UA-104319606-1

vorst nationaal

  • Sigur Ros in Vorst, de Pierkesloop, Leuven en de rest van een druk weekend

    Een druk weekend is best wel leuk. Zeker als de geplande activiteiten op zich allemaal leuke dingen zijn. Ik hou wel van wat activiteit op mijn vrije dagen. Maar afgelopen weekend was het er misschien wel een beetje over. Dat kwalificeert als het drukste tot hier toe.

    Het begon zoals elke zaterdagochtend om 9u30 in het water van het zwembad. Eerst een half uur zwemles met de Dochter die liever speelt dan te luisteren naar de juf en dan een half uur in dat koude grote bad met Zoon die echt met sprongen vooruit gaat en dat hele zwem-concept door begint te krijgen (jep, ouders moeten mee in het water bij ons, maar ik vind dat superleuk).

    Het water uit, haastig omkleden en dan dropte de wederhelft mij even af aan het station waar ik met nog kletsnatte haren op de trein richting Leuven dook. Een dagje vriendinnentijd, geweldig en veel te lang geleden. We hebben eerst een halve middag in Noordoever gezeten, een geweldig vegetarisch restaurant aan de Vaart, eerst geluncht en dan een tijdje later nog een dessertje en ondertussen bijpraten. Daarna nog even gaan shoppen en dan weer de trein op. Ik was nog net op tijd thuis om de kindjes in bed te helpen leggen.

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Zondag was zo mogelijk NOG drukker. Opnieuw om 7u30 de wekker want om 9u15 werden we in het atletiekstadion van Gentbrugge verwacht voor de 20e editie van de Pierkesloop. Het was even stressen want we vonden geen parking, maar slaagden er toch nog in om op tijd aan de verzamelplek van de school te raken. Net voor we vertrokken, wist Zoon ons nog te melden dat hij een rugnummer had gekregen, we hadden daar anders schoon gestaan (ik denk dat ze zonder niet mogen meedoen zelfs). Maar hoe dat vast te maken? Ter plaatse had iedereen speldjes mee om dat rugnummer op te spelden. Wij uiteraard niet. Stressje nummer twee van de dag, alle ouders afgaan en speldjes schooien. Stressje nummer drie was toen het hele gebeuren begon uit te lopen, wij hadden die dag immers een strak schema. Maar uiteindelijk kwam alles goed. Zoon deed enthousiast mee aan de parade en de hip hop opwarming en liep daarna vol enthousiasme zijn 600 meter. Geweldige ochtend, heel gezellig ook zo samen supporteren. En ik was zo fier…

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Van Gentbrugge ging het rechtstreeks naar de dansles voor Dochter haar pré-ballet. We waren twintig minuten te vroeg maar ondanks dat zij die hele ochtend nog weinig anders had gedaan dan gewacht, hield ze zich enorm flink. Vandaag mochten de ouders ook niet meer mee binnen in de danszaal, maar ook dat was geen probleem, als een echte stapte die kleine uk naar de juf en begon aan de les. Ondertussen was de wederhelft nog snel over huis gegaan om de hond een plas te laten doen en supersnel iets van eten uit de kookpot te toveren want om 13u moesten hij en Zoon alweer in de Kinepolis zijn voor de Nachtwacht Fandag.
    Dochter en ik namen van de dansschool de bus, weer een kwartiertje wachten want het is geen al te vlotte verbinding, maar we raakten uiteindelijk wel thuis. Eten en de half ontplofte keuken opruimen en dan de hond een degelijke wandeling geven. En dan de was en het huis wat opruimen.

    Tegen 17u vertrokken we, ik redelijk uitgeput al, opnieuw op tocht. We hadden kaarten voor Sigur Ros in Vorst die avond maar omdat we geen babysit hadden kunnen vinden, moesten de kindjes eerst nog naar de schoonouders gebracht worden die op een half uur rijden wonen. Van daar naar Vorst. Vorst is dikke miserie qua parking, maar er was nu de mogelijkheid om in de Audi parkeertoren te staan. Die stond al behoorlijk vol, maar we vonden nog een plekje op de vierde verdieping. Een beetje groggy maar nog wel prima op tijd arriveerden we in de concertzaal.

    Sigur Ros dan was hemels mooi. Ik kende wel maar een minderheid van de nummers. Maar dat gaf niet. De visuals (de beste die ik ooit zag, zo een geheel met de muziek dat die vormden), die onaards mooie zang, de nu dromerige en dan weer oorverdovend maar altijd intense muziek. Helaas zag ik weinig vanuit de helft van het middenplein en was ik zo verschrikkelijk moe dat ik vrees dat er ook wel een en ander aan mij is voorbij gegaan.

    Na het concert stoven we ervan door om zonder te veel fileleed uit Vorst weg te raken. Maar helaas. Omdat we op de vierde verdieping geparkeerd stonden en niemand de hogere verdiepingen liet passeren bij het verlaten van de parking, hebben we meer dan een half uur stil gestaan in die parking eer we eruit raakten. Niet echt leuk. Daardoor was het al na middernacht eer we bij de schoonouders de kinderen uit bed konden plukken en na 1 uur eer we zelf konden gaan slapen. En door werkomstandigheden van de wederhelft moest ik die dag al om 8u beginnen in Brussel om ’s avonds de kindjes te kunnen gaan halen. Dus ik heb minder dan 5 uur geslapen. En dat voel ik nog altijd… Maar het was het natuurlijk absoluut waard. Nu een rustig weekendje voor de deur maar het volgende wordt alweer een druk gebeuren, met de twee feestjes voor de vierde verjaardag van de Dochter...

  • The Killers @ Vorst Nationaal

    Ik heb The Killers ontdekt ten tijde van Sam’s Town. Toen ik die grijs had gedraaid was voorganger Hot Fuss hetzelfde lot beschoren. Na het tussendoortje Saw Dust volgde al gauw Day and Age, met als eerste kennismaker Human. Een echte stijlbreuk kan je het niet noemen, maar het was toch een kleine shock. Maar hun doortocht op Pukkelpop overtuigde me algauw dat er niet zoiets bestaat als teveel kitch en bombast bestaat als het over onze vrienden uit fabulous Las Vegas gaat. Wat verklaart waarom ik al eeuwen uitkeek naar dit uitgestelde optreden in Vorst Nationaal ondanks het feit dat er op de meest recente worp Battle Born wel een paar miskleumen staan. The Killers zijn live gewoon nog beter dan op plaat. En ze worden precies met de jaren nog straffer live.

    Maar laat ons beginnen bij het begin. Na een weinig ophefmakend voorprogramma (Most Thieves) was het omstreeks kwart na negen tijd voor het serieuze werk. Brandon Flowers en de zijnen begonnen op een voor mij perfecte manier aan de show; Flowers alleen achter de piano voor het wondermooie introotje Enterlude. “We hope you enjoy your stay. It's good to have you with us even if it's just for the day. We hope you enjoy your stay. Outside the sun is shining it seems like heaven ain't far away”. Profetische woorden voor het verloop van de rest van de avond. De toon was meteen gezet toen daarna bommetje When you were Young op een uitverkocht Vorst werd losgelaten, compleet met verschroeiend vuurwerk. Wauw. En met meteen daarop hun Spaceman te lanceren werd er tot op de tribunes hier en daar rechtgesprongen om te shaken.

    Daarna zakte mijn aandacht een heel klein beetje in. We werden nochtans verwend met The River is Wild, dat gold als goedmaker voor het verplaatste optreden en volgens Flower al lang niet meer live was gespeeld. Maar het was pas enkele nummers later, bij Joy Division cover Shadowplay dat ze mij weer helemaal meehadden. Ik besloot mijn klapstoeltje te laten voor wat het was en recht te staan en zo goed als iedereen rondom mij had zowat hetzelfde idee want de rest van het optreden stond het merendeel van onze tribune recht, wat genoeg zegt.

    Miss Atomic Bomb, Human, Somebody Told me, de hits werden aan elkaar geregen. Dan het plakkerige Here with me, opnieuw aan de piano, gelukkig gevolgd door weer wat sterkere nummers zoals For Reasons Unknown, helemaal in rockversie met Flowers ook eens zelf op gitaar, of A Dustland Fairytale en Read My Mind. Of het singletje Runaways, zoals nog een aantal nummers begeleid door behoorlijk straffe visuals. Die echter nergens overheersten of de aandacht wegleidden van de muziek. Bij Miss Atomic Bomb kregen we uiteraard nog een paar ontploffingen die de aanzienlijke temperatuur in de zaal helemaal tot het kookpunt bracht, maar niemand die dit aan zijn hart liet komen.

    Afgesloten werd met meebruller All these things that I’ve done. I’ve got soul but…

    We moesten echter niet erg lang wachten op nog een hele rist bisnummers. Nog eens meebrullen op Flesh and Bone. Flowers is nog steeds een uitstekende volksmenner trouwens. Hij sprak veel tegen het publiek, lokte continu handengezwaai en meebrullen uit, liet alle bandleden uitgebreid aan bod komen, kortom een perfecte gastheer op een perfect concert. Zonder dat het naar mijn gevoel over the top of gemaakt was. Naast de vier vaste leden waren er ook twee aanvullende muzikanten mee op backing vocals en wat extra gitaren en keyboards.

     

    We kregen nog Jenny was a friend of mine, toch ook altijd een leuk oudje, Battle Born en dan iets waar ik al die tijd toch zat op de wachten en wat Vorst een laatste keer deed ontploffen, Mr Brightside. Alhoewel, ontploffen, om eerlijk te zijn was het gewoon één lang uitgelaten feest waarbij van de eerste rijen tot helemaal in de nok werd meegezongen en gedanst alsof hun leven ervan afhing. Flowers en de zijnen stonden dan ook regelmatig met een vette grijns op hun gezicht te spelen. Geen wonder dat ze zonder moeite twee uur vol maakten.

  • The National in Vorst, of hoe ik dankzij de MIVB-staking een half uur te laat kwam op het concert van het jaar en drie uur deed over 9km

     

     

     

    Het begon nochtans goed; Vorst ligt op zo’n 9km van mijn werk en in superomstandigheden doe je daar 20 minuten over. Omdat het Brussels verkeer echter nooit echt super te noemen valt, vertrokken we anderhalf uur op voorhand. Om 18u vertrok mijn wederhelft op zijn werk, tegen 18u20 pikte hij mij op.

    Een uur later stonden we toch al 1 km verder. Nog 8 te gaan. Op de ene rijstrook (we zijn recht door de stad gereden, de vorige keer deden we er via die weg iets van een 35 minuten over) was het meer stilstaan dan rijden. Taxi’s, Lijnbussen en haastige terreinwagens en BMW’s scheurden ons voorbij op de trambaan. Ik dacht, in al mijn naïeviteit, dat het enkel beter kon worden. Nog een uur te gaan, we zouden er wel raken. Het werd echter enkel erger. Het verkeer viel volledig stil. Bij elk groen licht duurde het 3 of 4 beurten eer er 1 auto door kon. Een bepaald moment stond het verkeer drie rijen (dus op beide trambanen) dik en volledig stil.

    Na twee uur kwamen we aan het kruispunt met de kleine ring. Hier bleek het probleem te zitten. Doordat het verkeer zo traag ging, waren verkeerslichten nutteloos. Je reed door het groen het kruispunt op en kwam dan middenin vast te zitten. De auto’s van de andere straten beginnen te rijden en zo stond het constant snuit aan snuit. Zelfs de Lijnbussen gaven het op en lieten de mensen uitstappen. De politie kwam. En vertrok. Twee combi’s zien passeren maar meer dan toeteren en zwaailichten aanzetten en erdoor racen deden ze niet, ze lieten de mensen compleet aan hun lot over. Na laaaang aanschuiven strandden we zelf midden op het kruispunt. We konden niet voor- of achteruit, niet links of rechts, overal stonden andere auto’s stil. Uiteindelijk zijn enkele chauffeurs uitgestapt en zijn de zelf het verkeer beginnen regelen en instructies geven terwijl een verbaasde toerist stond te filmen.

    Eens dat kruispunt over gingen de overige 6 km overigens supervlot. Tegen 21u kwamen we aan Vorst. Uiteraard was er dan geen parking meer. Er is geen parking aan de zaal en in de omliggende wijk staan de bewoners al geparkeerd en zijn het overal uitritten en poorten waar je niet mag parkeren. We reden verloren, vonden de weg terug, maar nog geen parking. Het was ondertussen al 21u20 en ik was helemaal geflipt. Na de berusting en de woede nu enkel nog gefrustreerde tranen. Mijn wederhelft was bovendien al enkele dagen  een beetje ziek. Hij heeft me uiteindelijk uit de auto gekieperd voor de zaal. Toen ik aan de deur kwam, zei de security direct ‘deuxième balcon’. My worst nightmare. Ik ben daar al eens gestrand in gelijkaardige omstandigheden na file op de grote ring bij Sigür Ros, never again had ik toen gezworen, je hoort daar niks en je ziet nog minder. Toen ik aan het eerste balkon kwam, ben ik daar dan kunnen binnenglippen en op de achterste rij was nog plaats. De mensen zaten overal op de trappen tussen de zeteltjes. Ik dacht dat dit een Club-concert was en dat de bovenste ring niet eens opengesteld was, maar Vorst heeft mij dus weer liggen gehad, ondanks anderhalf uur op voorhand vertrekken voor een afstand die je op een half uur overbrugt kon ik dus nog steeds geen staanplaats veroveren.

    Mijn wederhelft is niet meer binnen geraakt. Rondrijden en geen parking vinden. Uiteindelijk ergens een illegaal plekje maar een geluk dat hij is blijven zitten in de auto want een kwartier later stond de sleepwagen er. De mensen die nog na ons toekwamen en daar hebben geparkeerd, wachtte dus nog een leuke verrassing. Het was 22u eer hij een parkingplaats had gevonden en tegen dan was hij het meer dan beu. Tja.

    Zelf zat ik dus alleen en totaal op van de zenuwen daar in de nok van Vorst, helemaal niet meer in de stemming. Het spreekt voor The National dat ik na twintig minuten balen en omstandigheden from hell toch nog in het optreden geraakt ben. Het feit dat ze vrij akoestisch spelen zorgde voor minder strontgeluid dan normaal in Vorst. Er viel zowaar nog van muziek te genieten. Tegen het einde had ik me volledig neergelegd bij mijn lot en genoot ik er zowaar van, van de adembenemende nummers van Matt Berninger en de zijnen, zijn zotte fratsen (is die nu echt op zijn smoelwerk gevallen of was het part of the show? De security werd helemaal gek toen hij het ganse middenplein overstak en dan omhoog kroop, ik had niet gedacht dat hij dat in deze zaal zou zien zitten), het kippenvel sluitstuk Vanderlyle Cry Baby (alhoewel het amper te horen was waar ik zat), de teksten die ondertussen iedereen kon meezingen (en heel soms ook deed), ‘Anyone’s Ghost’, prijsbeest ‘Bloodbuzz Ohio’, ‘Sorrow’, Affraid of Everyone’, ‘Runaway’, ‘England’, ‘Terrible Love’ , ‘Mistaken for Strangers’, ‘Squalor Victoria’, ‘Apartment Story’,‘Fake Empire’, ‘Abel’, stuk voor stuk hoogtepunten, een lange trip waar zelfs een van de ergste verkeersopstoppingen ooit niks aan konden veranderen. Na drie bissen zat de show er om iets voor 11 op en had ik toch nog een dik uur gezien. En dat uur was zo sterk dat het het uiteindelijk wel waard was. Al ben ik supergelukkig dat ik ze in november in Parijs in echt goede omstandigheden heb gezien. De zes uur auto en de superzaal zijn te verkiezen boven de Brusselse chaos en de betonnen bunker.

  • I sail away on a wave of mutilation

    • Pixies in Vorst Nationaal gisteren waren geweldig. Ik was al meer dan halfdood toen ik op het concert aankwam, oververmoeid of hoe heet dat, maar eens de groep verscheen was ik meteen weer klaarwakker. Ze begonnen met een reeks B sides die ik maar vaag ken en schakelden dan over naar de Doolittle songs; bij de eerste noten van Debaser werd het publiek compleet gek. Wij stonden op de vierde rij, en plots veranderden de eerste 30 (40?) rijen in een wild kolkende massa; maaiende armen, springende lijven, plots sta je 10 meter verder en dan weer een duw en je vliegt naar voor, naar achter, je kent het. Ik heb aan de volgende, allemaal schitterende nummers als Tame bijvoorbeeld, helaas niks gehad omdat het me alle moeite van de wereld kostte om al gewoon op mijn benen te blijven staan. Niet dat ik een fan ben van saaie concerten waar iedereen staat wortel te schieten, maar een beetje respect voor anderen kon in dit geval geen kwaad. Ik hou niet van ellebogen in mijn vitale organen, dank je wel. Eens we enkele meters opzij gecatapulteerd waren in een rustigere sectie aan de zijkant, begon het concert er al een stuk beter uit te zien. Heb vooral genoten van de Monkey Gone to Heaven, Wave of Mutilation, Lala Love you en Hey, maar in feite was elk nummer straf, en de bijhorende projecties achter de groep waren ook echt de max.
    • Oververmoeidheid te wijten aan een van de drukste periodes ooit op mijn werk in combinatie met verbouwplannen, filmfestival en dus de Pixies gisterenavond. De laatste twee weken zelden genoeg geslapen en meestal gewoon veel te weinig, een uur of 5, 6. Dat in combinatie met werken tegen 160km/uur op het werk, werken in het weekend en van hot naar her crossen is wellicht geen goed idee, maar het is nu zo. Volgende week nog een 'kwade week' zoals ze dat plachten te zeggen, en dan zou het ritme weer iets menselijker moeten worden, gewoon druk ipv hektisch.
    • Ik zie af langs een kant, maar ik moet toegeven dat een deel van mij het ook wel serieus kicken vind, die drukte. Ik voel me 100% leven en ik ben iemand die deadlines nodig heeft om goed werk te leveren... Maar toch, het slaapgebrek weegt, ik kan daar helaas slecht tegen.
    • Vanavond recht van het werk naar Amsterdam, alwaar ik morgen mijn allereerste internationale workshop ga geven op een chique congres, in het Engels, voor 50 mensen. Ik heb weinig ervaring met spreken voor publiek, nog maar een stuk of 5 presentaties gegeven voor kleine groepjes van 10 tot 30 mensen, en nooit in een andere taal, dus het gaat gegarandeerd flippen zijn, afzien, maar ook wel weer kicken...
    • Om mezelf te belonen en te overtuigen brei ik er na het congres een weekendje Amsterdam aan vast, daar kijk ik alvast énorm naar uit...