UA-104319606-1

trein

  • Roltrapregels

    Je staat op de roltrap in het treinstation. Waar sta je?

    • rechts, je rijdt toch ook rechts
    • in het midden, sta ik het meest stabiel
    • links
    • ik heb daar nu eens nog nooit op gelet.

    Anyone?

    Wel, dit is nu eens iets waar ik mij niet alleen gi-gan-tisch aan erger, maar waardoor ik dus ook regelmatig een verbinding met bus of trein door mis. Het is nochtans simpel en in de rest van de wereld lijkt iedereen deze ongeschreven regel te kennen. Zelf pikte ik het bv op in de Londense metro als tiener.

    Op de roltrap sta je rechts als je niet gehaast bent en gewoon blijft staan achter de persoon voor je. Als je wil babbelen met je vrienden. Als je aan het lezen bent op je smartphone. Maar bovenal: je laat de linkerkant vrij voor de mensen die gehaast zijn en voorbij willen steken.

    Dus kunnen we dat nu voor eens en voor altijd even afspreken? 

  • Gent-Brussel: 5u

    Thuis vertrokken om 7u40. Door een dik pak sneeuw naar Dampoort station. Daar viel het wonderwel mee, mijn trein had amper 7 minuten vertraging. De mensen die naar Antwerpen moesten hadden minder geluk, daar reden voorlopig geen treinen.
    Na een kwartier wachten komt mijn trein toe, iedereen stapt op en er gebeurt niets. Een probleem waar ze voorlopig weinig meer info over kunnen geven, een geblokkeerde wissel.

    Na drie kwartier kondigen ze aan dat we best allemaal afstappen en op het spoor erlangs een trein naar Gent Sint Pieters nemen omdat de kansen dat de huidige trein naar Brussel zal rijden, met de minuut slinken. Iedereen dus van die lange trein op een trein met drie rijtuigjes en hop, naar Gent Sint Pieters. Daar aangekomen staan er drie treinen op het scherm, waarvan 1 naar Brussel, met onbepaalde vertraging en waarvan de gangen al zo vol zitten dat er gewoon niemand meer bijkan. Dat belooft.

    Tot plots de redding verschijnt, de trein via Wetteren, Aalst, Denderleeuw etc, een eind om dus maar hij gaat naar Brussel en er is geen vertraging.

    Met een kwartier vertraging vertrekt die en we zetten aan, in een slakkentempo, maar we rijden. Zo gaat het relatief goed, tot we Brussel naderen. En stilvallen. Laaaaaaang stilvallen. Op de trein zegt iemand dat Brussel volledig geblokkeerd staat en er geen treinen meer in of uitkunnen. We zien ook maar om de twintig minuten een andere trein. Onze treinbegeleider zegt dat we in een lange file staan en dat hij ook geen idee heeft hoe lang het nog zal duren, maar dat het lang zal zijn.

    En zo staan we daar. Het wordt 12u 's middags. En we staan er nog altijd. Ondertussen roepen ze om dat de trein niet verder zal rijden dan Brussel Zuid.

    Uiteindelijk komen we aan in het Zuidstation. Bijna iedereen stapt af. Er wordt niks omgeroepen, niemand weet of dit nu het eindstation is of niet. Dan beginnen mensen toch te zeggen dat we wel gaan doorrijden maar dat de machinist eerst afgelost moet worden. Uiteindelijk zet de trein zich in beweging.

    Ik kom aan in Brussel Noord, eindelijk. En een kwartier later ook op het werk, na een ploetertocht door de sneeuw. Het is 12u45. Dik 5 uur onderweg geweest. En nu maar hopen dat er vanavond een trein terug is. Want daar ben ik niet zo zeker van...

  • Naïef

    Drie jeugdige ambtenaren zitten naast me op de trein. Plots gaat het over collega's die tijdens de zomermaanden al eens hun nageslacht meebrengen naar het werk. Waarop een van de jongens opmerkt dat er bij hen kinderopvang voorzien is. Waarop het meisje in het gezelschap antwoord dat zij later daar toch maar geen gebruik van zou maken want je moet die daar dan zelf naartoe brengen (of zoiets, zat te lezen dus probeerde eigenlijk niet te luisteren) en dan moet je nog vroeger opstaan.

    Ha

    Ha

    Ha.

    Precies of er is nog zoiets als tot na 7u slapen als er kleine kinderen in huis zijn. Ik moest lachen bij zoveel naïviteit. 7u IS uitslapen als er kinderen in huis zijn. Ik spring een gat in de lucht als Zoon aan zijn dag begint en het nadert al 7u...

    (niet dat ik me daar zelf veel bij kon voorstellen in het pré-Zoon-tijdperk, dus het is hun vergeven, maar nu kon ik een glimlach toch niet onderdrukken) (en het waren al prille dertigers, trouwens, geen pas-afgestudeerden)

  • Diabolo

    Toen ik vorig jaar op reis ging, gebruikte ik gewoon mijn woonwerkabonnement om in de luchthaven te raken. Het station heet Brussel Nationale Luchthaven, ligt op een scheet van Brussel en hoort volgens mijn logica dus bij de zone Brussel, waar mijn abo geldt.
    Dit jaar was er ergens in mijn achterhoofd iets blijven plakken over een lucthaventoeslag, en wat kom ik nu te weten...? De afstand Brussel Noord-luchthaven bedraagt volgens de NMBS 18km en de luchthaven hoort NIET meer bij de zone Brussel. Dus moet ik een ticket kopen als ik naar de luchthaven wil. En dat ticket (vanuit Brussel, niet vanuit Gent) kost €5.05. Voor een traject van 11 minuten. Vergelijk: Gent Sint Pieters-Brussel Noord duurt 40 minuten en kost €8.10 (of €7.40 met een Railpas). Dus, koop nu 10 minuten spoorplezier voor €5 en voor €3 extra krijg je een half uur reistijd erbij. 't Is bijna voor niks!

    Waarom kost een ticket naar de luchthaven nu zoveel, vroeg ik mij af? Dankzij de Diabolo-toeslag van € 2.05, die de NMBS mag betalen aan een privébedrijf dat werkt om een nieuwe spoorlijn te bouwen naar de luchthaven. Ja maar, als we voor elke extra dienstverlening extra gaan betalen... Moeten we binnenkort extra betalen voor een zitplaats? Voor een nieuwe trein ipv een verouderd model? Voor een stiptere dienstverlening? Als ik eens iets extra doe op mijn werk, ga ik ook extra geld vragen...

  • Stukje trein

    Het was even schrikken, toen ik gisterenmiddag op de trein ineens een stukje trein opmerkte dat op zo'n 10 centimeter van mijn gezicht heen en weer bengelde, meedeinde op het ritme van de oude trein. Het hing er waarschijnlijk al van voor ik er naast ging zitten, maar ik had het domweg niet gezien. En ineens, druk smsend, zag ik het, vanuit mijn ooghoek.

    Meestal heb ik het geluk met treinen te reizen die variëren van supercomfortabel tot aanvaardbaar. Dat laatste dan vooral in de zomer, wanneer een oude aircoloze trein ergens ten velde stilstaat en je met zijn allen naar adem begint te snakken en je zomerstoffen jurk of broek aan het plastieken zeteltje voelt kleven. Maar sinds de nieuwe dienstregeling heb ik af en toe de eer en het genoegen op iets meer antiek te zitten, een oldie uit de grote NMBS stal, en daar durft blijkbaar al eens iets aan bengelen...

    trein

  • Persoonsongeval

     

    In het Engels hebben ze geloof ik een zegswijze, I feel like i've been hit by a train. Of was het nu truck? Ik wil er vanaf zijn. In elk geval, zo voelde ik me gisteren. Dat gevoel was het gevolg, en de oorzaak was letterlijk ook 'hit by a train'.

    9U57, ik stap op de trein van Gent naar Brussel. De trein zit goed vol, maar ik vind nog een plekje en installeer me met mijn boek.
    10U20 ongeveer. Plots hoor ik iets slaan tegen de onderkant van de trein. Tak tak tak. We zijn precies ergens overgereden...? Verschrikt kijk ik op van mijn boek. Ik zie de oudere heren tegenover mij ook opkijken. Shit, dat klonk niet normaal, als de trein maar niet kapot is. Maar de trein lijkt gewoon verder de rijden. Of toch niet? Nee, enkele seconden later begint hij opeens te remmen, tot we helemaal stilstaan.

    Dit is niet goed. Zouden we over een voorwerp gereden zijn? Wat als de trein kapot is, dan zit ik hier goed, er liggen stapels en stapels werk op me te wachten, deadline allemaal volgende week.

    Na een tiental minuten een bericht. 'Dames en heren, onze trein is betrokken bij een persoonsongeval...' Ik wist het. Een vreemd en stil gevoel maakt zich meester over mij.
    De procedures moeten opgestart, zo vertelt de treinbegeleider verder; en dat zal wel twintig minuutjes duren. Meer informatie komt er op dat moment niet.
    Als dochter van een machinist wéét ik ergens dat het dikke miserie is en dat ik uren vast zal zitten, maar ik wil het niet aan mezelf toegeven en blijf mezelf voorhouden dat ik tegen 11u wel op kantoor zal zijn.

    Na de beloofde twintig minuten volgt een tweede mededeling. Er zal een trein komen vanuit Gent om ons op te halen, want ondertussen is het parket aangekomen en onze trein moet blijven staan. Het zal zo'n veertig minuten duren eer de vervangtrein er is.

    Buiten zie ik politiemensen en mensen van Securail druk overleggen.

    Na die veertig minuten, komt een treinbegeleider langs. Rustig vertelt hij dat de trein onderweg is, dat het een kleine trein is en dat we met 600 mensen allemaal in die trein met 300 plaatsen moeten. Er wordt opnieuw gezegd dat de deuren dichtblijven en dat we allemaal op onze plaats moeten blijven zitten. En raar genoeg doet iedereen dat. Zelfs de bende tieners even verderop die op schoolreis zijn. Alle mensen blijven rustig, niemand die klaagt, niemand die lastig doet.

    En dan is het wachten op de trein die ons zal evacueren. Er wordt enkele keren beloofd dat die er nu over een kwartier zal zijn, maar dat kwartier loopt makkelijk uit tot nog een uur. Ondertussen komt de treinbegeleider nog eens langs om op mogelijke vragen te antwoorden. Echt chique hoe die mensen hun werk doen. Naast de trein nog steeds politie. Een agent hurkt neer op de grond net onder mijn raam, en maakt foto's onder de trein. Ik lijk de enige te zijn die het opmerkt. Die bobbels onder de trein, die schokken, nu die foto's. Een mens mag er niet te hard bij stilstaan. En da's natuurlijk wat ik wél doe, erbij stilstaan. Lezen lukt al lang niet meer...

    Uiteindelijk begint de evacuatie. Wagon per wagon, heel ordelijk en goed georganiseerd. Ik zit helemaal voorraan de trein, dus het duurt nog een half uur eer het aan ons is. Geen geduw en getrek, geen gevloek of gezeur, iedereen zet zich recht, pakt zijn spullen en op een lange rij lopen we heel de trein door. Rijtuig na rijtuig, gang na gang, het lijkt een eindeloze tocht door die stille, uitgestorven trein. Beneden aan de berm staat een combi met flikkerende lichten. In de trein liggen eenzame metro's en lege blikjes drank.
    Het lijkt of er geen eind komt aan onze stille processie. Eindelijk is er dan de ene deur die geopend is. Er staan een aantal veiligheidsmensen aan die deur, en via een loopplank komen we terecht in de oude, kleine trein die ons moet evacueren. Ook daar dezelfde regel, doorlopen naar achter tot je niet verder kan. Iedereen volgt gedwee die regel. Alle zitplaatsen zijn uiteraard al lang volzet, en dus lopen we, als deelnemers van een strafexpeditie tussen al de zittende medereizigers. Wanneer de rij voor mij stokt, na eindeloze rijtuigen, zie ik mijn kans schoon, een half zitplekje naast een iets zwaardere heer, meer heb ik niet nodig om mij snel neer te ploffen. Want het kan hier nog lang duren.

    En dan is het wachten tot de laatste mensen overgestapt zijn. De trein zet zich in beweging. Eerst achteruit, terug richting Gent. Deze trein heeft geen intercom, dus niemand kan ons uitleggen waarom we achteruit rijden of waar we exact naartoe rijden, maar iemand met ervaring stelt ons gerust.

    Na een tijdje rijden we weer richting Brussel en komt er een wissel. Nog wat later passeren we Liedekerke. En iets daarna staat nog steeds de trein. Ik zie hem daar staan, eenzaam hoog op die berm, de politiemensen in fluovestjes nog steeds rond de trein zwermend.

    Ik zit zwijgzaam voor me uit te staren. Suf van het urenlange wachten. Mijn gedachten gaan uit naar de jongen, het schijnt toch dat het een jongen was. Naar de machinist die het heeft zien gebeuren. Ik weet van mijn pa hoe erg het is. En zonder het te hebben gezien, kan ik me er anders wel genoeg bij voorstellen. Ik hoop dat die man of vrouw ondertussen opgevangen wordt. Ik denk aan de mensen die de restjes mogen bij elkaar zoeken en in zakken steken. Ik denk aan de moeder en vader die straks een bezoekje van de politie zullen krijgen. Ik denk aan de donkere dagen aan het einde van het jaar, aan hoe eenzaam de feestdagen voor sommige mensen wel zijn, aan hoe wanhopig en diep ongelukkig iemand moet zijn om zoiets te doen. Ik voel me leeg. Heb zin om in een warm, donker hoekje te kruipen en wat te huilen. Maar dat gaat niet.

    Eerst wacht er me nog een overstap in Brussel Zuid, de wandeling naar mijn werk. Exact drie uur te laat kom ik daar aan. Er is al een halve dag voorbij.
    Het verhaal doen aan de collega's. Ik móet het kwijt, ik moet erover praten. Ik voel me stom, want ik ben de machinist niet, ik heb niets gezien, ik ben uiteindelijk maar één van de vele mensen die in die trein zaten. Waar haal ik het recht vandaan om aangeslagen te zijn? Ik heb toch niets meegemaakt.
    Tegelijk laat het me niet los. Ik wil weten, begrijpen, vatten wat er is gebeurd. Ik wil praten. Ik wil denken. Ik wil huilen.

  • Nieuwe dienstregeling NMBS

    De nieuwe dienstregeling is bepaald geen vooruitgang voor mij. Neem nu gisteren. Ik sta tien minuten vroeger op (6u50!!!) omdat de trein vijf minuten vroeger vertrekt. Officieel.
    In de praktijk sta IK wel vijf minuten vroeger op het perron, maar is er van de trein geen spoor. Uiteindelijk komt hij dikke vijf minuten te laat aan, oftewel op zijn oude uur.

    Toch ben ik vijf minuten later op mijn werk dan met de oude dienstregeling.

    Dus: vroeger opstaan, om langer op het perron te staan op een trein wachtend die altijd vertraging heeft, om later op het werk te zijn. Wat is daar de logica van?
    Bovendien doet de trein er nu officieel bijna een uur over. EEN UUR. In de praktijk kan dat al eens een uur en tien minuten worden. Voor een traject dat eigenlijk niet meer tijd in beslag zou mogen nemen dan 50 minuten...
    Het is zo'n trein die meer stilstaat om andere treinen te laten passeren dan iets anders...

    En dan heb ik het nog niet eens over de dwaze staking van woensdag die ervoor zorgde dat een collega TWEE UUR nodig had om 25 km te overbruggen. Iemand die de auto maar had laten staan wegens het afsluiten van de E40 die avond, en daardoor pas om 23u thuis raakte...

    Hoe meer de NMBS verandert, hoe slechter alles lijkt te gaan?