vleermuizen

  • Snipverkouden na een druk weekend: hulphonden, trekpaarden en afwezige vleermuizen

    Het afgelopen weekend was een ongelofelijk druk weekend, maar heb er hier amper iets over neergepend. Wat uiteraard een reden heeft. En die is dat ik vandaag al een week ziek ben. Niet zwaar ziek uiteraard, maar zo van die domme kwaaltjes. Het is donderdag begonnen met keelpijn, dat is maandag overgegaan in hoesten en sinds gisteren is daar een verkoudheid bovenop gekomen. Wat me nogal balend en lusteloos achterlaat. Vandaar...

    Ondanks de keelpijn was het voorbije weekend toch een hoogvlieger dus. Zo hebben we zaterdag geen seconde stilgezeten. In de voormiddag onze voorraadkasten gaan vullen in de Delhaize en na het eten vertrokken naar de Trekpaardenshow. De honden waren mee, en die vonden het daar maar saai.


    Na een half uurtje begonnen ze te bibberen, te piepen, enfin, zich behoorlijk lastig te gedragen. Dus zijn we wat verder gereden, naar de Blaarmeersen. Daar hebben we een grote wandeling gemaakt. Luca bewees nog maar eens haar voorliefde voor heuvels, ze beklom gezwind de heuvel die ooit voor het skieën werd gebruikt, met de baasjes puffend en zuchtend achter haar aan. Boven was het uitzicht wel super...
    We liepen ook nog twee andere galgo's tegen het lijf, wat dus weer een boel enthousiast gesnuffel, gepiep en geblaf als resultaat had.

    Die avond trokken we nog eens de natuur in, meer bepaald op Vleermuizenwandeling van Natuurpunt. Gewapend met een batdetector slopen we achter de gids door het halfduister door het natuurgebied. Niet makkelijk voor iemand die nogal nachtblind is, zoals ik... Helaas maakten de talrijk opgekomen kleine mannen zoveel kabaal dat de vleermuizen verkozen de andere kant van het natuurgebied op te zoeken en we dus bitter weinig van die beestjes hebben gespot. De talrijke groepjes bezoekers liepen elkaar ook gewoon erg voor de voeten. De wandeling werd dus een slachtoffer van haar eigen succes.

    Zondag dan trokken we op uitnodiging van Daphné en Eiko naar het Overhandigingsfeest van de vzw Hachiko. Onze honden vonden het daar blijkbaar stukken interessanter dan op de paardenshow, want deze keer hebben we ze niet horen klagen (piepen). Maar logisch ook, aangezien ze omringd waren door tientallen soortegnootjes en ze hun ogen konden uitkijken en lekker rondsnuffelen.
    We keken naar de plechtige overhandigingen (maakten wat foto's voor bij het stukje op Gentblogt), dronken rustig iets, liepen nog enkele kennissen tegen het lijf en namen deel aan het honden spel zonder grenzen. Ik was behoorlijk zenuwachtig hiervoor. Onze honden hebben immers nog nooit iets geleerd (behalve zitten), kennen niks van die agility-toestanden, kennen geen hondenscholen en zijn bovendien getraumatiseerd en dus bang van al wat ze niet kennen.
    Figo en ik gingen eerst, ik had er echt wel zin in. Hij ging direct op de loopplank, en leek pas boven te beseffen wat hij had gedaan. De wip verliep al iets moeilijker, maar ook daar leek hij mij te vertrouwen, hij volgde mij overal door de hondernissen. Enkel door de buis kropen stond hem niet aan, maar met een klein duwtje op zijn kont... Fier als een gieter beëindigden we succesvol het parcours, en dan was het aan Luca en mijn wederhelft.
    Luca is angstiger dan Figo, maar volgt langs de andere kant de baasjes beter, dus ik was enorm benieuwd hoe zij het zouden doen. Dat bleek ook een enorm succes. Soms maakte ze zich helemaal klein en was ze overduidelijk bang, maar na elke hindernis begon ze te kwispelstaarten, ze leek er ergens toch van te genieten. Zalig!

    Nadien gingen we nog even bij de Greyhounds in Noodstand staan, en maakten een praatje met de andere adoptanten en medewerkers die waren opgedaagd. Een gezellig onderonsje met windhonden, waaronder een 4 maand oude puppie-versie van ons Luukje. Gezellig!