verjaardag

  • Een jaar erbij

    Afgelopen zaterdag mocht (moest) ik er weer een jaartje bijdoen. Dat ging gepaard met een weekend dat zo propvol op zich allemaal geweldige dingen zat, maar dan in zo'n grote hoeveelheid, dat het om een beetje gek van te worden was...

    Vrijdag was ik zoals steeds thuis en begon het al met een shoppingtocht met de dochter. Mijn kerstswap pakket op de post doen. Kaarten bestellen voor het Spekken theaterfestival. Postzegels halen aangezien die weer duurder worden. Lijnkaart halen. Fysiologisch water voor de verkouden dochter.

    Zaterdag begon dan met een gehaast ontbijt want de wederhelft moest dringend naar de Colruyt voor de aankopen van de week, naar de Dreamland voor sinterklaascadeaus, naar de bakker voor taart om mee te doen naar het feest van de schoonbroer. Ondertussen smeet ik me in de was en maakte mezelf en de kinderen al klaar voor de feestelijkheden.

    Schoonbroer is slechts enkele uurtjes ouder dan ik en gaf die middag een feest bij hun thuis. Druk druk dus, met veel eten en drinken en familie en drukke kinderen. En dan aandringen dat ze opschieten met het dessert omdat we op tijd terug moesten (op tijd betekent tegen 17u30) om dan naadloos over te gaan in het feestje dat ik zelf organiseerde voor een handvol goede vrienden.

    Tegen dan waren ikzelf en de huisgenoten al overeten maar onze gasten natuurlijk niet dus zette de wederhelft wat hapjes op tafel, voor zover er tijd was geweest om die in huis te halen (beperkt). De dochter wil tegenwoordig alleen slapen als ik erbij blijf, dus tussen 20 en 21u moest het gezelschap het even zonder gastvrouw stellen en daarna kon er eindelijk naar Jack gegaan om voor iedereen burgers en frieten te halen. Die werden zwaar op prijs gesteld, maar ijs (Ben & Jerries) kon er wel nog bij.

    Toen alle gasten naar huis waren konden de wederhelft en ik nog voor sinterklaas spelen. De sint bracht een speelkeuken van Ikea maar had wijselijk besloten gezien het nachtelijke uur en mijn niet geheel nuchtere en zwaar vermoeide toestand om het monteren daarvan over te laten aan Zoon, die niets liever doet, de volgende dag.

    Zoon had me 's morgens trouwens een cadeau gegeven dat hij helemaal zelf had bedacht en uitgekozen; bio kruidenthee van Simon Lévelt en mooie doosjes om ze in te doen. Was ik in de zevende hemel mee. Goed gekozen toch voor een vierjarige!

    Zondag was er veel te snel, alsook de opwinding dat de goedheiligman dus was geweest. 's Ochtends monteerden de mannen de speelgoedkeuken terwijl ik in de keuken dook om enkele uren te bakken. Maandagochtend stond toevallig de groepstraktatie van de herfstjarigen op het werk gepland, een gezond ontbijt, en ik ging dus versgebakken brood meebrengen. En omdat niet alle collega's en al helemaal geen vrijwilligers daar aanwezig konden zijn wou ik die ook nog vergasten op zelfgebakken brownies volgens een gezond maar behoorlijk arbeidsintensief recept.

    Dat alles was maar net op tijd klaar om alweer te vertrekken voor het volgende feest, oftewel de komst van de sint bij de schoonouders. Om ook daar niet te zwaar te relaxen want om 16u30 werden we alweer in Gent verwacht voor het laatste Klankennest van het jaar.

    Moest ik geen loodzware deadlines hebben op het werk (de nieuwe site moet over een week gelanceerd), ik zou een week moeten bekomen, denk ik.

  • Verjaardagsweekend

    We maken ons hier op voor een heus verjaardagsweekend. Zoon wordt morgen vier. We kregen vanmorgen al het verjaardagsboek uit de klas mee (tegen morgen moeten er foto's in, hebben geen printer thuis, driedubbele zucht). Als Zoon uit school komt gaan we cupcakes bakken. Morgen dan de grote dag met een feestje in de klas maar verder niet te veel. We moeten zelfs nog ergens een cadeau zien vandaan te toveren.

    Maar zaterdag, dat is de dag. Dan komen er voor het eerst andere kindjes voor een feestje. En direct zes stuks. Bedoeling was om er vier te vragen, maar zijn beste vriend is deze zomer verhuisd en van school veranderd en ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat die zou komen, dus had er een reserve. En omdat hij niet kon kiezen hadden we ineens zes genodigden, die dan nog allemaal hebben toegezegd. Ik ben heel benieuwd.

    En alsof dat nog niet druk genoeg is allemaal, komt zondag de familie en de meter. Ik ga maandag fris en monter op mijn werk staan, net tijdens een van de zwaarste periodes van het jaar...

    Maar ach, mijn mannetje wordt maar 1 keer 4. Feesten is belangrijk! Nu nog alles logistiek in orde krijgen ( er moeten nog vrij veel dingen geregeld en gedaan worden)...

  • Cool cadeau

    Mijn verjaardag begon vol eerder valse noten; zoon wakker om 6u en nog steeds ziek; bijna geen melk willen drinken en huilen en brullen zelfs al zat hij op mijn arm. Een bepaald moment zat ik gewoon naast hem op de vloer mee te huilen. Ook het feit dat ik die dag tot 20u moest werken (thuis om half 10 dus) en dat het pokkekoud was buiten hielpen weinig aan de feestvreugde.

    MAAR...

    we konden de dag toch met enkele positieve noten afsluiten. Zoals met het nieuws dat Zoon weer wat meer had gegeten en alhoewel nog steeds klagerig en slapjes er precies toch een beetje begon door te komen. En het nieuws dat de honden eens een dag niet in huis hadden geplast. De foto die Teerbeminde mij had gestuurd waarin Zoon superschattig mijn cadeautje toont. De rustige nacht die ons eens werd gegund. En last but not least het cadeau zelf. Ik had geen flauw idee wat er in de rechthoekige, redelijk stevige doos zou zitten, maar een iPad had ik in elk geval niet verwacht. Ik heb de rest van de avond niet meer veel gesproken, gewoon dicht tegen mijn ventje aangekropen. Want ik heb toch écht wel chance met mijn ventjes. Wat een cadeau. Wat een mannen.

    En zaterdag, dan nemen we eens wat tijd voor onszelf. De meter komt babysitten en wij hebben een reservatie in een gezellige Italiaan en daarna misschien eens gebruik maken van de cinematickets die mijn werk voorzag na 10 jaar (ik word oud, no loner denying it) dienst. Ooit was er een tijd dat we maandelijks of twee keer in de maand naar de cinema trokken, maar nu panikeer ik bij het zicht van 4 cinematickets die maar 4 maanden houdbaar zijn. Maar gelukkig was daar vriendin C (de meter, dus) die meteen aanbood om te komen babysitten en daar komt dus onze eerste night off sinds eeuwen.

  • Parijs: inleiding

    Vijf dagen Parijs, het klinkt weinig, maar het is alvast te veel om in één keer neer te pennen. Het wordt dus een thematisch verslag in stukjes. Maar eerst even een kleine inleiding.

    Het was mijn eerste keer Parijs, en dat terwijl de stad al meer dan vijftien jaar hoog op het verlanglijstje stond. Maar dat lijstje is lang, de wereld is groot, en de steden het dichtst in de buurt schieten er blijkbaar het gemakkelijkst bij in, want Amsterdam of Berlijn, ook daar ben ik nog nooit geraakt. Toch niet voor het plezier anyway (voor het werk ben ik eens een viertal uur in Amsterdam geweest).

    Parijs en dertig worden, het was zoals gehoopt een goede combinatie. Een kaartje, een cadeautje en veel lieve smsjes, maar voor de rest weinig confrontatie met de vorderende leeftijd en gewoon een fijne vakantiedag. Voornamelijk gevuld met rondzwerven tussen de kunst van het Centre Pompidou.

    Het meest memorabel was toch wel het cadeautje. Allereerst kreeg ik een reservatie van twee Thalystickets in handen gedrukt voor... Parijs. Ik kon uiteraard helemaal niet volgen. Waarom die vreemde dagen en uren op de tickets, 20 en 21 februari volgend jaar? Waarom Parijs? We waren hier nu toch al?
    Maar bij het tweede deel van het cadeau werd alles meteen duidelijk, twee concerttickets van L'Olympia, voor het reeds uitverkochte concert van Kings Of Leon, een groep die voorlopig nog niet naar België komt en daarnaast in heel Europa grote stadiaconcerten geeft en in Parijs in de mythische Olympia zal spelen. En zoals eerder gebleken hebben wij het niet bepaald voor grote zalen, dus vandaar...

    In februari breien mijn teerbeminde en ikzelf dus een klein vervolgje aan deze citrytrip, enkele dagen na Valentijn, ik kijk er nu al naar uit!

  • Verjaardag part two en shoppen

    Gisteravond nog een leuk vervolg gebreid aan de verjaardag-een-klein-beetje-in-mineur-van-woensdag. Twee van mijn beste vriendjes zijn afgekomen en we zijn eerst gaan eten in een van mijn favoriete restaurantjes. Ok, je moet er geduld kunnen oefenen, een dik half uur wachten op je eten is er standaard, maar het is er lékker...
    Heb een Senegalees stoofpotje gegeten, met een soortement licht pikante pindasaus, en het was om vingers en duimen bij af te likken. En daarna, alhoewel ik al lang geen pap meer kon zeggen, nog lekker decadent mijn favoriete dessert of all times, een gebakken banaan met chocoladesaus, wat drank en een bolletje ijs, divine... En de leuke ober die daar rondstruinde, kon ook geen kwaad. En de tafelconversaties waren grappig en gezellig, ook al was iedereen een beetje moe van de werkweek en was er iemand gefrustreerd door immo-troubles. Maar die dingen gebeuren...
    Daarna nog iets gaan drinken, en dan helaas afgesloten in mineur, omdat de auto van een vriendin serieus geramd was door de een of andere onverlaat die niet kan rijden en dan maar tegen andere auto's aanknalt. Nog moeten wachten op de politie voor de vaststellingen, en aangezien die nooit van de snelste zijn, was het al gauw twee uur eer we in ons bed staken...
    Bij ons is de straat is dat helaas maandelijkse kost; krassen in de auto, spiegel afgebroken, ruitenwisser afgebroken, ruiten ingeslagen,... Een nieuwe auto zou ik hier niet durven achterlaten eerlijk gezegd.

    Vandaag een al even leuke dag, het kan niet op... Eerst mijn twee postpakken gaan halen, het ene in de post aan een kant van de stad, het andere in een ander postkantoor, bij de post snapten ze daar zelf de logica niet van. Maar mijn schilderij van Figo, met certificaat en alles, is aangekomen, en ik ben er wég van. Nu nog een kader en we kunnen het een ereplaats geven in de living. En de kalenders die ik voor de familie heb gemaakt, met foto's van de honden op, zijn ook aangekomen. Leuk leuk leuk!

    Deze namiddag dan naar de Fnac, alwaar het weer eens ledendag was. Heb oa de vorige cd van The Killers buitengesleept (voor geen geld), de Monster Trilogie van Tom Lanoye, een DVD en nog wat andere cd'tjes.

    En straks nog een avond Cultuur, we gaan naar Menske van Wim Vandekeybus.

    En ook morgen belooft leuk te worden; eerst sinterklaas bij de schoonouders en dan naar Ozark Henry. Ons vierde concert op drie weken tijd :-) ...
    En dan, dan is er helaas alweer een nieuwe werkweek. Maar daar wil ik nu nog niet aan denken...

  • Wake up Present

    Van mijn wederhelft een héél leuk verjaardagscadeautje gekregen, iets dat al jaren bovenaan mijn verlanglijstje stond... De wake up light van Philips.
    Deze is vrij nieuw, maar het concept bestaan al langer, en het heeft me altijd aangesproken. In plaats van het door merg en slaperig been gaande BIEP BIEP van een wekker of in plaats van een veel te luid en veel te actief verkeerd liedje op de radio, gewekt worden in alle rust.

    Ik word immers geplaagd door een ochtendhumeur, gekoppeld aan het feit dat ik een avondmens ben, het haat om vroeg op te staan, fysiek slecht ben als ik vroeg moet opstaan en veel slaap nodig heb. Dat in combinatie met het eerder vermelde BIEP biep, maakte dat elke ochtend een beetje lijden was. Gelukkig kon ik vroeger bijna altijd uitslapen dankzij mijn late uren op het werk...
    Maar ondertussen is dat veranderd, en sta ik wél vaak al om 7u op. Het lukt me ook al veel beter dan ooit tevoren. Maar het blijft onaangenaam...

    Wat heeft die lampwekker daar nu mee te maken? Wel, die speelt in op de natuurlijke processen in ons lichaam. We zijn gemaakt om te slapen als het donker is, en wakker te zijn bij daglicht, zo simpel is het. En onze hormonen zorgen daarvoor; het daglicht (of het ontbreken ervan) maakt stoffen vrij in onze hersenen en die stoffen regelen ons slaap-waakritme.
    De wake up light begint een half uur voor je wil opstaan met een flauw licht af te geven, dat geleidelijk aan sterker wordt, tot het na een half uur op volle sterkte is. Zo wordt een zonsopgang gesimuleerd, en wordt je lichaam langzaam voorbereid aan de nieuwe dag. Wanneer na een half uur de zachte natuurgeluiden dan beginnen spelen, of gewoon een vriendelijker variant van de biep biep, of de radio, dat kies je zelf, dan heb je het gevoel dat je al klaarwakker bent, rustig, goed gezind. Geen onaangename schok meer van je systeem. Je lichaam heeft de kans gekregen op zijn eigen, natuurlijke manier wakker te worden.

    Vanmorgen dus uitgetest, en het blijkt te werken. Allemaal waren we om 7u klaar wakker en uitgeslapen. Tot de honden toe. Vreemd. Maar wel héél aangenaam, voor avondmensen en wekker-haters zoals wij, die anders nooit goed gezind en geswind uit bed springen, maar er eerder uit gesleurd moeten worden om daarna onszelf naar de badkamer te slepen en daar langzaam aan te ontdooien...

    Zalig cadeau vind ik dit dus!!!

    wakeup

  • Flowers

    20061206_0001web

    Ik had nog nooit van iemand bloemen gekregen. Never. Jamais. En dat als vrouw van net 28... Niet van mijn grootouders voor het behalen van een diploma ofzo, niet van de een of andere aanbidder, van niemand dus. Geen erg, ik ben ook helemaal geen bloemenmens. Die dingen doen toch weinig anders dan in de weg staan en verwelken.

    Toen mijn teerbeminde gisteren echter aankwam met een ongelofelijk mooie bos bloemen, moest ik ei zo na huilen van ontroering. Ik loop al enkele dagen wat overemotioneel, maar toch! Was helemaal in mijn nopjes met mijn mooie rode boeket. Ben toch een romantische ziel soms...

    Het meest originele kaartje kwam van mijn ma, een kaartje met een krop sla erop... Ik mag dan wel een vegetariër zijn, maar een krop sla?!? Nu ja, het was wel een leuk kaartje hoor!
    Van mijn ma kreeg ik ook de nieuwe Greyhounds In Nood kalender, en alhoewel die bevolkt wordt door lelijke BV's vind ik hem toch héél mooi. Echt tot in de puntjes afgewerkt, en voor het goeie doel.

    We hebben de dag gisteren nuttig doorgebracht. In de Blokker een elandengewei en een kerstmuts gekocht, zodat ik eindelijk een jarenlange droom in vervulling kon laten gaan: mijn eigen kerstkaarten maken met de honden als model.
    Ik heb ze in onze zetel geïnstalleerd met hun attributen aan, en ze gedroegen zich tot mijn eigen verbazing behoorlijk voorbeeldig. Snel een boel foto's gemaakt, en die dan gratis als kaartjes laten afdrukken via het aanbod van Skynet. Ben benieuwd naar het resultaat!

    20061205_0016web

     

    's Avonds dan gaan eten bij de Marco Polo. Het was zalig. Leuk interrieur en een originele kaart met overwegend vegetarisch en vis; helemaal mijn ding dus. Heb een pastarolletje gegeten gevuld met spinazie en een soort kaas in een tomatensaus met pijnboompitjes. Nog een supersterke expresso achteraf en dan nog gezellig iets gaan drinken achteraf, onze vele toekomstplannetjes besprekend...
    De dag was weer veel te snel voorbij...