UA-104319606-1

vooruit

  • Zvizdal (Berlin)

    Is het film? Is het theater? Ik neig naar het eerste, maar het werd door Vooruit aangekondigd als het eerste. In elk geval bevond ik me donderdagavond voor de uitverkochte voorstelling Zvizdal van Berlin, een mij tot dan toe compleet onbekend gezelschap, niet naast maar op het podium van de theaterzaal. Twee kleine tribunes stonden tegenover elkaar geplaatst en tussen die twee stond een projectiescherm. Vreemd allemaal en het maakte dat ik nog meer zin kreeg in deze voorstelling.

    De film/voorstelling startte. Met geluid, maar geen beelden. Ik vroeg me af of de mensen op de andere tribune wel iets te zien kregen en dit misschien deel uitmaakte van de voorstelling? Gelukkig kwam er na een tijdje wel beeld.

    Voor het maken van deze film was men gedurende 5 jaar verschillende keren op bezoek geweest bij een hoogbejaard koppel die in het niemandsland wonen dan verplicht geëvacueerd is na de ramp van Chernobyl. Ze weigeren als laatste overblijvers van hun kleine dorp te verhuizen en leven in moeilijke omstandigheden, die naarmate ze ouder en minder fit worden, grenzen aan het mensonterende.

    Na een tijdje valt op dat er onder het scherm drie maquettes staan van het huisje van het koppel in drie verschillende seizoenen en dat nu en dan live gemaakte beelden van die maquette worden verweven met de filmbeelden. Het valt ook op dat de film geheel buiten is gemaakt, op straat aan de toegangspoort van het huisje. Er wordt ook niet geïnterviewd. We zijn gewoon getuige van twee oude, fragiele mensen die zich uit de slag proberen te trekken in een uit ruïnes bestaand spookdorp.

    Het geheel geeft een speciale sfeer. Ik ben onder de indruk. Ja maar, merkt mijn wederhelft achteraf op, dit had je toch evengoed gewoon op Canvas kunnen zien, dit is toch geen theater. Is dat zo, vraag ik me dan af. Zou het hetzelfde geweest zijn thuis in de zetel? Dat denk ik eigenlijk niet. Want na de voorstelling krijg je een link om te zien hoe het verder gaat met de oudjes en wanneer ik thuis op de tablet naar die beelden kijk, komt het toch allemaal veel minder hard binnen dan toen in de theaterzaal. Maar echt puur theater was het evenmin.

    Wat het ook was, het heeft indruk op mij gemaakt. Ik ga dit gezelschap toch verder in de gaten houden, denk ik.

     

  • An evening with Greg Dulli @Vooruit Gent

    Valentijnsavond vieren in het gezelschap van Greg Dulli, ik vond het een strak plan. Ik heb meer dan een kleine boon voor de man, ondanks het feit zelfs dat hij de 50 vorig jaar gepasseerd is. An Evening with Greg Dulli in Vooruit verkocht vlot uit, maar ik wist met gemak nog kaartjes te bemachtigen voor de derde rij. Helaas was het dus een zittend concert in de mooie theaterzaal van Vooruit. Ik hou niet zo erg van zittende rockconcerten. Mijn aandacht glijdt makkelijk weg, als ik niet kan bewegen zit ik zo niet 'in' het optreden, als je begrijpt wat ik bedoel. Toch had het ergens ook wel iets, om Dulli eens bezig te zien in het statige kader van een theaterzaal. Bovendien zijn zowel ik als de wederhelft al anderhalve week snipverkouden en had vooral hij een staand optreden maar half overleefd...

    Gezien ons laag energiepeil besloten we het voorprogramma over te slaan en gewoon rustig iets te gaan drinken in het café. Goeie keuze volgens mijn collega die het voorprogramma (het Italiaanse Afterhours) wel had gezien. Bovendien bleken de violist en frontman van Afterhours te fungeren als muzikanten bij Dulli's optreden vanavond, dus we kregen ze toch nog te zien. De violist was nog ok, maar ik was zeer weinig onder de indruk van Afterhours Manuel Agnelli en de Spaanse bassist die een vrij ongeïnspireerde en ook wel gewoon weirde indruk maakten op het podium.

    Wel helemaal in topvorm waren Greg Dulli en Dave Rosser. Ik heb Dulli al veel live gezien, ik schat 8 à 10 keer ondertussen; ik ga gewoon elke keer kijken als hij komt spelen. Meermaals werd het een teleurstelling, omdat de man doodziek was, omdat het geluid een ramp was, omdat hij zich weer eens slecht voelde. Maar vaker was het absoluut top en waren het kippenveloptredens.

    We kregen een mix uit het ruime repertoire met stukken Afghan Whigs, Twilight Singers, Gutter Twins, nooit eerder gespeeld werk en nieuw werk. Zoals Dulli's gewoonte is, smokkelde hij er stukjes muziek van andere artiesten tussen en deed er zijn ding mee. De man had er zin in. Ik heb hem al spraakzamer geweten, maar hij leek alleszins van het optreden te genieten. Al denk ik dat hij zich net als zijn publiek meer thuis voelt in een traditioneler rock-setting.

    De setting wisselde vaak, dan eens Dulli en Rosser alleen, dan enkel de bassist erbij, dan piano en viool. Ik vond het wat sneu dat Agnelli vaak de toetsen voor zijn rekening nam maar in de tweede helft van het optreden nam Dulli gelukkig ook al eens zelf plaats achter de toetsen en schoof zijn mooie akoestische gitaar door naar de Italiaan. Ik hou ervan als Dulli achter de piano zijn demonen bezweert.

    Hoogtepunten voor mij waren Martin Eden, Papillon, Teenage Wristband, Step into the light, een zalige versie van klassieker Gentlemen.

  • Take me out

    Verbouwen. Hard werken. 32 jaar zijn. Allemaal dingen die ervoor zorgden dat ik niet meer uitga. Pas op, naar de cinema gaan doe ik de laatste maanden meer dan ooit tevoren. En op café kom ik ook geregeld (zij het nooit langer dan een uurtje). En dingen doen als shoppen, theater, dans,... geen probleem. Maar uitgaan, zoals in 'tot 's morgens vroeg', buiten het occasionele trouwfeest is dat al héél lang geleden. Zo lang dat een vriendin en ik ons begonnen af te vragen of we dat nog wel konden...

    Dus besloten we dat eens uit te testen. Donderdag rustig begonnen met een after work date in Brussel, iets gaan eten, paar glaasjes drinken en dan tegen 22u braaf naar huis. Volgende dag werkdag en van die dingen. Maar toch een zeer geslaagde avond. Om dan zaterdagavond aan het echte werk te beginnen, Hindu Nights, hét hippe rock 'n rollfeestje in Vooruit.

    Ik wou bij de vorige twee edities al gaan, maar kreeg nooit volk gemobiliseerd. Ik ben in mijn vriendenkring overduidelijk niet de enige die het zware fuiven verleerd is. Maar deze keer waren de vrienden wél bereid. Ha!

    Eerst opwarmen in het café van de Vooruit en dan tegen half twaalf naar de zaal. We vreesden dat dat veel te vroeg zou zijn, maar niks was minder waar, het kot zat al aardig vol, en tegen 1u was het serieus wriemelen om nog een plek te veroveren op de dansvloer. Want da's toch waarvoor we kwamen, eens kunnen dansen op deftige muziek. En terwijl de mannen dus boven gezapig pintjes dronken, gooiden een vriendin en ik ons beneden in het feestgedruis. En wat een geruststelling was het om te ontdekken dat we het absoluut niet verleerd zijn. De goeie muziek hielp gigantisch, uiteraard. Arctic Monkeys, The Beatles, Black Box Revelation, The Killers, Franz Ferdinand, alles wat rockte kwam aan bod en dan vooral alles wat Brits was, dat was nu eenmaal het concept. Voor mij hadden er nog wat goeie Amerikanen tussen gemogen en sommige Britten werden ook al eens schromelijk vergeten (Morrissey, iemand?), maar we mogen niet klagen, dit was het beste feestje in minstens tien jaar tijd (ok, gezien mijn fuifverleden de laatste jaren wil dat weinig zeggen, maar toch).

    En tot mijn grote verbazing hielden we zelfs stand tot een deftig uur, ondanks het feit dat ik die dag op was van 8u en al de ganse dag met mijn moeder was gaan shoppen in Leuven. De enige verandering met vroeger is dat uitslapen tot na de middag nadien blijkbaar niet meer lukt, om 10u was ik al op... To be continued!

  • Hotel Jarretelle

    Een burleskfestival in de Vooruit tijdens de Gentse Feesten, zoiets wekt mijn aandacht. Na even overleggen met de wederhelft kaartjes gekocht en dan een hele week naar uitgekeken, de verwachtingen waren zeer hooggespannen, ik geef het toe!

    Ik was duidelijk niet de enige nieuwsgierige, want het was gisterenavond laat aan de Vooruit serieus drummen. Blijkbaar zijn alle voorstellingen van Hotel Jarretelle de rest van de Feesten uitverkocht. Na een kwartiertje wachten mochten we uiteindelijk binnen. In het café hing een zwart gordijn, waar we dan allemaal achter moesten blijven wachten. Tot achter ons van de trap een zingende zwarte Elvis kwam die de show voor geopend verklaarde.

    De avond werd in goede banen geleid door een in topvorm verkerende Jan De Smet die de acts aan elkaar reeg, zong en vooral het publiek inwijdde in de burlesktaal (plllllllllllliez! take it off! NOW!) en ophitste. Hij werd daarvoor bijgestaan door de zinnenprikkelende Paquita, die al snel verheven werd tot publiekslieveling.

    Zoals ik al zei had ik hooggespannen verwachtingen, maar die zijn nog ruimschoots overtroffen. Het werd een geweldige avond, ik durf zelfs zeggen het beste wat de Gentse Feesten dit jaar te bieden hebben. En dat zijn grote woorden... Maar de show was echt buitengewoon goed. Alles klopte van begin tot eind.

    Stel u voor; geweldige muziek waarop ontzettend schone madammen grappige, leuke, mooie en sexy acts doen. Denk aan mooie lingerie, tepelkwastjes, uiteraard de obligate jarretelles, aan retro-outfits. Maar deze dames kunnen veel meer dan zich op een bijzonder kunstige manier van hun kleren ontdoen. Er zit heus ballet tussen, dans, wat acrobatie hier en daar, een goochelact, piano, comedy, ... Tussen al dat vrouwelijk geweld zelfs een mannelijke burlesk-act. De sfeer ligt vooral op verleiding en op humor, eerder dan op het (natuurlijk wel rijkelijk aanwezige) naakt.

    De zaal zat helemaal vol en stoomde zowat van het enthousiasme. Het leuke was dat er een zeer gemengd publiek op af was gekomen. Een grote groep losgelagen vijftigers. Een heel aantal koppels van alle leeftijden. Groepjes vriendinnen. Een paar jonge mannen. Zowat de helft mannen en de helft vrouwen. En wij vrouwen, wij lieten ons niet onbetuigd. Het was niet gelogen wanneer Jan De Smet zei dat de vrouwen en meisjes meer lawaai en enthousiasme produceerden dan de mannen!

    Van mij mogen ze van dit eerste burlesk-festival met veel plezier een jaarlijkse gewoonte maken! De internationale burlesk-sterren waren ontzettend goed in wat ze deden en tilden deze show echt naar een hoog niveau. De kostuums, de humor, de muziek, de afwisseling, het ritme, het klopte allemaal. Het was meer dan twee en half uur rechtstaan, maar elke seconde was de moeite.

    Voor foto's en andere indrukken, zie Gentblogt.

     

  • Phoenix

    phoenix
    Net mijn kaartjes besteld voor het geweldige Franse Phoenix, volgend jaar maart in de AB. Ik kijk er al naar uit, ik heb ze nog nooit live gezien...

    Maar eerst komt The Mars Volta naar de Vooruit, nu zondag, een ideaal sinterklaascadeau!

    Ondertussen werd ik gisteren voor de vierde keer tante, trouwens, het tweede kindje van mijn broer en schoonzus, een broertje voor hun dochter van tweeënhalf, dus babybezoek van't weekend!

  • Afgelopen weekend...

    • heb ik nog meer van mijn zuurverdiende centen uitgegeven; nieuwe oortjes voor mijn iPhone nadat mijn vorige het uiteindelijk begaven zes maanden nadat ik erop had getrapt (duur dat die dingen zijn, zucht. 69€ voor een klein prutsding waar geluid uitkomt), een externe harde schijf zodat al mijn foto's veilig staan als onze onbetrouwbare pc ooit besluit zwaar te crashen (licht crashen doet hij geregeld) en een nieuwe agenda voor volgend jaar (eens een Moleskine ipv de gewoonlijke Solidariteitsagenda).
    • maar ook een nieuwe bleekgrijze jeans bij de Inno, in de korting, wahee!
    • verruilde ik de zomer- voor de winterkleren en vulde een dikke zak met kleren die ik toch niet meer aandoe voor de kringwinkel
    • en brachten we een wonderlijke avond door in het theater

  • The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama

    coverup3
    Nu de programmabrochure van het nieuwe seizoen net uit is (zie het artikel van patricia op Gentblogt), sloot ik donderdag mijn cultureel seizoen in de Vooruit af. Na twee straffe voorstellingen de afgelopen maand (Stukken van Stan en Atropa van Guy Cassiers), zat de kwaliteit dit jaar duidelijk in de staart; The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama van Johan Heldenbergh was zonder enige twijfel de mooiste voorstelling van het seizoen.
    Ik kan me niet herinneren dat een theaterstuk me ooit eerder zo lang met tranen in de ogen heeft doen zitten; ik was bijna blij dat het na anderhalf uur gedaan was omdat ik die tranen gewoon niet meer kon bedwingen. Toch was het niet enkel een stuk over emotie of miserie, maar heb ik ook enorm vaak en hard moeten lachen. Een derde aspect was dan weer de livemuziek die de twee acteurs (Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels, een actrice die mij onbekend was maar die in deze rol echt fenomenaal was) met vier muzikanten (oa Patrick Riguelle) live op het podium brachten. Een kennismaking met bluegrass die ik absoluut kon smaken.

    Het verhaal dan. Alabama en Monroe, of Elise en Didier zijn uit elkaar, maar spelen op deze avond nog eens samen. De muziek is een deel van het verhaal, enkele noten kunnen soms meer zeggen dan heelder zinnen. Langzaam krijg je als toeschouwer zicht op de personages, en op het drama dat achter deze op het eerste zicht leuke avond schuilgaat. Een drama dat beiden anders verwerken, en dat hen op die manier onherroepelijk uit elkaar rukt.

    Alhoewel mijn verwachtingen op voorhand hooggespannen waren, was dit het mooiste wat ik tot hiertoe van Cie Cecilia heb gezien. De dialogen, de personages (zo écht), de muziek, de afwisseling van tekst en muziek, het zat allemaal voor 200% goed. Waar theater het tegenwoordig vaak moeilijk heeft om te beroeren, waar je bij veel gezelschappen al een diploma Germaanse op zak moet hebben om alle verwijzingen te kunnen plaatsen gaat deze voorstelling van Cecilie gewoon recht naar het hart. Theater over gewone mensen, zonder daarom volks of plat te zijn. Emoties en een verhaal dat zo echt lijken dat je bijna gaat denken dat deze acteurs dit in het echte leven ook moeten meegemaakt hebben, anders zouden ze dit zo waarachtig niet kunnen spelen. Muziek die aanvult en beroert. Schoon, héél schoon.