UA-104319606-1

werchter

  • Mijn grote Rock Werchter 2017 verslag

    Na 8 jaar afwezigheid betreedden we donderdag terug de ‘heilige wei’. Ik moet zeggen dat ik een klein beetje vreesde dat we ondertussen te oud zouden zijn voor dit soort vertier, maar hierin werd ik vrijwel meteen gerustgesteld; ik heb het gevoel dat de gemiddelde leeftijd op Werchter vrij hoog is. Hoger ook dan toen ik zelf studeerde. Maar misschien beeld ik mij dat laatste gewoon in, I don’t know.

    Na een lange file rond Brussel en een kleine file in Werchter kwamen we terecht op de parking van onze Rock Village (leuk is dat het een alternatieve aanrijroute heeft dus minder file vermoed ik). Daar nog een kwartiertje aanschuiven en we kregen de sleutel van onze ‘luxe chalet’, lees, een houten huisje zoals op de kerstmarkt met daarin twee bedden (met echt een goede matras en een fijn dik donsdeken), een klein matje en een lampje. Klein en donker er kwam langs alle mogelijke kieren winderig maar dus met een goed bed en ’s morgens een uitgebreid ontbijtbuffet in een grote tent. Er was ook een bar en randanimatie (sportlessen, bubbelbaden, een barbier,…) maar die hebben we gelaten voor wat het was. Maar als je meerdere dagen wil gaan en je gruwelt bij het idee van in een tent te moeten slapen, dan is dit echt wel een goed (zij het duur) plan.

    De muzikale hoogtepunten dan. Ik vond het in elk geval een sterke editie.

    Absoluut hoogtepunt was Arcade Fire. Volledig verwacht en alle dromen kwamen ook effectief uit. Vanaf het eerste nummer (nieuwe single Everything Now) met direct erop Rebellion (lies) en Here comes the night time. De sfeer kwam er (na een grommelende Win Buttler dat het publiek te mak zou zijn) helemaal in met No Cars Go gevolgd door The Suburbs en Ready to start. Anderhalf uur perfectie en een betere wereld, I kid you not. Ik loop nog altijd een klein beetje op wolkjes.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Mijn tweede hoogtepunt was Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. Deze wou ik al een hele tijd life zien en ook hier zijn de verwachtingen 100% uitgekomen. De rest van het publiek liet het een beetje afweten, want we raakten zonder enig probleem tot op de achtste rij ofzo (en zijn in beeld gekomen op Canvas enkele keren bij het verslag) maar de sfeer zat er toch wel in naar het einde toe. Heel leuk optreden, goeie nummers, fijne muzikanten en heel grappige pasjes van Nathaniel Rateliff en de koddige gitarist. Echt feest.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Ontdekking van deze Werchter was zonder twijfel Tamino. Ik ken enkel de twee singles en werd samen met de voor dit vroege uur van de dag verbazingwekkend gevulde Barn compleet weggeblazen door een half uur van breekbare perfectie. Wat is het mannelijk equivalent van een nimf? Leuk ook om Tom Pintens nog eens op een podium te zien. Maar als er 1 naam is die je in de gaten moet houden en waarvan ik erg benieuwd ben wat er nog allemaal gaat gebeuren, dan is het Tamino.

    Ook leuk waren Warhaus, al heb ik de helft moeten missen omdat ik Nathaniel Rateliff wou zien. Maar heel prettig gestoorde muziek en bezielde, getalenteerde muzikanten. De sfeer zat er ook dik in.

    Vanuit de verte zagen we ook nog Prophets of Rage en Royal Blood. De eerste een jukebox uit de jaren ’90, van de andere hoorde ik vergelijkingen met QOTSA die het naar mijn gevoel absoluut niet kan invullen maar de wederhelft vond het wel een goed concert.

    Er waren ook groepen die een beetje tegenvielen. Mark Lanegan bijvoorbeeld was echt niet bij stem en zag er gewoon erg slecht uit. Hij speelde niet slecht maar het was ook niet top en we zagen tijdens het optreden veel volk weer vertrekken. We hebben ook zelf het hele concert niet uitgezeten. Kings Of Leon vond ik ook de beste groep ter wereld. Dit optreden was niet verkeerd, er was niet echt iets fout muzikaal gezien en de mannen leken ook echt wel hun best te doen, maar er zat niks begeesterend, prikkelend of gevaarlijk aan. Het was allemaal nogal egaal. De laatste nummers hebben we dan ook maar zo gelaten. Dat zou ik me vroeger echt niet hebben kunnen voorstellen, toen deed ik alles om die mannen live te kunnen zien. Ook van Bazart had ik veel meer verwacht. Opnieuw niet echt iets aan op te merken, maar het kon me ook niet echt boeien. Leuk, maar niet geweldig.

     

  • Op naar Werchter

    Als ik deze blog mag geloven, is het van 2009 geleden. Maar dit jaar, meer bepaald overmorgen, ga ik nog eens naar Rock Werchter. Twee dagen. En net dan voorspellen de weerberichten vooral heel veel regen en frisse temperaturen. Ik vreesde eerst dat we gingen smelten bij temperaturen boven de 30 graden. En zoals ik goed tegen hitte kan leek me dat geen aanlokkelijk vooruitzicht. Maar 2 dagen de hele tijd in de regen staan is nu ook niet ideaal. 

    Enfin. Hopelijk valt het weer nog een beetje mee. En zijn The Arcade Fire, Radiohead, Nathaniel Rateliff and the night sweats, Warhaus, Bazart en co meer dan de moeite.

    Zaterdag komen we terug naar huis en zondag gaan we dan een dag met de kindjes naar De Efteling, een heel andere vorm alweer van vermaak :-)

  • Valentijn

    Valentijn. Weinig romantische plannen want ik moest laat werken en zou pas tegen 21u30 thuis zijn. Zoals altijd Facetimede ik eens met de kindjes voor ze naar bed moesten. Zoon wist me te vertellen dat hij en papa een cadeau hadden en gaf me meteen tonnen tips om zelf ook nog iets te kopen. Dat laatste is niet gelukt geef ik eerlijk toe, de winkels waren al dicht, ik moest werken en had weinig inspiratie. Maar ik was wel erg benieuwd wat er dan thuis op mij zou liggen wachten!

    Het bleken hartvormige pralines te zijn. Dacht ik toch. Daar was ik geweldig blij mee. Een lieve kleine attentie, wat wil je nog meer op zo'n dag. Uit gaan eten hebben we lang geleden al na 1 poging opgegeven trouwens; bij andere koppels op schoot in een overvol restaurant waar er maar 1 standaardmenu was, we zijn toen gewoon gaan lopen nog voor het aperitief kwam. Maar een kleine attentie voor elkaar, waarom niet, alle redenen daarvoor zijn goed toch.

    Maar de pralines waren maar een afleidingsmanoeuver zo bleek! Plots kreeg ik van mijn snoodaard/wederhelft een papier in handen geduwd met deze foto

    rockhotel.JPG

    Ik was serieus het noorden kwijt. Een weekendje in een soortement houten chalet? Huh? Ik ben een stadsmeisje dus ik vond het al raar dat de wederhelft mij een weekendje in de natuur zou schenken. Dat is wel het overwegen waard als gezinsvakantie, maar we hebben dit jaar al maar liefst 4 tripjes als gezin gepland dus als we nog iets extra zouden doen dan toch liever iets voor ons tweetjes alleen. Wat ook klopt met dat hele Valentijnconcept. Maar waarom dan zo'n hutje ergens in een bos? Ik kon het allemaal niet rijmen in mijn hoofd. Pas op, ik was blij hoor, ik had er het volste vertrouwen in dat mijn betere helft iets geweldig plezant had geregeld, maar ik snapte totaal niet wat.

    En dan wees hij ergens op de link. Rock Village. 

    En dan nog moest het even bezinken.

    Maar... We gaan dus twee dagen naar Werchter! En we gaan daar logeren in zo'n klein houten ding. Dus toch een weekendje onder ons twee maar naar de festivalwei!

    Wauw!

    We waren al eeuwen aan het twijfelen om een kaart te kopen. Van zodra Arcade Fire als naam was bekend gemaakt. Maar het kwam er zo niet van. Een dag gaan, meer dagen, waar slapen, niemand had precies zin om dat eens uit te zoeken en de knoop door te hakken. Dacht ik. Maar blijkbaar zijn er intussen dus wel degelijk knopen doorgehakt!

    I love it!

  • Rock Werchter deel II

    Wat ik gisteren nog wat vergeten zeggen, vrijdag hebben we ook de laatste drie nummers van Arsenal meegepikt. Het duurde meer dan een kwartier eer de security ons uit het tweede vak voor het podium wilde laten en we naar de Marquee konden, waardoor ik dus enkel de laatste 5 minuutjes van hun concert heb gezien, maar de mensen stonden tot ver buiten de Marquee te dansen en die 5 minuten klonken superstraf. Chapeau Arsenal, zonder twijfel de beste livegroep die we op dit moment hebben!

    Na het absolute hoogtepunt van The Killers op vrijdag vreesde ik dat de zaterdag enkel nog kon tegenvallen. Mijn verwachtingen waren immers mijlenhoog gespannen voor Kings Of Leon, de reden waarom ik naar Werchter was afgezakt in the first place…
    Eerst echter rustig uitslapen bij mijn ouders thuis en warm eten, zodat we pas tegen 15u op de wei toekwamen. Een beetje acclimatiseren (lees: verbranden) en dan ons plan in gang steken. Het plan? Wel, aangezien de voorste vakken nu afgesloten zijn, wilden we voor Franz Ferdinand binnenraken in het tweede vak, om dan bij Nick Cave te kunnen doorstoten naar het eerste vak en dan voor Kings Of Leon de ultieme plek te kunnen veroveren in het midden van het eerste vak. We hadden echter chance en raakten na tien minuten drummen onder de blakende zon direct binnen in het eerste vak.

    Franz Ferdinand was leuk. Ze haalden hun hitjes boven, klonken in vorm en de wei had duidelijk zin in een feestje. Grootste teleurstelling was het einde, toen ze uit hun enthousiasme met z’n allen de drum kapot hadden gekregen en zonder er veel woorden aan vuil te maken plots afdropen midden in de intro van wat het laatste nummer had moeten zijn. Eindigen in mineur, nooit leuk.

    En toen kwamen ‘de oude mannen’ naar voor. Ik verwelkomde ze met open armen, want in dat eerste vak werden we compleet verdrukt door veel te minderjarige meisjes en ik begon me oud te voelen. Maar dan waren ze er, de dertigers die zowaar weten wie Nick Cave is en vast besloten waren ook op die eerste rijen te raken. Een bepaald moment kreeg ik zwaar boel met een bende Australiërs die iedereen op het hoofd begonnen te wrijven en schelden omdat er tussen de optredens door mensen op de grond zitten en zo plaats innemen. Gelukkig boden ze snel hun verontschuldigingen aan, wat gezien het feit dat ze niet alleen een kop groter maar vooral drie keer zo breed waren als ik een goede zaak was. En achteraf bekeken hielden ze dan ook wel hun manieren, ze waren gewoon doodenthousiast om Cave te zien…

    Nick Cave is een man die ik al een of twee keer ben mislopen op festivals, maar die zeker op de lijst stond met live-te-zien-legendes, dus ik was supertevreden dat ik nu eindelijk de kans kreeg. En ik werd niet teleurgesteld! Cave heeft zijn vieze snor achterwege gelaten, maar gaat nog steeds tekeer als een demon recht uit de rock ’n roll hell. Alles behalve een gezapige vijftiger dus. Ook zijn band was een plezier om naar te kijken en te luisteren, zoals de supercoole bebaarde violist en het knalroze drumstel, hoe komen ze erop…
    Alhoewel ik maar goed de helft van de nummers herkende, was het genieten van begin tot eind, gewoon om Cave te keer zien gaan op het podium. Die mens barst van de duivelse energie, het talent en het charisma. Voor mij het tweede beste concert van deze editie van Werchter.

    En daarna was het dan wachten op Kings Of Leon, tussen de 1m50 hoge en nog ver van meerderjarige meisjes en hier en daar hun vriendje (voordeel: ik had een uitstekend zicht op het podium!). Wat Caleb en co gedaan hebben om hun aandacht te ‘verdienen’, vraag ik me af. Ok, ze hebben met hun laatste plaat enkele te stroperige radiovriendelijke nummers afgeleverd, maar wie luistert naar al de platen daarvoor ontdekt snel genoeg dat Kings Of Leon geen pubervriendelijke sound hebben (hadden?). Ik was zelfs wat bezorgd of die tienermeisjes een doorsnee rockconcert wel zouden doorkomen, op de eerste rijen kan het er soms toch behoorlijk wild aan toegaan… Maar die vrees was ongegrond, het publiek op Werchter dit jaar was onvoorstelbaar braaf en mak, enkel wat meezingen en handjesklappen…

    Gelukkig doen de Kings niet mee aan de tieneridolatrie en gooiden ze er voldoende smerige rockers tussen, zoals Taper Jean Girl, Four Kicks, Molly’s Chamber en het o zo zalige Charmer. Andere hoogtepunten: On Call, Knocked Up, Crawl, The Bucket en de afsluiter Black Thumbnail, als tegengif voor het voorlaatste kleverige Use Somebody…

    Caleb en de zijnen zagen er best tevreden uit met het succes dat ze hadden, maar langs de andere kant kwamen ze een pak minder geïnspireerd op dan in Parijs begin dit jaar. Ik miste bezieling, magie, contact met het publiek. Al zijn het torenhoge Werchterpodium en de meters tussen het podium en de eerste rij daar waarschijnlijk ook wel mee verantwoordelijk voor. Ik was zeker niet teleurgesteld, het was een goed optreden, maar van de Kings verwacht ik nog meer. Toch goed voor een derde plaats.

    Zondag dan, de allerlaatste dag Werchter. Deze keer stonden we al vroeg op de wei, net op tijd voor The Hickey Underworld om 13u. Deze gasten hebben in mijn ogen een ijzersterk debuut afgeleverd, en ik verwachtte dan ook veel van dit optreden. We zijn maar twintig minuten blijven hangen, maar de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. Het publiek in de Marquee bleef er mak onder, de muziek klonk rommelig en er was geen echte communicatie tussen de gasten op het podium en het publiek. Blijven oefenen, het komt ongetwijfeld nog in orde, op Boomtown ga ik alvast de hele set meepikken…

    Mijn wederhelft sleepte me echter mee naar Mastodon, loodzware metal die ik verbrandend in de ondraaglijk hete zonnestralen neerliggend best wel kon smaken. Dringend eens naar die muziek luisteren, want deze mannen gaven een behoorlijk strak optreden.

    Meer zware chaos werd op ons los gelaten door The Mars Volta, een groep die ik al lang eens live bezig wou zien. Ik ken er echter maar 1 cd van, en ik had niet de indruk dat er iets uit die plaat zat tussen het gitaargegier dat van het podium opsteeg. Na enkele nummers gingen de hemelsluizen dan ook nog eens open en werd de hele wei tot op het vel toe doorweekt. Die eerste druppeltjes deden ontzettend deugd op mijn verbrande vel, maar de wolkbreuk die volgde was toch van het goede iets te veel… Zeer weinig volk was echt geïnteresseerd in The Mars Volta waardoor de mannen het zichtbaar op de zenuwen kregen, maar ik kon het optreden absoluut smaken. Volgende keer in de AB ben ik erbij!

    Van The Black Eyed Peas heb ik nog enkele liedjes gezien, en de ganse wei ging aan het dansen, maar ik kreeg er alleen de zenuwen van. De vermoeidheid van 4 dagen begon zijn tol te eisen, en maandag was het weer werkendag, dus ik besloot te eindigen in schoonheid en Kaiser Chiefs en Metallica te laten voor wat ze waren. Het stomme was dat uiteindelijk de bus naar het station omreed via de camping en we daardoor op letterlijk 1 minuut onze trein hebben gemist en dan in Leuven station 1u15 hebben moeten wachten omdat de volgende trein vertraging had. Was ik blij toen ik daarna eindelijk die douche en dat bed inkon…

    Samenvatting?

    Beste optredens:
    1. The Killers
    2. Nick Cave and the Bad Seeds
    3. Kings of Leon
    4. Franz Ferdinand
    5. Arsenal (maar bijna niks van gezien)

    Tegenvallers:
    Lily Allen
    Coldplay

  • Rock Werchter 09: deel I

    Donderdag, de eerste festivaldag, vroeg om een rustige start. Lily Allen meegepikt van ergens in het midden op de wei maar na een twintigtal minuten het afgetrapt wegens Allen is doodsaai live. Van ergens onder de bomen in de schaduw (want oh boy, wat was het warm in die blakende zon!!) kon ze wel leuke achtergrondmuziekjes produceren, vrolijke zomerdeuntjes die bij het weer passen, maar die niet genoeg kunnen boeien om ook nog eens voor recht te staan, luipaardvellenbh en hoge hakjes ten spijt. Ik had er kortom veel meer van verwacht.

    Fleet Foxes daarentegen stelden allerminst teleur. Ik bekloeg me maar één ding, waarom heb ik die cd nooit rustig beluisterd, hij staat verdomme al een half jaar op mijn iPhone, hoe lui kan een mens zijn. Want de muziek van de Fleet Foxes kon me live enorm bekoren; grandioos hoe deze bezadigde heren de schoonste melodieën uit hun keelgaten en instrumenten schudden, schijnbaar zonder enige moeite te doen. Spijtig wel dat veel mensen naar zo’n optreden komen om de ganse tijd te roepen en te babbelen, wat bij zo’n akoestische muziek storender werkt dan bij pakweg Metallica.

    ’s Avonds voorzag ook Placebo ons van leuk entertainment, maar bleven we opnieuw achteraan de wei staan. Leuk om de hitjes nog eens te horen, goed optreden, veel energie en leuk om te zien, maar niets dat ik over een half jaar niet al vergeten zal zijn. Oasis kon me totaal niet boeien, we zagen ze vanop een eettafeltje, want als je Rock Werchter één ding moet nageven, is het de professionaliteit; hun reuzebeeldschermen en geluid zijn zo geweldig van kwaliteit dat je van bijna overal op de wei het optreden op de main stage probleemloos kan zien en horen, en nog goed ook…
    Mijn ogen begonnen echter dicht te vallen tijdens Oasis, en dus hielden we het na een half uurtje voor bekeken. Nog, drie dagen te gaan, weet u wel…

    Vrijdag dan werd de eerste echte topdag. Hoe goed ik Henry Rollins ook vond vorig jaar op Pukkelpop, de hitte op de wei en mijn nu al verbrandde armen en hals deden mij besloten om lang uit te slapen, rustig thuis te eten en dan nog wat te slapen eer we pas in de late namiddag naar Werchter vertrokken. Een dertiger moet zijn energie opsparen…

    We wilden bij Bloc Party al een plekje bemachtigen in een van de vakken tussen de dranghekken helemaal vooraan, maar deze vakken bleken sinds dit jaar plots afgesloten. We raakten er niet meer in, en keken dus maar vanaf de zijkant van het podium. Ik hou wel van het eerdere werk van Bloc Party, maar hun nieuwe meer elektronische sound zegt me niets. Het was geen slecht optreden, de zanger liep over van de energie en stond de ganse tijd met een kamerbrede grijns op zijn gezicht te talrijk opgekomen fans ter wille te zijn. Na het optreden werd het drummen op door de security binnengelaten te worden in het tweede vak, waar we dan een aanvaardbaar plekje zochten voor The Killers.

    Ik ben al enkele jaren compleet zot van The Killers, maar het optreden op Pukkelpop op vorig jaar had niet alle verwachtingen ingelost. Tijd dus voor een herkansing, want ik had ze nog lang niet opgegeven. En deze keer maakten ze het volledig waar, The Killers zijn voor mij het onbetwiste hoogtepunt van Werchter 2009. Zonder snor zag Brandon Flowers er een pak jonger uit, en zo strak in het zwarte pak zittend, mmmm, het kon me wel bekoren. De set was feesten van begin tot einde, ik had de indruk dat de ganse 80 000 man stonden te dansen en te springen. Hoogtepunten waren Human (meteen als opener!), Somebody Told me (lang leve het iets minder kitcherige oudere werk), For Reasons Unknown (met lange intro van Brandon!), Shadowplay, Jenny was a friend of mine, Spaceman, Read My Mind, Mr Brightside, All these things that I’ve done en als afsluiter When we were young (uit mijn favoriete cd Sam’s Town). Miste ik in de set: Bones.

    Compleet euforisch werd ik van dit optreden, en eerlijk gezegd, Werchter was nu al geslaagd en zijn 169€ waard voor mij. Ik wilde dan ook liefst gewoon naar huis om nog wat na te genieten van de beelden in mijn hoofd, maar we konden toch niet vertrekken zonder Coldplay gezien te hebben. Coldplay, de groep die ik aanbad ten tijde van hun eersteling Parachutes, maar die me met hun laatste platen enkel nog mateloos irriteert. Ik vrees dat ze me live totaal niet konden boeien. Terwijl 80.000 man stond mee te zingen, zat ik ergens helemaal achteraan op de grond te suffen. Als een groep geen enkele snaar meer kan raken, dan hoeft het voor mij niet meer. Na een drie kwartier hielden we het dus eindelijk voor bekeken en konden zo aan de grote opstropping van de uittocht ontsnappen….

  • Milk Inc. op Werchter; what's next, Laura Lynn volgend jaar en op Rimpelrock QOTSA???

    Ik was al dagen van plan om erover te bloggen, dan weer niet, maar ik kan het toch niet laten. Milk Inc afsluiter op Werchter; het internet staat in brand. Alle meningen zijn ondertussen al rijkelijk gespuid, toch doe ik nog mijn bescheiden duit in het zakje, uiteraard na lid geworden te zijn van enkele Facebookgroepen die de situatie aanklagen...

    Want laat ons duidelijk zijn, een 'act' als Milk Inc hoort niet thuis op de wei van een rockfestival. Net zomin als Laura Lynn, Helmut Lotti of Clouseau daar thuishoren. Net zomin als trouwens Metallica thuishoort op I love techno of The Killers op een Vlaamse pensenkermis. Of in het Sportpaleis, als we toch bezig zijn. Iedere groep zijn habitat, zijn publiek.

    Ooit was Werchter een rockfestival, wat niet betekent zoals een journalist van De Morgen beweert, dat er enkel rechtoe-rechtaan rock kan geprogrammeerd worden. Muziekliefhebber als we zijn staan we al lang open voor allerlei stijlen. Maar er zijn grenzen, nietwaar, en door Milk Inc op een festivalwei neer te poten worden die zwaar overschreden. Je doet een festivalganger daar gewoon geen plezier mee, om nog maar te zwijgen over het niveau van een platvloerse muzikale volkskermis voor marginalen als die Spichtige Limburger en zijn lelijk zangeresje voorstellen. Werchter was ooit een kwaliteitslabel, profileert zich nu als een van de beste festivals ter wereld en lokt elk jaar een internationaler publiek naar België. Maar als dit de weg is die de Schuur op wil gaan, vrees ik dat hij dat kwaliteitslabel sneller kwijt zal zijn dan je 'Regi' kan zeggen...

  • Het gevaar in Facebook...

    Stel, je wil naar Rock Werchter. Samen met je wederhelft. Maar je hebt nog niets echt beslist. Edoch, in je hoofd is het ongeveer beslist; de groepen zijn niet slecht van't jaar en verspreid over alle dagen, dus de enige oplossing is een combiticket of thuisblijven. En thuisblijven is geen optie (Kings of Leon, The Killers, Nick Cave iemand?).

    Stel, je leest dat de vrijdag van het festival al is uitverkocht en je begint wat rond te surfen, eens kijken via welke wegen er allemaal aan tickets te raken is. Stel, je wederhelft zit in vergadering en het was eigenlijk toch al zo goed als beslist, niet? Je bestelt twee combitickets.

    Stel, je bent érg blij met dit zelfgenomen initiatief en wil het wereldkundig maken. En dus update je de status op Facebook en laat je vrienden weten dat je tickets hebt voor Werchter. Je hebt immers een Teerbeminde die maar eens in de drie weken op Facebook zit, dus geen probleem, vanavond na het werk kan ik hem rustig meedelen dat eerste weekend van juli vooral vrij te houden wegens door te brengen op een wei in Werchter.

    Stel dat net een uur later je wederhelft, nietsvermoedend, op Facebook zit.

    Betrapt!