vakantie

  • Umbria 2017 dagen 6 en 7: Spoleto

    Op donderdag was Zoon het uitstappen maken een beetje beu. Hij wou gewoon spelen in het huisje, aan het zwembad en de dieren voeren. Nu waren de kinderen de vorige dagen al eens even gaan zwemmen en dat was niet evident. Er was geen kinderbadje, het was direct in het diepe en het onverwarmde zwembad was nog heel, heel koud. Met hun zwembandjes aan konden ze er allebei prima zelfstandig in ronddobberen zonder tussenkomst van onze kant, maar heel lang was het niet vol te houden. En vandaag was het weer een pak frisser geworden, nog zo'n 22 tot 23 graden en een stevige en frisse wind op onze heuvel. Niet echt zwembadweer dus.

    Gelukkig vonden ze een alternatief, naast de receptie ontdekten we een speelkamer volgestouwd met kinderspeelgoed allerhande en de Dochter sloot vriendschap met een Nederlands meisje van 4 en samen sleepten ze al dat gerief naar buiten om dan op het terras aan het spelen te gaan met het water van de hond. Zoon hield zich dan weer uitsluitend bezig met die hond en de talrijke lokale katten. Ze waren zo druk aan het spelen dat het middag was eer we iets merkten.

    Vandaag eens niet op restaurant maar gewoon in ons huisje gegeten. In de late namiddag trokken we er toch nog heel even op uit, een kwartiertje rijden naar de dichtstbijzijnde supermarkt waar ook twee ijsjessalons waren. Zo vulden we toch weer een uurtje.

    Op vrijdag trokken we dan naar Spoleto. Het was maar 40km rijden maar de GPS van de huurauto stuurde ons volledig binnendoor langs allemaal kleine dorpjes en zo duurde het toch meer dan een uur eer we er waren. We kwamen bovendien aan op een marktdag en beneden aan de voet van het dorp was het een en al chaos en file. Na wat missers vonden we dan toch een plek in een parkeergarage vanwaar een van de drie roltraptrajecten begon die je heel snel en eenvoudig naar het hart van de middeleeuwse stad op de heuvel brengen.

    We konden er eigenlijk niet van over hoe vlot dit hier allemaal georganiseerd is. Je stapt van in de parkeergarage op een lange opeenvolging van roltrappen en liften met verschillende afstandspunten en voor je het weet sta je helemaal op het hoogste punt van de stad, het oude fort. Het moet massa's geld gekost hebben om dit te maken, overal hangen uitlegborden hoe je kan afstappen en navigeren via die verschillende routes en liften.

    Wij trokken met de kleuters in het achterhoofd dus meteen naar het fort. Ridders en kastelen scoren altijd goed bij kinderen, toch? Helaas was het fort ingericht als museum en waren er vooral archeologische vondsten en religieuze kunst te zien. Op zich eerlijk waar een mooi museum, maar een 3 en een 5-jarige vonden weinig boeiend aan de collectie en raceten er dus doorheen. Bij de vele jezus en mariabeelden en schilderijen werd de Dochter dan ook nog eens doodsbang. Waar ik wel kan inkomen, ik krijg het zelf ook altijd wat benauwd van die op lijden en martelaarschap gerichte roomskatholieke kunst. De slaapkamer met nog stukjes intacte muurschilderingen was wel adembenemend.

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    Veel te vlug stonden we dus weer op straat. Ik wou doodgraag de oude brug over de kloof nog zien, maar er waren restauratiewerken aan de gang die het zicht volledig afsloten en de wederhelft en de kinderen waren alweer naar de roltrap gestapt. Ik ging dus op zoek naar een mooi uitzichtspunt voor een foto en vond het maar niet, ondanks tien minuten stappen. Ondertussen was iedereen kwaad op mij omdat ze zo lang hadden moeten wachten en had ik de brug dus niet gezien. Achteraf op restaurant bleek dat ik nog 5 minuten verder had moeten stappen op de ingeslagen weg om tot aan de voet van de eeuwenoude en adembenemend mooie brug te staan, ik heb toen letterlijk gehuild van frustratie. Reizen met kleuters vraagt duidelijk soms nog net iets meer voorbereiding dan ik gewend ben. De hitte deed er ook weinig goed aan (want ondanks de 22 graden en wind aan het zwembad was het op die steile middeleeuwse straatjes met vooral trappen echt wel erg warm).

    We aten nog de lokale pasta in een klein lokaal restaurantje, strangozzi alla spoletina. Zoon was zo uitgehongerd dat hij naast zijn ravioli's nog een coupe aardbeien als dessert opvrat en dan nog de helft van de portie van de zus.

    We struinden nog wat verder door de stad, waar ontzettend veel te zien was, maar de kinderen wilden echt niet meer mee. Een ijsje ging er wel nog in. Spoleto is wel een aanrader. Voor ons was het een beetje moeilijk navigeren omdat we te laat een gratis stadsplan te pakken kregen. Nochtans staan er overal wel goede wegwijzers. Maar zoals gezegd hadden de kinderen er nog weinig zin in en was de buggy niet altijd zo handig in de zeer steile straten vol met trappen. Zonder kinderen had ik zeker nog het archeologisch museum bezocht en uiteraard die brug eens van nabij bestudeerd, om maar iets te zeggen.

    's Avonds om de vakantie af te sluiten hadden we gereserveerd in het kasteel. Uitzonderlijk ging het diner daar door in plaats van in het gewone restaurant vlakbij ons huisje. Helaas was ik helemaal misselijk geworden. Ik had samen met Zoon vanaf 17u naast de geiten in de zon op de boer zitten wachten voor het dagelijkse dieren voederen ritueel en uiteindelijk was die er pas om 18u20 door gekomen. En dan nog wachten tot 20u voor het diner. Wat maakte dat ik echt helemaal op en moe was en ook wel vrij gestresseerd na het pakken van de koffers en de vroege vlucht terug naar huis de volgende ochtend in het vizier. Ze brachten het voorgerecht en ik kon er amper enkele brokjes van eten. En toen ze de paste brachten, werd ik echt misselijk van de geur van de truffelsaus. En toen heb ik beslist met de Dochter te gaan slapen maar het hoofdgerecht was al daar en we hebben alles moeten betalen, slik. Wat ik ook wel kan begrijpen, het eten was enkel op reservatie en ze hadden dus alles voorzien. Zoon heeft gelukkig mijn dessert opgegeten en de wederhelft de pasta, alleen het hoofdgerecht is echt verloren gegaan. Ik had er echt veel spijt van, het oude middeleeuwse fort boven op de heuvel was pure magie en had er echt naar uitgekeken om daar onze vakantie af te sluiten. Op de terugweg naar ons huisje heb ik nog een foto van de zonsondergang gemaakt en genoten van de dierengeluiden in de bossen rond ons, dat wel.

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    Lees meer...

  • Fun for me! Op reis!

    Na mijn vorige post over al die kindervreugd misschien even enkele dingetjes op een rijtje zetten waar de focus vooral op mezelf en volwassen dingen ligt. Een mens is tenslotte meer dan zijn kinderen. Al zou je dat de afgelopen dagen dus niet zeggen. Maar er ligt wat me-time in het vooruitzicht!

    Maandag verjaar ik en heb ik gewoon de hele dag keihard verlof om gewoon te doen waar ik zin in heb. Nog weinig concrete plannen, maar ik dacht in de lijnen van relax gaan ontbijten en wat shoppen. De kinderen moeten dan voor één keer niet tot 18u naar de opvang maar kunnen om 15u40 al afgehaald aan de school dus die wellicht ook blij en dan kunnen we nog even samen vieren eer de Wederhelft en ik 's avonds ons voor het allereerst in een sterrenrestaurant gaan wagen. De reservatie is 2 maanden geleden gemaakt en ik ben dus al 2 maanden ongelofelijk hard aan het uitkijken!

    Vrijdagavond mag ik bij een vriendin thuis gaan eten. Beentjes onder tafel steken en uren bijkletsen, meer moet dat niet zijn.

    Niet echt strikt me-time maar toch iets om heel hard naar uit te kijken, we gaan voor het eerst in 3 jaar nog eens met enkel ons gezin naar het buitenland. Ineens begon het te kriebelen. Paar avonden rond gesurft en inspiratie opgedaan. Eerst moesten we er wat uit raken wat we wilden. Grote touroperators genre Tui geven nu bijvoorbeeld heel mooie kortingen tot -60%. Maar dan kom je terecht in een hotel (volwassenen en kinderen op 1 kamer) met half pension vaak (en ik en Zoon zijn vegetarisch) in een toeristische streek waar je dan mee kan op begeleide busuitstappen. Conclusie: ik zie zo'n halfpension of all-in toestand in een groot complex waar je dan vast zit nog steeds totaal niet zitten.

    Maar wat dan wel?

    forte sognano.jpg

    Gelukkig vond de wederhelft snel het antwoord. Een kleinschalige agriturismo bovenop een heuvel in Umbrië. Op een domein met een kasteel met wortels in de 8e eeuw. Op het einde van een 4km lange onverharde weg. Tussen weilanden en bossen maar niet zo ver van Perugia en Assisi. Met ons eigen appartement met 2 slaapkamers en een eigen tuintje, een keuken en een gedeeld zwembad. Maar een chique restaurant op het domein voor als we toch niet willen koken en een speeltuintje en boerderij waar de kinderen zich kunnen uitleven.

    In mei zijn we weg voor een weekje. De laatste keer nu het nog kan gewoon tijdens het schooljaar voor Zoon naar de lagere school moet. In een week waarin er toch maar 2 dagen school is en ze de rest vrij hebben dus ze missen niet veel.

    Ik begin nu al te dromen.

  • Oostende 2016

    De laatste volle dag alweer van ons jaarlijks weekje in Oostende. Een nieuwe traditie die ondertussen aan zijn derde jaar toe is. Het is een week van kleine genoegens op kindermaat. We eten elke dag ons ijsje of onze pannenkoek en we spenderen regelmatig een half uur in de speeltuin hier vlakbij. We slepen een zak met emmers en schepjes naar het strand. Huren een go cart, een grote, een grote en een kleine voor Zoon, soms enkel twee kleine voor de kinderen,... 

    Ik ben absoluut geen zee mens en denk niet dat ik hier nog ga komen als de kinderen er geen nood meer aan hebben, maar in de fase waarin we nu zitten is het prima. Eergisteren nam ik eens een boek mee naar het strand, maar dat was met ijdele hoop, rustig lezen is er nog niet bij. Maar dat kan 's avonds gelukkig wel. Ik als zowaar al een heel boek uit en eens geen fantasy (Us van David Nicholls). En we kijken elke avond onze aflevering van Stranger Things, de geweldige nieuwe Netflix serie met Winona Ryder.

    Maar voor de rest geen grote plannen. Dit jaar hebben we erg mooi weer en dus was het elke dag strand. Ik ging met Zoon naar de Dino expo in het casino. We spelen spelletjes ( de kast zit vol van spelletjes uit mijn eigen kindertijd, ze voelen een beetje vintage aan, nog helemaal in perfecte staat zodat mijn kinderen ze kunnen slopen ;) ), ze kijken ook wat tv en ontdekken dat er ook niet-smart tv's zijn waar je moet kijken wat er op dat moment te zien is. We eten frietjes van Frituur Franky (de beste van Oostende). 

    Gisteren was de fijnste dag. Zoons meter is toevallig ook deze week aan zee en gisteren hadden we afgesproken met de 5 kindjes op het strand. Normaal blijven wij maar enkele uren omdat de Dochter nog dut, maar de wederhelft is met haar naar huis gegaan na de lunch en de grotere kinderen bleven op het strand. En Zoon liet zich door de kindjes overhalen om te gaan logeren en dus bracht ik hem 's avonds naar hun appartement en stapte dan alleen teug naar huis. Hij gaat regelmatig logeren bij zijn oma en nichtjes, maar nooit bij niet-familie. Ik had hem toch nogal gemist en hij mij maar hij had er toch ook zichtbaar van genoten.

    Morgen poetsen en inpakken en weer naar de Gentse Feesten en dan zit mijn zomervakantie er helemaal op. Helaas. Maar het was een goeike...

  • Frankrijk 2016 - einde

    Ondertussen zijn we alweer een halve week terug in het land en terug aan het werk. Maar ik merk dat ik het relaas van onze laatste dagen in la douce france nog moet doen. Hier gaan we dan.

    Donderdag 7 juli trokken we eerst nog snel naar de markt in Isle sur la Sorgue. Mijn grote blok nougat die ik de week ervoor had gekocht, was al op en ik wou ook nog wat lavendelzeep mee naar huis doen. Daarna reden we door naar het nabij gelegen Le Thor, voor de grot van Thouzon. Verblijf je op minder dan een half uur rijden van deze grot, dan is het een prima uitstap. Maar verder zou ik er niet voor rijden. Dan waren de grotten van Clamouse vorig jaar een pak indrukwekkender. Maar de gids was enthousiast en een grot is een grot, stalagmieten en dito tieten, een miniem klank- en lichtspel en een breed pad maken deze grot geschikt voor iedereen.

    De rest van de namiddag spendeerden we weer in het zwembad en 's avonds gingen de wederhelft en ik samen op restaurant om ons 9 jaar huwelijk te vieren. We streken neer in een gezellig restaurantje aan het water en waren live getuige van de overwinning van de Fransen in de halve finale van het EK in de omliggende bars op tv...

    Vrijdag was het alweer de laatste dag. Iedereen splitste op deze keer. De grootouders gingen fietsen, de schoonbroer trok naar Fontaine-de-Vaucluse en zelf gingen we naar Pernes-Les-Fontaines. Een dorpje vlakbij dat meer dan 40 fonteinen in zijn oude straatjes heeft, samen met een oude toren, twee oude stadspoorten, een gratis museumpje bestaande uit een oude stoffenwinkel beneden en op de verdieping enkele oude jurken (zeer charmant maar je bent er wel direct door), een glasblazer, een bakker met eeuwenoude houtoven,... Toen wij er waren was er nergens volk, maar dit was wel een op en top toeristisch dorpje. Maar volkomen terecht, want het was ook echt wel heel mooi en charmant.

    pernes1.JPG

    pernes2.JPG

    's Avonds gingen we nog een laatste keer samen eten. Het was wel de eerste vakantie sinds we kinderen hebben dat we zoveel op restaurant gezeten hebben en het is wonderwel verlopen. Daarover later nog een klein stukje trouwens, over vegetarisch eten in het land der andouillette en maigret de canard,...

    We belandden weer aan het water in Isle Sur Sorgue in een supergrote brasserie en het werd opnieuw een supergezellige avond, zo met zijn tienen... Zo gezellig dat de schoonzus en ik afsloten met een cocktail :-) Naar goede gewoonte lagen de kinderen daardoor pas tegen tienen in hun bedjes, nogal een geluk dat ze er zeer goed tegenkunnen. Want wij zijn niet echt ouders van structuur muss sein... Hoe je dat doet in het Zuiden, trouwens, waar de restaurants pas om 20u openen...

    Enfin. Het was een super vakantie. Elke dag een kleine uitstap. Gewandeld, geklommen en gezwommen. Ijsjes gegeten. Veel samen met de familie gedaan en soms ook eens iets met ons gezin. +30 graden en zon. Zomerjurkjes. Helaas ook wel bijna elke avond voetbal op tv maar dat maakte dat ik ontzettend veel heb kunnen lezen. Goed gemutste kinderen. Zalig.

  • Frankrijk 2016 dagen 1-3

    Amper een oog dichtgedaan, dus toen de wekker om 4u ging woensdagochtend bleven we nog een klein half uur liggen. Om 4u30 deed het opstaan nog altijd zeer, maar kom. Koffer inladen en de dingen verzamelen die we de avond voordien nog niet konden inpakken (tutjes van de dochter, bedhek van de zoon,...). Koffer inladen. Kinderen inladen. We hadden gepland om tegen 5u te vertrekken maar het werd 6u...

    uitereraard vielen de kinderen, nochtans nog steeds in pyjama, niet opnieuw in slaap en werd er op de achterbank vooral door de oudste al vrolijk gekwetterd. Eerst de auto volgooien in een uitgestorven Gent en dan begonnen we aan onze 1040 km.

    Een beetje aanschuiven vlak voor de Franse grens, maar verder hadden we een ontzettend vlotte rit. Op sommige stukken amper volk en voor de rest nooit ergens aanschuiven, niet verkeerd gereden en niet te warm. Alleen waren we moe. Zo moe. Dus werd er bijna om het uur gestopt om te verhinderen dat de wederhelft in slaap sukkelde. Met 2 koffies, 2 redbulls en een cola werd de aanbevolen hoeveelheid cafeïne wellicht wel overschreden...

    Zoon vroeg naar schatting 5000 keer hoe lang het nog rijden was en keek minder ipad dan gewoonlijk. Dochter keek wel beide iPads plat. Maar tegen 17u30 kwamen we eindelijk aan in Isle Sur Sorgue. De kinderen besloten de dag met een plons in het zwembad.

    Veel slaap was ons helaas opnieuw weer niet gegund want dochter werd om 1u wakker en was bang in het plooibedje en besloot enkel nog naast mama verder te slapen...

    Donderdag gingen we naar de markt in het stadje. Ik liet me gaan met plaatselijk lekkers; nougat van montelimar, meloenen van het palbij gelegen Cavaillon, kersen, aardbeien,... De rest van de dag laat zich in 1 woord samenvatten: zwembad. Zoon en dochter zijn ingeschreven voor wategewenning maar veel wennen zal er niet nodig zijn; ze springen allebei zonder aarzelen nu al in het diep en proberen te duiken en dobberen alleen rond...

    Vanmorgen trokken we opnieuw naar het stadje. Zoon wou fietsen maar er zijn te weinig wegeltjes in de buurt van ons huis en er wordt goed doorgereden op de kleine wegen, dus dan maar in het stadje terwijl wij meewandelen. Dat was niet helemaal naar de zin van de dochter; ze kan niet volgen als ze stapt maar als we haar fiets meedoen is ze het al na 200meter beu. Uiteindelijk zat ze het merendeel van de tijd op mijn arm of on de draagzak; buggy is niet mee gezien plaatsgebrek in de auto.

    Inmiddels slaapt de kleinste en is de oudste mee naar de supermarkt. Van zodra die terug is, is er weer zwembadpret. Straks komen de nichtjes toe en is het spaghetti en dan spelen de Belgen, zoon loopt al de hele dag in zijn duiveltenue.

     

    Ik zit nu trouwens binnen want op ons terras is het 40 graden...

    Nog geen idee wat we de volgende dagen gaan doen. Ik denk dat zwemmen wel een van de activiteiten zal zijn...

  • Port Zelande

    Gisteren vertrokken voor 4 dagen naar Porte Zelande en gisteren ook wakker geworden met de keelpijn from hell. Het is heel raar, enkel keelpijn maar mijn klieren zijn zo opgezwollen dat mijn hoofd draaien zeer doet en vooral als ik neerlig is het echt pijnlijk. Hopelijk trekt het snel over. Vermoedelijk tegen dat we naar huis gaan... Enfin, ik heb makkelijk keelpijn maar deze klieren, dat heb ik precies toch nog nooit gehad zeg. Voorlopig echter geen dokter, we zijn op vakantie en ik heb ook geen zin in antibiotica (zeker niet in de combi met borstvoeding).

    Zoon is nu mee zwemmen met de nichtjes en dochter doet eindelijk een dutje. Ze heeft gisteren tot na 22 uur liggen roepen (spelen en zingen, niet wenen) in haar bedje en het hele schema hangt er dus al aan...

    Vorige zomer waren we in Les Trois Forests, een gloednieuw en groot park, dan is dit park in Zeeland wel nogal een teleurstelling. Het babybad in het zwembad in klein en vlak langs de tochtige uitgang naar de kleedkamers. Er is in dat badje 1 glijbaan en niets anders. Je bent dus erg snel uitgekeken met kleintjes in dit zwembad. Maar buiten zwemmen is niets. De binnenspeeltuin is welgeteld 1 springkasteel en 1 trampoline, that's it. Echt zielig. En ook qua activiteiten is er weinig voor ons. De ponyritjes zijn gepland op maandag en zaterdag en dan zijn wij hier niet. Voor minigolf of bolling zijn onze kornuiten nog te klein. Een mooie buitenspeeltuin heb ik nog niet gevonden...

    gelukkig gaan de kindjes graag zwemmen en ik vermoed dat we dus vooral in het water te vinden zullen zijn. Of we gaan eens naar zee. Maar ik had toch nog net iets meer actie verwacht voor driejarigen dan we nu al hebben gevonden.

  • Puglia 2011: Ostuni, Egnazia, Polignano a Mare

    Donderdag, voorlaatste dag alweer en onze langste dag. Ik had op voorhand mijn wederhelft wat afgeremd in zijn enthousiasme om dingen te bezoeken, je weet niet op voorhand hoe fit je nog gaat zijn op 7 maanden met die buik, maar eens in Italie was het hij die mij moest afremmen!

    Na enkele wisselvallige dagen weer mooi nazomerweer vandaag. Na het ontbijt en een wandeling langs de wekelijkse markt (hoeveel kleren worden er daar nog op de markt verkocht!) vertrokken we om 10u met ons klein huurautootje. We trokken eerst naar Ostuni, de bekende 'witte stad'.  Een pittoresk, zeer typisch stadje bovenop een heuvel. De weg ernaartoe was een avontuur op zich, om de paar meter een bocht en dat 15 km lang.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Aan de kerk van Ostuni was een modefotoshoot met strak in het pak zittende mannelijke modellen. We zwierven wat rond door de piepkleine straatjes, bergop en bergaf, af en toe een hoek om en dan uitzicht vanop de heuvel naar beneden. We waren weer helemaal alleen, alle andere toeristen bleken hun bezoek tot de kerk bovenop de heuvel te beperken.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Middageten deden we in een piepklein maar superchique restaurant, we voelden ons slightly underdressed en de bediening was redelijk stijf en veel minder vriendelijk dan anders, maar het eten was wel ongelofelijk lekker.  Ik begon met als primi een dikke maaltijdsoep die ik al niet opkreeg, superlekker; bonen, granen, kerstomaatjes, kikkererwten, groene groenten,... Teerbeminde kreeg een lekker bordje pasta. Als secundo hadden we beiden hetzelfde genomen, een zeer licht gerechtje van perfect afgekruide vis (rouget) (jep, sinds ik zwanger ben eet ik vis, ik geef mijn zonde toe) op een torentje van groene bonen. En daarna nog dessert, de panna cotta was helaas op maar de chocoladesouffle was superlekker en ook Teerbeminde zijn dessert van peer, chocolade en sabayonsaus was geweldig. Alle andere dagen hadden we voor amper 35 euro gegeten, Zuid Italie is echt niet duur, nu zaten we aan 75 euro, maar wel in een poepchique restaurant...

    Helemaal overeten kropen we ons autootje in en togen we naar de archeologische site van Egnazia, met een museum en opgravingen van de Romeinse en pre-Romeinse tijd, beginnend vanaf de bronstijd tot de instorting van het Romeinse rijk. Het museum was redelijk ouderwets en na een half uur werd ik dan ook nog eens misselijk, begon te zweten, kreeg het ontzettend benauwd, voelde mijn hart beginnen racen,... Ik heb me daar dan een kwartiertje op een stoel gezet en daarna toch naar buiten, naar de opgravingen, het was net te doen van de warmte zo lang Teerbeminde mijn handtas kon sleuren want dat lukte nu echt niet.

    De opgravingen, in Belgie of Frankrijk waarschijnlijk a very big deal en overladen van de toeristen en toestanden maar in Italie amper te vinden langs een kustwegel tussen de in de zomer waarschijnlijk overladen maar nu verlaten beachdisco's. Er ligt een mooi bewaard stuk Via Traiana, restanten van een Romeins dorp en een ondergrondse opslagplaats waar je gewoon nog in kon en mocht rondlopen, ik kroop er meteen enthousiast in tot we de megaspinnenwebben opmerkten...

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Na twee uur archeologie (de opgravingen waren nog volop bezig, vermoedelijk is nog maar een deeltje van de stad blootgelegd) reden we verder langs de kust naar Polignano Mare, een ongelofelijk mooi historisch stadje op rotsen die uit de zee oprijzen. Het is er niet enkel ongelofelijk mooi, ze verkopen er ook nog eens het beste roomijs van de regio. Dubbel de moeite dus. Je dwaalt er door de smalle straatjes, langs pleintjes waar de oude mannen zitten te keuvelen om dan plots op de zee te stuiten die beneden aan de rotsen woest kolkt, tussen allemaal grotten. En zoals overal zijn er amper toeristen te bekennen en waan je je de enige die van dit schouwspel mag genieten.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia