werchter

  • Valentijn

    Valentijn. Weinig romantische plannen want ik moest laat werken en zou pas tegen 21u30 thuis zijn. Zoals altijd Facetimede ik eens met de kindjes voor ze naar bed moesten. Zoon wist me te vertellen dat hij en papa een cadeau hadden en gaf me meteen tonnen tips om zelf ook nog iets te kopen. Dat laatste is niet gelukt geef ik eerlijk toe, de winkels waren al dicht, ik moest werken en had weinig inspiratie. Maar ik was wel erg benieuwd wat er dan thuis op mij zou liggen wachten!

    Het bleken hartvormige pralines te zijn. Dacht ik toch. Daar was ik geweldig blij mee. Een lieve kleine attentie, wat wil je nog meer op zo'n dag. Uit gaan eten hebben we lang geleden al na 1 poging opgegeven trouwens; bij andere koppels op schoot in een overvol restaurant waar er maar 1 standaardmenu was, we zijn toen gewoon gaan lopen nog voor het aperitief kwam. Maar een kleine attentie voor elkaar, waarom niet, alle redenen daarvoor zijn goed toch.

    Maar de pralines waren maar een afleidingsmanoeuver zo bleek! Plots kreeg ik van mijn snoodaard/wederhelft een papier in handen geduwd met deze foto

    rockhotel.JPG

    Ik was serieus het noorden kwijt. Een weekendje in een soortement houten chalet? Huh? Ik ben een stadsmeisje dus ik vond het al raar dat de wederhelft mij een weekendje in de natuur zou schenken. Dat is wel het overwegen waard als gezinsvakantie, maar we hebben dit jaar al maar liefst 4 tripjes als gezin gepland dus als we nog iets extra zouden doen dan toch liever iets voor ons tweetjes alleen. Wat ook klopt met dat hele Valentijnconcept. Maar waarom dan zo'n hutje ergens in een bos? Ik kon het allemaal niet rijmen in mijn hoofd. Pas op, ik was blij hoor, ik had er het volste vertrouwen in dat mijn betere helft iets geweldig plezant had geregeld, maar ik snapte totaal niet wat.

    En dan wees hij ergens op de link. Rock Village. 

    En dan nog moest het even bezinken.

    Maar... We gaan dus twee dagen naar Werchter! En we gaan daar logeren in zo'n klein houten ding. Dus toch een weekendje onder ons twee maar naar de festivalwei!

    Wauw!

    We waren al eeuwen aan het twijfelen om een kaart te kopen. Van zodra Arcade Fire als naam was bekend gemaakt. Maar het kwam er zo niet van. Een dag gaan, meer dagen, waar slapen, niemand had precies zin om dat eens uit te zoeken en de knoop door te hakken. Dacht ik. Maar blijkbaar zijn er intussen dus wel degelijk knopen doorgehakt!

    I love it!

  • Rock Werchter deel II

    Wat ik gisteren nog wat vergeten zeggen, vrijdag hebben we ook de laatste drie nummers van Arsenal meegepikt. Het duurde meer dan een kwartier eer de security ons uit het tweede vak voor het podium wilde laten en we naar de Marquee konden, waardoor ik dus enkel de laatste 5 minuutjes van hun concert heb gezien, maar de mensen stonden tot ver buiten de Marquee te dansen en die 5 minuten klonken superstraf. Chapeau Arsenal, zonder twijfel de beste livegroep die we op dit moment hebben!

    Na het absolute hoogtepunt van The Killers op vrijdag vreesde ik dat de zaterdag enkel nog kon tegenvallen. Mijn verwachtingen waren immers mijlenhoog gespannen voor Kings Of Leon, de reden waarom ik naar Werchter was afgezakt in the first place…
    Eerst echter rustig uitslapen bij mijn ouders thuis en warm eten, zodat we pas tegen 15u op de wei toekwamen. Een beetje acclimatiseren (lees: verbranden) en dan ons plan in gang steken. Het plan? Wel, aangezien de voorste vakken nu afgesloten zijn, wilden we voor Franz Ferdinand binnenraken in het tweede vak, om dan bij Nick Cave te kunnen doorstoten naar het eerste vak en dan voor Kings Of Leon de ultieme plek te kunnen veroveren in het midden van het eerste vak. We hadden echter chance en raakten na tien minuten drummen onder de blakende zon direct binnen in het eerste vak.

    Franz Ferdinand was leuk. Ze haalden hun hitjes boven, klonken in vorm en de wei had duidelijk zin in een feestje. Grootste teleurstelling was het einde, toen ze uit hun enthousiasme met z’n allen de drum kapot hadden gekregen en zonder er veel woorden aan vuil te maken plots afdropen midden in de intro van wat het laatste nummer had moeten zijn. Eindigen in mineur, nooit leuk.

    En toen kwamen ‘de oude mannen’ naar voor. Ik verwelkomde ze met open armen, want in dat eerste vak werden we compleet verdrukt door veel te minderjarige meisjes en ik begon me oud te voelen. Maar dan waren ze er, de dertigers die zowaar weten wie Nick Cave is en vast besloten waren ook op die eerste rijen te raken. Een bepaald moment kreeg ik zwaar boel met een bende Australiërs die iedereen op het hoofd begonnen te wrijven en schelden omdat er tussen de optredens door mensen op de grond zitten en zo plaats innemen. Gelukkig boden ze snel hun verontschuldigingen aan, wat gezien het feit dat ze niet alleen een kop groter maar vooral drie keer zo breed waren als ik een goede zaak was. En achteraf bekeken hielden ze dan ook wel hun manieren, ze waren gewoon doodenthousiast om Cave te zien…

    Nick Cave is een man die ik al een of twee keer ben mislopen op festivals, maar die zeker op de lijst stond met live-te-zien-legendes, dus ik was supertevreden dat ik nu eindelijk de kans kreeg. En ik werd niet teleurgesteld! Cave heeft zijn vieze snor achterwege gelaten, maar gaat nog steeds tekeer als een demon recht uit de rock ’n roll hell. Alles behalve een gezapige vijftiger dus. Ook zijn band was een plezier om naar te kijken en te luisteren, zoals de supercoole bebaarde violist en het knalroze drumstel, hoe komen ze erop…
    Alhoewel ik maar goed de helft van de nummers herkende, was het genieten van begin tot eind, gewoon om Cave te keer zien gaan op het podium. Die mens barst van de duivelse energie, het talent en het charisma. Voor mij het tweede beste concert van deze editie van Werchter.

    En daarna was het dan wachten op Kings Of Leon, tussen de 1m50 hoge en nog ver van meerderjarige meisjes en hier en daar hun vriendje (voordeel: ik had een uitstekend zicht op het podium!). Wat Caleb en co gedaan hebben om hun aandacht te ‘verdienen’, vraag ik me af. Ok, ze hebben met hun laatste plaat enkele te stroperige radiovriendelijke nummers afgeleverd, maar wie luistert naar al de platen daarvoor ontdekt snel genoeg dat Kings Of Leon geen pubervriendelijke sound hebben (hadden?). Ik was zelfs wat bezorgd of die tienermeisjes een doorsnee rockconcert wel zouden doorkomen, op de eerste rijen kan het er soms toch behoorlijk wild aan toegaan… Maar die vrees was ongegrond, het publiek op Werchter dit jaar was onvoorstelbaar braaf en mak, enkel wat meezingen en handjesklappen…

    Gelukkig doen de Kings niet mee aan de tieneridolatrie en gooiden ze er voldoende smerige rockers tussen, zoals Taper Jean Girl, Four Kicks, Molly’s Chamber en het o zo zalige Charmer. Andere hoogtepunten: On Call, Knocked Up, Crawl, The Bucket en de afsluiter Black Thumbnail, als tegengif voor het voorlaatste kleverige Use Somebody…

    Caleb en de zijnen zagen er best tevreden uit met het succes dat ze hadden, maar langs de andere kant kwamen ze een pak minder geïnspireerd op dan in Parijs begin dit jaar. Ik miste bezieling, magie, contact met het publiek. Al zijn het torenhoge Werchterpodium en de meters tussen het podium en de eerste rij daar waarschijnlijk ook wel mee verantwoordelijk voor. Ik was zeker niet teleurgesteld, het was een goed optreden, maar van de Kings verwacht ik nog meer. Toch goed voor een derde plaats.

    Zondag dan, de allerlaatste dag Werchter. Deze keer stonden we al vroeg op de wei, net op tijd voor The Hickey Underworld om 13u. Deze gasten hebben in mijn ogen een ijzersterk debuut afgeleverd, en ik verwachtte dan ook veel van dit optreden. We zijn maar twintig minuten blijven hangen, maar de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. Het publiek in de Marquee bleef er mak onder, de muziek klonk rommelig en er was geen echte communicatie tussen de gasten op het podium en het publiek. Blijven oefenen, het komt ongetwijfeld nog in orde, op Boomtown ga ik alvast de hele set meepikken…

    Mijn wederhelft sleepte me echter mee naar Mastodon, loodzware metal die ik verbrandend in de ondraaglijk hete zonnestralen neerliggend best wel kon smaken. Dringend eens naar die muziek luisteren, want deze mannen gaven een behoorlijk strak optreden.

    Meer zware chaos werd op ons los gelaten door The Mars Volta, een groep die ik al lang eens live bezig wou zien. Ik ken er echter maar 1 cd van, en ik had niet de indruk dat er iets uit die plaat zat tussen het gitaargegier dat van het podium opsteeg. Na enkele nummers gingen de hemelsluizen dan ook nog eens open en werd de hele wei tot op het vel toe doorweekt. Die eerste druppeltjes deden ontzettend deugd op mijn verbrande vel, maar de wolkbreuk die volgde was toch van het goede iets te veel… Zeer weinig volk was echt geïnteresseerd in The Mars Volta waardoor de mannen het zichtbaar op de zenuwen kregen, maar ik kon het optreden absoluut smaken. Volgende keer in de AB ben ik erbij!

    Van The Black Eyed Peas heb ik nog enkele liedjes gezien, en de ganse wei ging aan het dansen, maar ik kreeg er alleen de zenuwen van. De vermoeidheid van 4 dagen begon zijn tol te eisen, en maandag was het weer werkendag, dus ik besloot te eindigen in schoonheid en Kaiser Chiefs en Metallica te laten voor wat ze waren. Het stomme was dat uiteindelijk de bus naar het station omreed via de camping en we daardoor op letterlijk 1 minuut onze trein hebben gemist en dan in Leuven station 1u15 hebben moeten wachten omdat de volgende trein vertraging had. Was ik blij toen ik daarna eindelijk die douche en dat bed inkon…

    Samenvatting?

    Beste optredens:
    1. The Killers
    2. Nick Cave and the Bad Seeds
    3. Kings of Leon
    4. Franz Ferdinand
    5. Arsenal (maar bijna niks van gezien)

    Tegenvallers:
    Lily Allen
    Coldplay

  • Rock Werchter 09: deel I

    Donderdag, de eerste festivaldag, vroeg om een rustige start. Lily Allen meegepikt van ergens in het midden op de wei maar na een twintigtal minuten het afgetrapt wegens Allen is doodsaai live. Van ergens onder de bomen in de schaduw (want oh boy, wat was het warm in die blakende zon!!) kon ze wel leuke achtergrondmuziekjes produceren, vrolijke zomerdeuntjes die bij het weer passen, maar die niet genoeg kunnen boeien om ook nog eens voor recht te staan, luipaardvellenbh en hoge hakjes ten spijt. Ik had er kortom veel meer van verwacht.

    Fleet Foxes daarentegen stelden allerminst teleur. Ik bekloeg me maar één ding, waarom heb ik die cd nooit rustig beluisterd, hij staat verdomme al een half jaar op mijn iPhone, hoe lui kan een mens zijn. Want de muziek van de Fleet Foxes kon me live enorm bekoren; grandioos hoe deze bezadigde heren de schoonste melodieën uit hun keelgaten en instrumenten schudden, schijnbaar zonder enige moeite te doen. Spijtig wel dat veel mensen naar zo’n optreden komen om de ganse tijd te roepen en te babbelen, wat bij zo’n akoestische muziek storender werkt dan bij pakweg Metallica.

    ’s Avonds voorzag ook Placebo ons van leuk entertainment, maar bleven we opnieuw achteraan de wei staan. Leuk om de hitjes nog eens te horen, goed optreden, veel energie en leuk om te zien, maar niets dat ik over een half jaar niet al vergeten zal zijn. Oasis kon me totaal niet boeien, we zagen ze vanop een eettafeltje, want als je Rock Werchter één ding moet nageven, is het de professionaliteit; hun reuzebeeldschermen en geluid zijn zo geweldig van kwaliteit dat je van bijna overal op de wei het optreden op de main stage probleemloos kan zien en horen, en nog goed ook…
    Mijn ogen begonnen echter dicht te vallen tijdens Oasis, en dus hielden we het na een half uurtje voor bekeken. Nog, drie dagen te gaan, weet u wel…

    Vrijdag dan werd de eerste echte topdag. Hoe goed ik Henry Rollins ook vond vorig jaar op Pukkelpop, de hitte op de wei en mijn nu al verbrandde armen en hals deden mij besloten om lang uit te slapen, rustig thuis te eten en dan nog wat te slapen eer we pas in de late namiddag naar Werchter vertrokken. Een dertiger moet zijn energie opsparen…

    We wilden bij Bloc Party al een plekje bemachtigen in een van de vakken tussen de dranghekken helemaal vooraan, maar deze vakken bleken sinds dit jaar plots afgesloten. We raakten er niet meer in, en keken dus maar vanaf de zijkant van het podium. Ik hou wel van het eerdere werk van Bloc Party, maar hun nieuwe meer elektronische sound zegt me niets. Het was geen slecht optreden, de zanger liep over van de energie en stond de ganse tijd met een kamerbrede grijns op zijn gezicht te talrijk opgekomen fans ter wille te zijn. Na het optreden werd het drummen op door de security binnengelaten te worden in het tweede vak, waar we dan een aanvaardbaar plekje zochten voor The Killers.

    Ik ben al enkele jaren compleet zot van The Killers, maar het optreden op Pukkelpop op vorig jaar had niet alle verwachtingen ingelost. Tijd dus voor een herkansing, want ik had ze nog lang niet opgegeven. En deze keer maakten ze het volledig waar, The Killers zijn voor mij het onbetwiste hoogtepunt van Werchter 2009. Zonder snor zag Brandon Flowers er een pak jonger uit, en zo strak in het zwarte pak zittend, mmmm, het kon me wel bekoren. De set was feesten van begin tot einde, ik had de indruk dat de ganse 80 000 man stonden te dansen en te springen. Hoogtepunten waren Human (meteen als opener!), Somebody Told me (lang leve het iets minder kitcherige oudere werk), For Reasons Unknown (met lange intro van Brandon!), Shadowplay, Jenny was a friend of mine, Spaceman, Read My Mind, Mr Brightside, All these things that I’ve done en als afsluiter When we were young (uit mijn favoriete cd Sam’s Town). Miste ik in de set: Bones.

    Compleet euforisch werd ik van dit optreden, en eerlijk gezegd, Werchter was nu al geslaagd en zijn 169€ waard voor mij. Ik wilde dan ook liefst gewoon naar huis om nog wat na te genieten van de beelden in mijn hoofd, maar we konden toch niet vertrekken zonder Coldplay gezien te hebben. Coldplay, de groep die ik aanbad ten tijde van hun eersteling Parachutes, maar die me met hun laatste platen enkel nog mateloos irriteert. Ik vrees dat ze me live totaal niet konden boeien. Terwijl 80.000 man stond mee te zingen, zat ik ergens helemaal achteraan op de grond te suffen. Als een groep geen enkele snaar meer kan raken, dan hoeft het voor mij niet meer. Na een drie kwartier hielden we het dus eindelijk voor bekeken en konden zo aan de grote opstropping van de uittocht ontsnappen….

  • Milk Inc. op Werchter; what's next, Laura Lynn volgend jaar en op Rimpelrock QOTSA???

    Ik was al dagen van plan om erover te bloggen, dan weer niet, maar ik kan het toch niet laten. Milk Inc afsluiter op Werchter; het internet staat in brand. Alle meningen zijn ondertussen al rijkelijk gespuid, toch doe ik nog mijn bescheiden duit in het zakje, uiteraard na lid geworden te zijn van enkele Facebookgroepen die de situatie aanklagen...

    Want laat ons duidelijk zijn, een 'act' als Milk Inc hoort niet thuis op de wei van een rockfestival. Net zomin als Laura Lynn, Helmut Lotti of Clouseau daar thuishoren. Net zomin als trouwens Metallica thuishoort op I love techno of The Killers op een Vlaamse pensenkermis. Of in het Sportpaleis, als we toch bezig zijn. Iedere groep zijn habitat, zijn publiek.

    Ooit was Werchter een rockfestival, wat niet betekent zoals een journalist van De Morgen beweert, dat er enkel rechtoe-rechtaan rock kan geprogrammeerd worden. Muziekliefhebber als we zijn staan we al lang open voor allerlei stijlen. Maar er zijn grenzen, nietwaar, en door Milk Inc op een festivalwei neer te poten worden die zwaar overschreden. Je doet een festivalganger daar gewoon geen plezier mee, om nog maar te zwijgen over het niveau van een platvloerse muzikale volkskermis voor marginalen als die Spichtige Limburger en zijn lelijk zangeresje voorstellen. Werchter was ooit een kwaliteitslabel, profileert zich nu als een van de beste festivals ter wereld en lokt elk jaar een internationaler publiek naar België. Maar als dit de weg is die de Schuur op wil gaan, vrees ik dat hij dat kwaliteitslabel sneller kwijt zal zijn dan je 'Regi' kan zeggen...

  • Het gevaar in Facebook...

    Stel, je wil naar Rock Werchter. Samen met je wederhelft. Maar je hebt nog niets echt beslist. Edoch, in je hoofd is het ongeveer beslist; de groepen zijn niet slecht van't jaar en verspreid over alle dagen, dus de enige oplossing is een combiticket of thuisblijven. En thuisblijven is geen optie (Kings of Leon, The Killers, Nick Cave iemand?).

    Stel, je leest dat de vrijdag van het festival al is uitverkocht en je begint wat rond te surfen, eens kijken via welke wegen er allemaal aan tickets te raken is. Stel, je wederhelft zit in vergadering en het was eigenlijk toch al zo goed als beslist, niet? Je bestelt twee combitickets.

    Stel, je bent érg blij met dit zelfgenomen initiatief en wil het wereldkundig maken. En dus update je de status op Facebook en laat je vrienden weten dat je tickets hebt voor Werchter. Je hebt immers een Teerbeminde die maar eens in de drie weken op Facebook zit, dus geen probleem, vanavond na het werk kan ik hem rustig meedelen dat eerste weekend van juli vooral vrij te houden wegens door te brengen op een wei in Werchter.

    Stel dat net een uur later je wederhelft, nietsvermoedend, op Facebook zit.

    Betrapt!

  • Werchter 2009 = Pukkelpop 2008

    Net gelezen, dé headliners van Rock werchter dit jaar worden Metallica, Coldplay, The Killers en Placebo. Metallica en The Killers, hmm, zagen we die enkele maanden geleden niet al aantreden op Pukkelpop...?

  • Rock Werchter 2008

    Na bijna drie uur onderweg geweest te zijn (honden naar de schoonouders voeren, onderweg in de file staan, doorrijden naar Leuven, aan Sterrebeek in de file staan, verloren rijden in het centrum van Leuven, uiteindelijk parking vinden aan de Vaart, naar de bussen stappen, de bus op, naar Werchter, door de velden naar de festivalweide stappen) kwamen we onder een stralende zon aan in Werchter. Goed gewapend tegen de dure prijzen met een zak vol sandwichen, twee koffiekoeken en anderhalve liter drinken, zochten we eerst een rustig plekje op de zitbankjes om wat te eten en een koffietje te drinken. Lekker relax bekomen van de helse tocht...

    Dan was het tijd voor The Gossip (de zoveelste hype van het moment MGMT liet ik aan mij voorbijgaan). Nog drie groepen voor The Kings of Leon, oftwel de reden van mijn aanwezigheid in Werchter vandaag, dus het moment om al een goed plekje te zoeken. Evenwel nog geen zin en energie om nu al platgedrukt te worden, dus kozen we het tweede vak voor het podium.
    Ik kende maar een, weliswaar zéér aanstekelijk deuntje van The Gossip (Standing in the way of control), maar was om de een of andere reden bijzonder benieuwd om dit groepje live te zien, en mijn geduld is beloond. Zangeres Beth Ditto heeft een van de beste stemmen die ik de laatste jaren heb gehoord, en dat had ik bijvoorbeeld al totaal niet verwacht. Daarnast kwam de big momma ook over als een vriendelijk en grappig mens, en hield ze haar kleren die dag aan, ook maar zo prettig. Fijn optreden, dat me deed besloten de cd te gaan kopen, en grappig einde, toen Ditto van het podium klauterde en gewoon tussen de mensen kwam staan zingen, waardoor ze natuurlijk voor de rest van het publiek en af en toe zelfs voor de cameraman compleet invindbaar bleek. Dansbaar, leuk, fun, een ideale start van de dag!

    Het slechtste concert voor mij volgde meteen daarna. Ik kon Howling Pelle en zijn Zweedse Hives totaal niet smaken. Ik ergerde me groen, geel en blauw aan het irritante blonde ventje op het podium, en vond de muziek weinig speciaals. Dat in tegenstelling tot de twintig wild springende en dansende dertigers, die ons de ganse tijd aan de kant porden en blijkbaar compleet gek werden van deze muziek... Maar wat mij betreft, never again.

    Neen, dan waren de Editors toch stukken beter. Had er weinig van verwacht, wegens heb het niet zo begrepen op die zanger, en vind ze een flauw doorslagje van Interpol, maar ik moet toegeven dat ze een feilloos parcours aflegden. Hun set klonk live even strak als op cd, en dat is een beetje dubbel; langs de ene kant chapeau voor hun technisch kunnen en vakmanschap; elke noot was erop, en de zanger gaf zich volledig. Langs de andere kant kwam het geheel op mij nogal steriel over, een probleem dat ik altijd heb met de Editors, ze zijn té clean, ze raken me niet, en dat is toch de graadmeter waaraan ik écht schitterende groepen herken. Niettemin een knap optreden waarbij ik me geen seconde heb verveeld, zeker een van de betere acts die dag te zien op Werchter.

    Ondertussen was het bijna 18u geworden, en was ik al helemaal misselijk en slap van al vier uur recht te staan. De regen zorgde er ook voor dat je niet meer op de grond kon zitten tussen de optredens door. Net toen ik vreesde dat ik zo misselijk zou worden dat ik van tussen het volk zou moeten kruipen voor frisse lucht, kondigden ze echter – eindelijk- Kings of Leon aan. Ik heb ze maar vorig jaar ontdekt, maar ik ben compleet zot van hun cd 'Because of the times'. Hun lange lokken zijn de heren ondertussen helaas kwijt, maar de broers en neef Followill zijn hot as hell en niet enkel zalig om naar te luisteren, maar ook goddellijk om naar te kijken.
    Alhoewel niemand in mijn vriendenkring deze groep lijkt te kennen, was ik verre van de enige fan op de wei, ik stond omsingeld door groepjes Scandinaven en Engelsen die de songteksten woordelijk meezongen, zo hoorden we alles dus met een serieuze echo ;-)
    Het optreden was genieten van begin tot eind, met de door merg en been gaande stem van zanger (annex lekker dier) (annex helaas blijkbaar ook de nieuwe mr Liv Tyler, die in de frontstage stond, zucht) Caleb en de stuwende, soms gierende gitaren, maar ook rustigere momenten. Hoogtepunten waren oa Knocked Up, een van de beste singles van de laatste jaren On Call en het wilde Charmer.

    Kings of Leon gedaan, betekende ook mijn energie gedaan, en de komende uren niets te zien. Etenstijd dus. Ik vervorberde een bakje veggie bami, mijn wederhelft een portie dure frieten, nog een koffietje achteraf, en voor de rest vooral twee uur bijgekomen om diezelfde zitbanken; lang leve die zitbanken. Ondanks de rust, bleven mijn energiepijl en motivatie echter zakken. Tegen 21u kon ik me niet voorstellen die avond nog langer dan 3 minuten op mijn benen te moeten staan, en Radiohead en Roísín Murphy begonnen er pas meer dan twee uur later aan. Wat nu, op zo'n onmenselijk vroeg uur al naar huis?

    De engelenklanken van Sigur Rós besloten echter anders. Hun openingsnummer bleek een van de enige te zijn die ik van hen ken, en toevallig een nummer dat ik ontroerend mooi vind. Het zorgde voor balsem voor de ziel én de zere rug, en voor ik het zelf besefte stond ik weer halfweg het hoofdpodium te staren naar het feeërieke schouwspel. De mooiste act gaat zonder twijfel naar deze sprookjeselfen, met hun vreemde kostuums (een krant beschreef het als 'weggelopen uit de film El Orfanato, een vrij treffende beschrijving), de meisjes in pastelkleurige jurken en met rare pomponnetjes in het haar, een blaassectie volledig in het wit, met witte hoeden en handschoenen toe, de lichtgevende zwevende ballen boven het podium, de fonkelende sterren, de pluimpjes die het publiek ingeschoten werden. Dit aangevuld met de magische stem van de zanger, die trouwens een zeer bevreemdend kapsel had, fazantenveren in zijn kraag en bijzonder schuchter overkwam, maar niettemin zijn gitaar te lijf ging met een strijkstok, zorgde voor een betoverend optreden. Mooi. Zalig. Dringend muziek van in huis halen!

    Maar dan had ik echter genoeg van het hoofdpodium, van de lallende, brullende, slechtgemanierde dronken britten, de sigaretten bijna in mijn oog duwende scandinaven, de zatte Hollanders, de mensenzee en de stank. Spijtig dus voor Radiohead, maar ik had er geen zin meer in. Dan maar op naar de tent, voor Roísín Murphy. We hebben nog een twintigtal minuutjes van de show meegepikt, in een marquee waar tot onze grote verbazing nog ontzettend veel beweegruimte was, en het klonk bijzonder stomend en knap. Ik vraag echter een herkansing op Pukkelpop, want ik was te moe om te dansen, en mijn wederhelft kon de muziek niet echt smaken, dus vatten we de twee uur durende toch terug naar Gent al maar aan, net voor de grote uitstroom. Nooit eerder voelde een bed zo zacht!