopende wijsheidstandproblemen, voor eeuwig en altijd. En dat voelt écht goed. Ben uiterst tevreden en ook wel fier op mezelf, dat ik na twee jaar sporadische pijn en ontstekingen, bang zijn en uitstel nu toch de koe bij de horens heb gevat en doorgezet... It feels great!

    Het was nog wel wat prutsen om de draadjes eruit te krijgen. Ten eerste waren het er véél. 10 of 13 stuks, weet het al niet meer precies (was zo blij dat ik uit die stoel kon, dat ik het niet goed heb onthouden, lol), maar alleszins wel veel. Omdat mijn tandarts op weekend was geweest en ik dus maar vandaag ben kunnen gaan (3 dagen later dan zou moeten) waren er al enkele aan het ingroeien, en dan was het wel extra gevoelig toen die eruit geprutst en getrokken moesten worden. En ik blijf het lastig vinden, dat gewroet in je mond. Maar kom, echt pijn doet dat ook weer niet en op een kwartier tijd was ik ervan af.
    Heb zelfs een nieuwe afspraak gemaakt, de tandarts had de vorige keer gezegd dat de tandsteen verwijderd moest, en hij sprak daar nu niet meer van. Normaal gezien zou ik dan zelf gezwegen hebben als vermoord en de kop struisvogelgewijs in het zand geboord, maar kom, als het moet gebeuren... Hopelijk ben ik er dan voor lange tijd vanaf!

    Luca stelt het goed. Gisteren nog een tweetal kuchjes, en op de wandeling was ze naar het schijnt wat lui, maar dat kan ook aan de regen liggen. 's Avonds stormde ze alleszins als een gek door het huis om ons te begroeten, en vanmorgen hetzelfde. Grappig zicht trouwens, ze wil sprinten, maar omdat ze wegglijd op de tegels neemt ze dan van die bozarre sprongetjes, de nagels luid krassend...

    Vanavond zal een minder leuke avond worden. We logeren even bij mijn ouders (voor dat tandartsenbezoek oa) en morgen moet mijn mama om haar 5e chemokuur. Ze tilt er elke keer zwaarder aan. Ze loopt nu al een dag of 4 echt depressief, en ik vind het erg voor haar. Ook omdat ik er zo weinig aan kan doen... De avond voor de chemo wordt dat dan meestal nog erger...

  • De aanslag van Figo part two

    Luca stelt het al beter, gisteren nog maar een paar kleine kuchjes, geen echte hoestbuien meer. Toch maak ik me wat zorgen... Weet niet goed of we er nu mee naar de dierenarts moeten of niet.

    Druk op het werk, druk druk druk!

    Morgen vroeg op, om 8u15 naar de tandarts om de draadjes te laten verwijderen. Vandaag voor het eerst weer boterhammen gegeten, deed deugd, want begin honger te krijgen van al dat zachte en vloeibare voedsel!

    Concertnieuws: hebben kaarten voor de Twilight Singers besteld in de AB. Greg Dulli is de max en ik kijk er al naar uit...

    Figo heeft gisteren een aanslag gepleegd, op een zangvogeltje in een kooitje op de markt. Plots sprong hij op en boorde zijn lange neus tegen die kooi. Ik hoorde direct mensen geschrokken roepen en we hebben ons dan maar gauw uit de voeten gemaakt...

  • Laatste dag ziekenverlof

    Het gaat goed met me, behoorlijk goed, dankjewel! Voor zover ik kan voelen, lijken de wonden in mijn mond mooi te helen. Langs de buitenkant is er niks meer te zien, en sinds vandaag voelt het ook langs de binnenkant minder dik. Tandenpoetsen lukt weer helemaal goed, en ik voel er amper nog iets aan. Op een raar, dik gevoel na, zo precies of er steken kleine propjes wat in mijn mond. En ik voel de draadjes soms zitten. Dus misschien zijn het nog enkel die draadjes die ik voel?

    Qua eten beperk ik me nog steeds tot zachte en vloeibare dingen; puree van duizend en een dingen, soep, pudding, yoghurt, de Fortimels die ik op aanraden van Daphné bij de apotheek heb gehaald, vers fruitsap,... Ik vermoed dat andere dingen nu ook wel stilaan zullen lukken, maar toch heb ik het broodje dat voor mij was voorzien voor tijdens de vergadering op het werk, maar afgezegd. Een knapperig stokbroodje, dat is misschien wat te veel gevraagd. En het geplande restaurantbezoek met een vriendin van zondag is een week uitgesteld, dan ben ik zeker dat we kunnen gaan eten wat we willen. Beetje overdreven misschien, maar ik speel graag op zeker. Tot hiertoe is dat ganse operatieding verlopen zonder pijn, en kleinzerig als ik ben, zou ik het graag zo houden...

    Daarnet mijn eerste echte wandeling met de honden, ik heb ze deze week wel uitgelaten, maar voelde me zo danig zwak dat het bij een blokje om moest blijven. Vandaag voel ik me toch al een pak fitter, en in de najaarszon was het erg fijn wandelen...

    De afgelopen week heb ik me vooral bezig gehouden met DVD's kijken, die mijn teerbeminde voor mij had aangesleept. Gisteren en eergisteren zag ik zo:

    • Gegen die wand: schitterende Duitse film over twee Turkse Duitsers die worstelen met zelfdestructieve en identiteitsgevoelens. De jonge, wilde Sibel ontmoet de ver afgegleden twintig jaar oudere Cahit in de psychiatrie, waar ze beiden herstellen van een zelfmoordpoging. Om aan de verstikkende controle van haar ouders en broer te kunnen ontsnappen, stelt de vrijgevochten jonge Turkse voor om te trouwen. Zo kan ze eindelijk het huis uit. Cahit stemt toe. Waar ze in het begin langs elkaar heen leven, leren de twee elkaar gaandeweg toch kennen, en appreciëren. Samen gooien ze zich in het nachtleven. Maar net wanneer ze aan elkaar en aan zichzelf durven toegeven dat ze verliefd geworden zijn, loopt het grondig fout.
      Meeslepende film, echt een aanrader!
      wand

       

    • Finding Neverland, met Johnny Depp en Kate Winslet, met Johnny Depp in zulk een 'normale' rol dat ik hem nauwelijks had herkend. Verhaal van een toneelschrijver die betoverd raakt door een weduwe en haar vier jonge zoontjes. Het gezin inspireert hem tot het schrijven van Peter Pan. Ondanks het succes van dit stuk, blijven de tragedies deze 5 mensen echter niet gespaard.
      Amerikaans sprookje, warm en ontspannend.

    • The Royal Tenenbaums met oa Gwyneth Paltrow, Bill Murray en (slik) Ben Stiller. Bizar verhaal over een uiterst bizarre familie. Wanneer vader Tenenbaum aan de grond raakt, besluit hij na twintig jaar zijn gezin weer op te zoeken en terug opgenomen te worden in het gezin. Een gezin met een heleboel vreemde kantjes!


  • Operatie goed overleefd, wijsheidstanden weg, at last...

    Ben nog erg groggy, maar toch snel al enkele woordjes.
    Donderdag dus om 11u binnen in de dagkliniek HHart in Tienen. Mijn teerbeminde speciaal verlof genomen om erbij te kunnen zijn, want ik ben érg panisch als het om operaties, dokters en tandartsen gaat. En neem dat 'panisch' maar gerust letterlijk... Was al enkele dagen nerveus op voorhand zenuwachtig...

    Bij het overlopen van de checklist voor de narcose vroeg de verpleegster of ik bang was. Ja dus. Ik kreeg meteen een klein rozig pilletje, de eerste keer in mijn leven dat ik aan de kalmeerpillen zit. Ben er wel over te spreken, na een half uur voelde ik het werken en ik was stukken rustiger dan bij een vorige operatie.Nog wel bang, maar het was een stuk handelbaarder.
    Eerst namen ze mijn kamergenote mee, die stukken jonger was dan mij. Wijsheidstanden eruit is blijkbaar een studentenoperatie, want de verpleegster dacht dat ik ook nog een student ben. Jaja, ik zie er jong uit!
    Tegen 12u15 was de kamergenote terug, en haar gezucht en gesteun maakte me een beetje bang. Tegen 13u was het dan aan mij... De verpleegster rolde me met bed en al de gang in, en de operatiezalen bleken gewoon aan de andere kant van de kamers te zijn. Even wachten, de dokter die nog eens kwam verzekeren dat hij zijn best zou doen om de zenuw niet te raken (één tandwortel lag tegen een zenuw aan wat een risico geeft op beschadiging en -mogelijk voor altijd- verlies van gevoel in lip, geen leuk vooruitzicht), en even later mocht ik in mijn hip operatiekleed mijn bed uit en de smalle tafel op. Meteen begon een vriendelijke verpleegster aan mij te prutsen: stickers op mijn borst om de hartslag te volgen, mijn duim in een soort wasknijper voor de polsslag, en meteen hoorde ik mijn eigen hart slaan. Onregelmatig van de stress... Ondertussen ging de anethesist op zoek naar een goede ader. Ik kreeg een zuurstofmasker op en 4 seconden later wist ik al nergens meer van...

    Een goed uur later, op de recovery, lig ik weer warm ingestopt in mijn ziekenhuisbed, zuurstofmasker op, een dikke prop in mijn mond en een vriendelijke verpleger die me in de gaten houdt. Tien minuutjes later mag ik alweer naar mijn kamer, nadat de verpleger de prop uit mijn mond heeft gehaald en het bloed van mijn lippen geveegd. Later vind ik ook nog bloedkorsten in mijn neus, vreemd...
    Oef, het zit erop, en ik heb nog alle gevoel in mijn lippen en tong, dus die zenuw lijkt me ook intact.

    De arts komt nog eens langs, héél vriendelijke man, ben er echt tevreden van, en hij heeft een voorschrift bij voor antibiotica, mondspoelmiddel en een pijnstiller. Ik mag nog wat verder wakker worden en tegen 17u mogen we naar huis.

    Ondertussen zit ik hier dus met hamsterwangetjes. Tot hiertoe eigenlijk nog geen pijn gehad. Rechtsboven voel ik het meest; de bovenste hebben ze er helemaal moeten uitsnijden, de onderste twee die stonden er al door. Wel ben ik ongelofelijk slap, duizelig, moe, en is dat dikke gezicht behoorlijk ongemakkelijk. Naast mijn kaak zijn ook mijn lippen gezwollen. En slapen lukt totaal niet. Maar kom, het had erger gekund vermoed ik.
    Ben vooral blij dat het achter de rug is.
    En nu ga ik verdersuffen in de zetel...