trouwen

  • Wollig

    Gisteren op 7 juli was het 7 jaar geleden dat wij elkaar het ja-woord gaven. Dat maakt dat wij dus ons wollen huwelijk vierden. Of niet vierden, want voor vieren is weinig tijd in de spits van het leven met twee kleine kinderen tegenwoordig... Daar getuigt deze stille blog ook van...

  • I do

    Afgelopen weekend waren we uitgenodigd om het derde en laatste trouwfeest van dit jaar. Drie heel andere feesten maar telkens mooi en helemaal passend bij het koppel in kwestie. En dat vind ik nu eens schoon. De ene keer met een soortement kampvuurritueel in de tuin en een gezellig feest in een tent, de andere keer een korte plechtigheid op het stadhuis zonder veel tralala en dan lekker eten en een leuk feest waarop alle leeftijden vertegenwoordigd waren en een mix aan familie en vrienden en tot slot een niet-religieuze plechtigheid met tekst en muziek, soms lachen, soms aangrijpend gevolgd door een groot feest in een heel mooie locatie (Faculty Club in Leuven) met vooral veel jonge mensen. Telkens helemaal anders dus, maar telkens een schot in de roos, een dag waarin het koppel in kwestie centraal vond en waarbij je in alles het karakteristieke van dat koppel kon voelen.

    Zaterdag werd het dus bij momenten zeer aangrijpend. De bruid heeft 8 jaar geleden haar mama verloren. Veel te vroeg, ze heeft de geboorte van haar twee kleindochters niet mogen meemaken, het huwelijk van haar dochter, zoveel eigenlijk. Op dat gebied heb ik dus geluk gehad, omdat mijn mama die dingen wel nog heeft gehad. Maar ik heb heel, heel hard mijn best moeten doen om niet te huilen. Want had ik toen beginnen wenen, het hadden geen drie discrete tranen geweest maar een emotionele vloedgolf waarvan ik niet weet hoe die in te dijken.
    De bruid vertelde dat er geen dag voorbij is gegaan in die acht jaar waarin ze niet aan haar mama had gedacht. Ik begon me soms al raar te voelen omdat ik er, nu na een half jaar, elke dag aan denk. Maar het slijt dus nooit, zo blijkt. Daar schrok ik toch wel een beetje van. Mooie woorden, over gemis en verdriet. Confronterende woorden. Misschien verwacht ik gewoon te snel, te veel? Misschien is het normaal om er nu nog zo veel mee bezig te zijn.

    In elk geval, het was een aangrijpende plchtigheid en niet enkel door dit aspect, maar ook gewoon omdat alle teksten en stukjes muziek zo mooi waren. Omdat het koppel zo straalde. Omdat ze het zo hard verdienden, deze dag. Het deed me heel hard stilstaan bij mijn eigen leven. Bij het feit dat ik nog te veel energie steek in negatieve dingen, in twijfels en boosheid, in jaloezie, in bezig zijn met wat er niet is. Dat ik nog meer moet genieten van het nu. Van elke dag. Ook al is het soms lastig door onderbroken nachten, lange dagen, stress, treinmiserie, familiale zever, plensbuien zonder paraplu, noem maar op. Kleine ergernissen en groot verdriet. Gemis en verlangen. Elke dag is een cadeau.

  • 8/8/8 populairder dan 7/7/7

    Met 27 koppels waren we op onze trouwdag een jaartje geleden. Een absoluut record leek me. Ik was dan ook een beetje verwonderd toen ik net op de Standaard online las dat er op 8/8/8 nog meer koppels gaan zijn, maar liefst 32...
    Het rare vind ik vooral dat 'onze dag' een zaterdag was, toch dé trouwdag bij uitstek, waar 8/8/8 een vrijdag is. En blijkbaar wordt er NU reeds gereserveerd voor 9/9/9, een woensdag nog wel. Best wel grappig!

    Doet me er ook aan denken dat toen ik mailde naar de stad Gent om te vragen of ze op 7/7/7 de trouwuren zouden uitbreiden (normaal kan er op zaterdag enkel getrouwd tussen 9 en 11u), ik een negatief antwoord kreeg, dat was absoluut niet mogelijk, waar ze anderhalf jaar later in de praktijk hun uren uiteraard wél serieus hadden uitgebreid, en ze dit jaar opnieuw zowel in de voor- als in de namiddag trouws plannen. Toch wel fijn dat ze mensen die kans geven!

  • Katoenen bruiloft

    Een aantal van jullie herinnerden het zich spontaan, wat superlief is. Inderdaad, vandaag zijn we precies een jaar getrouwd. Een jaar al, time flies when you're having fun...
    En, valt dat mee, zo getrouwd zijn?
    Absoluut. Alhoewel er in de praktijk weinig is veranderd, geeft het toch iets extra, iets niet-tastbaars, iets speciaal. De kers op de taart, zeg maar. En dat het een verdomd goede taart is, dat wisten we al natuurlijk...

    Of we het vieren? Helaas in de vorm van een doodgewone, saaie werkdag. Maar vanavond gaan we gaan eten. Als we tenminste een resto vinden die open is op maandagavond...

  • Trouwalbum

    Vrijdagavond mochten we, iets meer dan tien maanden na onze grote dag, ons trouwalbum gaan afhalen bij de fotografe. Het was een lange wachtperiode, meer dan dubbel zo lang als beloofd, maar gelukkig bleek het elke dag wachten meer dan waard. We hebben nu een mooi, superdik fotoboek met stuk voor stuk mooie herinneringen aan onze dag. Bovendien is het exact de stijl en het soort foto's die ik op voorhand in gedachten had; naturel en toch wat kunstzinnig, geen geforceerd gedoe, niet te veel familiekiekjes maar toch enkele heel mooie portretten, mooie locaties die de sfeer sterk meebepalen, modern en tijdloos, kortom, een album waar we volgens mij binnen dertig jaar nog met veel plezier af en toe eens gaan doorbladeren.
    We zijn dus heel tevreden van onze fotografe Wendy en haar werk, een opluchting, want in het kiezen van de fotograaf hebben we indertijd véél tijd en energie gestoken en eer we vonden wat we wilden, hebben we veel slechte dingen gezien ook...

    Maar we zijn dus supercontent, en kunnen nu beginnen aan het rondje foto's tonen langs familie en vrienden, ook al plezant. Mr J (die ons in die lange wachttijd trouwens ook van knappe foto's voorzag) kreeg vanmiddag in elk geval onverwacht al de primeur...

  • Trouwalbum

    We zijn ondertussen al meer dan tien maanden getrouwd, en vanavond is het dan ein-de-lijk zo ver, we mogen ons trouwalbum gaan afhalen bij de fotografe. Haar zwangerschap en bevalling heeft ervoor gezorgd dat de normale wachttijd van vier maanden ruim verdubbelde, maar als de foto's vanavond zo mooi zijn als verwacht, is dat het wachten wel waard.

    Ik ben echt superbenieuwd. Het is ondertussen alweer zo lang geleden, op den duur vergeet je die foto's helemaal, en vergeet je ernaar uit te kijken.

    Spannend!!!!!

    Eerst echter nog een belangrijke vergadering hier op het werk, mijn project dat uitgebreid onder de loep genomen wordt door een werkgroep met de directrice en enkele 'anciens'... Brrr...

  • Lazy Sunday

    Rustig achter de pc zitten prutsen terwijl mijn teerbeminde achter het fornuis iets lekkers staat klaar te maken, pure luxe is het. De werkweek heeft me echt uitgeput, dus het weekend verloopt kabbelend en rustig. Ik moet duidelijk nog wennen aan dat voltijds werkritme... Ik vraag me af hoe al die andere mensen dat doen; elke dag pendelen naar Brussel, acht uur werken, soms nog kinderen erbij en toch nog fris en fruitig voor de dag komen én een sociaal leven hebben... Geef me nog een lekker lange aanpassingsperiode en ik ga ook druk druk druk en actief en interessant proberen zijn, maar voorlopig lig ik vooral vroeg in mijn nest en probeer alles gebolwerkt te krijgen...

    Helemaal stil zitten doe ik gelukkig ook weer niet. Zo stond gisteren de wekker op tijd om tegen 10u aan het Caermersklooster te kunnen staan voor een Gentblogtrondleiding. Superinteressant trouwens. De gids vertelde honderduit over de karmelieten, de oosprong van de gebouwen maar ook de huidige en toekomstige bestemmingen. Grappig detail was dat de huidige expositie in het klooster over volkstuintjes gaat, en er liepen op de plaats waar normaal het altaar zou staan enkele supermooie sierkippen rond, zo van die met een broek van pluimen op de poten, best wel een raar zicht, kippen in de kerk.
    Als toetje, na een bak met schedels bestudeerd te hebben, kropen we even de bouwvallige delen in, die dringend aan restauratie toe zijn en ondertussen streng verboden toegang wegens levensgevaarlijk... Bij het naar buiten komen werden we het klooster uitgejaagd door een driftig oud mannetje die ons voor gek verklaarde en beweerde dat al onze huizen spoedig zouden instorten door een zwam die in de oude gebouwen welig tierde... Brrr!

    Gisteren en vandaag hebben we ook de honderden proeffotootjes van onze trouw zitten bekijken, en er de mooiste uitgekozen. Geen makkelijk werk, op superklein formaat. Soms kan je de details onvoldoende zien om te weten welke de mooiste is in een hele reeks van sterk gelijkende foto's. Maar wel heel leuk... Daarstraks de foto's weer in de brievenbus van de fotografe gedeponeerd en nu maar hopen dat we ons album nog dit jaar onder ogen gaan krijgen...