theater

  • Zvizdal (Berlin)

    Is het film? Is het theater? Ik neig naar het eerste, maar het werd door Vooruit aangekondigd als het eerste. In elk geval bevond ik me donderdagavond voor de uitverkochte voorstelling Zvizdal van Berlin, een mij tot dan toe compleet onbekend gezelschap, niet naast maar op het podium van de theaterzaal. Twee kleine tribunes stonden tegenover elkaar geplaatst en tussen die twee stond een projectiescherm. Vreemd allemaal en het maakte dat ik nog meer zin kreeg in deze voorstelling.

    De film/voorstelling startte. Met geluid, maar geen beelden. Ik vroeg me af of de mensen op de andere tribune wel iets te zien kregen en dit misschien deel uitmaakte van de voorstelling? Gelukkig kwam er na een tijdje wel beeld.

    Voor het maken van deze film was men gedurende 5 jaar verschillende keren op bezoek geweest bij een hoogbejaard koppel die in het niemandsland wonen dan verplicht geëvacueerd is na de ramp van Chernobyl. Ze weigeren als laatste overblijvers van hun kleine dorp te verhuizen en leven in moeilijke omstandigheden, die naarmate ze ouder en minder fit worden, grenzen aan het mensonterende.

    Na een tijdje valt op dat er onder het scherm drie maquettes staan van het huisje van het koppel in drie verschillende seizoenen en dat nu en dan live gemaakte beelden van die maquette worden verweven met de filmbeelden. Het valt ook op dat de film geheel buiten is gemaakt, op straat aan de toegangspoort van het huisje. Er wordt ook niet geïnterviewd. We zijn gewoon getuige van twee oude, fragiele mensen die zich uit de slag proberen te trekken in een uit ruïnes bestaand spookdorp.

    Het geheel geeft een speciale sfeer. Ik ben onder de indruk. Ja maar, merkt mijn wederhelft achteraf op, dit had je toch evengoed gewoon op Canvas kunnen zien, dit is toch geen theater. Is dat zo, vraag ik me dan af. Zou het hetzelfde geweest zijn thuis in de zetel? Dat denk ik eigenlijk niet. Want na de voorstelling krijg je een link om te zien hoe het verder gaat met de oudjes en wanneer ik thuis op de tablet naar die beelden kijk, komt het toch allemaal veel minder hard binnen dan toen in de theaterzaal. Maar echt puur theater was het evenmin.

    Wat het ook was, het heeft indruk op mij gemaakt. Ik ga dit gezelschap toch verder in de gaten houden, denk ik.

     

  • Spekken theaterfestival kerst 2016

    De eerste week van de kerstvakantie zit er alweer bijna op. Ik word onrustig van rust, dus het was een goedgevulde week. Zo trokken we twee keer naar theater Tinnenpot voor het Spekken festival, ondertussen een jaarlijkse traditie. De dochter mocht voor de tweede keer mee, Zoon zit aan zijn derde editie. Vorig jaar was de Dochter er echt niet klaar voor en kon ze geen tien minuten op haar stoel blijven zitten. Dat viel dit jaar -gelukkig- al een pak beter mee.

    We zagen "De kluizelaar"' een voorstelling voor 2 tot 6-jarigen. Op het podium stond een grote houten doos waarin allerlei vreemde dingen gebeuren. Luikjes die open en dicht gaan, belletjes die verschijnen, licht waarmee gespeeld wordt. De kinderen vonden het heerlijk. Op het einde van de voorstelling mochten ze - eveneens een Spekken traditie- het podium op en het houten huisje verkennen. Deze voorstelling was bekroond en twee keer uitverkocht. Ik vond het prima maar ook niet het beste dat ik ooit heb gezien voor die doelgroep.

    Woensdag trok ik opnieuw naar het theater met alleen Zoon. Ik was wat bang dat twee dagen na elkaar teveel zou zijn voor de jongste maar bij nader inzicht was het wellicht wel gelukt. Deze keer zagen we "Ik ben een held" van Anna's Steen. Dit was een voorstelling voor 5plus. Een schot in de roos. Alles klopte aan dit stuk. 

    Een meisje en haar papa vertellen vier verhalen. Telkens is het meisje veel heldhaftiger en moediger dan de papa. Muziek zorgt voor herkenbaarheid en een vlotte pas. Het decor is eenvoudig maar wordt heel creatief gebruikt. Alles in dit stuk pikt in op de fantasie en de leefwereld van een vijfjarige. We genoten van begin tot eind.

    Volgende week pikken we nog een laatste stuk mee in het Gravensteen, benieuwd wat dat nog wordt.

     

  • Wanikan van 4Hoog

    Ik vind veel dingen fijn aan de school van mijn kinderen, dat heb ik al meermaals verteld dacht ik. Eén van die dingen is het feit dat ze regelmatig met de kinderen naar buiten gaan en dat ze meer bepaald meerdere keren per schooljaar naar theater gaan. Vanaf de eerste kleuterklas. Dat vind ik zo fijn en zo belangrijk.

    Tot nu toe was het me niet gelukt om mee te gaan als begeleidende ouder. Ik laat altijd maar het werk voorgaan en zo heel veel verlof heeft een mens doorgaans ook niet; elke dag verlof door het jaar is een vakantiedag extra in de opvang natuurlijk. Maar vorige week besloot ik dat ik toch mee zou gaan met de jongste naar Wanikan van 4Hoog. Want voor je het weet zitten ze in de lagere school en willen ze niet meer met mij gezien worden ofzo (als ik naar de nichtjes kijk, zo snel dat zo'n dingen gaan).

    En ik ben superblij dat ik dat heb gedaan. Niet alleen omdat het tof is om te doen voor mij en mijn dochter, omdat het handig is voor de begeleider om genoeg mede-begeleiders te hebben. Maar ook omdat de dochter van net 3 zwaar onder de indruk was, bijvoorbeeld van die verschillende klassen in het café van het theater (decibels swingden de pan uit, overal kleuters die jassen aan en uit moeten doen en wachten tot het begint op een zeer krappe oppervlakte).

    Het was vanuit de school 1km stappen tot het theater en dat was al een avontuur op zich, mijn mevrouw laat zich meestal dragen voor zo'n afstand. Ik kreeg aan elke hand een kleuter en ik moet zeggen dat zowel mijn eigen gebroed als haar vriendje en ook gewoon alle kindjes superflink gestapt hebben. Want met 12 eerste kleuters en 24 tweede en derde kleuters is het wel een onderneming moet ik zeggen.

    Helaas vond ze het na afloop niet leuk en niet grappig. Ik vermoed vanwege die stressmomenten vlak voor en na het stuk. Want tijdens het toneel zelf zat ze toch heel erg gebiologeerd te kijken. Een klein jaar geleden nam ik haar al eens mee naar een theaterstuk van het Spekken festival en toen kon ze geen 10 minuten stilzitten en heeft ze de halve zaal verkend, maar nu bleef haar aandacht echt wel bij de twee acteurs.

    Ikzelf was behoorlijk moe, maar heb toch wel genoten. Ik vond het een ideaal stuk voor deze leeftijd. Het gaat heen- en weer tussen slapstick en dans en het wisselt heel snel van soort beweging en focus. Wat maakt dat de aandacht van die kleuters toch wel bij de zaak blijft. Er zat ook zeer veel humor in, eigenlijk was de zaal de helft van de tijd aan het schateren. Ik zag van 4Hoog reeds Woesj, wat net als dit stuk 3+ is, en dat is wel nog van een hoger niveau. Dat was echt genieten. Als dat 4 sterren kreeg dan dit eerder 3. Maar er zaten bij momenten toch wel pakkende beelden in en ik kan het zeker aanraden. Alle kindjes in de zaal waren wel mee in de voorstelling naar mijn idee.


  • Cabane

    Als er een nieuw stuk is van Cie. Cecilia, dan probeer ik te gaan kijken. Soms is het fenomenaal, soms is het gewoon ok, maar ik weet dat het altijd wel minstens dat laatste is met dus de optie op veel meer. Noem me gerust fan.

    Als je in thuisstad Gent naar iets van Cecilia wil kijken, dan weet je ook dat je snel moet zijn of dat je er anders aan bent voor de moeite. Hun voorstelling verkopen altijd probleemloos uit. Ik ben blijkbaar niet de enige fan. Wie Cabane dus nog wil zien, kan wel nog naar St Niklaas, Genk of Lier trekken, om maar iets te zeggen. Ik kan het u zeker aanbevelen.

    Ik las op voorhand al enkele reviews en artikels in de pers. Dat het personage van Joris Hessels het enige was dat wat diepgang had meegekregen en dat Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren vooral doen wat we van hen gewend zijn, de typische Cecilia-personages neerzetten. Dat eerste kan ik volgen. Het personage Sven staat meer op de voorgrond en is veel meer ingekleurd dan sidekicks Manu en Gilles. Maar het stoorde mij niet echt. Ik heb al stukken gezien waarbij ik echt het gevoel had van 'meer van hetzelfde' gezien te hebben. Maar dat had ik hier niet echt. Je hebt weliswaar de vertrouwde interactie tussen Vanden Thoren en De Voogdt, maar net door het toevoegen van een derde met een heel andere energie die dan nog het zwaartepunt van het verhaal draagt, krijg je toch weer een volledig nieuwe dynamiek en verhaal.

    Dit stuk is niet het allerbeste dat ik al gezien heb van Cecilia. Het laat geen sporen na op je ziel. Enkele dagen later is het meeste al vervlogen. Maar het is wel goed. Op het moment zelf was ik echt ontroerd terwijl ik drie minuten ervoor had zitten lachen. Never a dull moment. De voorstelling is gelardeerd met treffende oneliners en beelden die zich toch even vastzetten op je netvlies. En dat is eigenlijk ook al veel.

    14726236_199449487146803_2748332422905987072_n(1).jpg

  • Bramborry

    Zondag trotseerden we een ondergesneeuwde E17 en trokken aan 60km/uur naar Antwerpen voor Zoons eerste echte theaterstuk (hij heeft de Kaatje theatershow al meegepikt maar daar was hij nog wat klein voor). We waren zo'n 10 minuten te laat maar de superlieve mensen van Theater De Spiegel hebben speciaal op ons gewacht en zo kregen we zelfs nog een plekje op de eerste rij waar Zoons vriendje plaats had gehouden (of toch zijn ouders).

    Ik moet zeggen dat ik zwaar onder de indruk ben van Bramborry. Het stuk wordt omschreven als muziek- en objectentheater waarbij drie saxofonisten op ontdekking gaan in een levensgroot prentenboek.

    Dat Zoon geen zittend gat heeft, is ondertussen wel geweten. Ik denk niet dat hij ooit langer dan 5 minuten stil heeft gezeten, tenzij wanneer hij vastgeriemd zit in zijn eetstoel. En dan kwamen we in de theaterzaal na een laaaaaange, zware autorit. Toen ik ging zitten op de tribune stribbelde meneertje de eerste minuut dus lustig tegen, hij moest en zou stappen.

    Het protest viel echter volledig stil van zodra de voorstelling startte en ik heb het kleine geweld een half uur lang niet meer gehoord. Met grote ogen heeft hij ongelofelijk gefascineerd zitten kijken. Echt reageren deed hij niet, maar het moet hem enorm geboeid hebben want hij zat muisstil.

    Bramborry is dan ook gemaakt voor een doelgroep van 1 tot 3 jaar en speelt helemaal in op de leefwereld van die allerkleinste gastjes. Drie witte decorstukken die naar hartelust gemanipuleerd worden door de eveneens in het wit gekleedde acteurs/muzikanten. Constante muziek die het woordeloze spel begeleidt. Véél actie. Kleine kleuraccenten. Dingen die opgebouwd en afgebroken worden, open en dicht kunnen, kleuraccenten, stappen en springen, alles is aanwezig om de interesse van de kleintjes vast te houden. Op een ontzettend mooie manier dan nog.

    bramborry.jpg

    Het was dan ook geen moeite om de zaal vol peuters muisstil te laten zitten, iets wat ik dus nooit eerder had gezien. Na de voorstelling mochten de koters dan wel gaan rondhossen op het podium tussen de acteurs en al eens een armpje in een saxofoon steken. En de installatie enkele deuren verderop was eveneens een groot succes.

    Knap, echt knap. Zo'n dingen wil ik zeker nog doen met Zoon. 

  • Schöne Blumen - Mysterious Skin

    Donderdag mijn eerste theatervoorstelling van het nieuwe seizoen. Ik koos dit jaar opnieuw voor een abo bij Vooruit. Heb al allerlei abo gehad; dans aangevuld met theater, theater aangevuld met dans, de klassieke gezelschappen en dit jaar koos ik voor Internationale Kleppers ("Je bent benieuwd naar artiesten die internationaal de toon zetten op theatergebied? Je laat je graag uitdagen door speelse en geëngageerde voorstellingen? Je schrikt er niet voor terug om je ideeën over theater op hun kop te laten zetten?") aangevuld met enkele van mijn favoriete gezelschappen, zoals Cie. Cecilia. Van hen zag ik donderdag dus de nieuwe voorstelling Schöne Blumen, met oa Titus De Voogdt en Mieke Dobbels over enkele figuren aan de rand van de samenleving in de setting van een amusementsclub/bordeel. Zoals altijd leuk theater, maar het lijkt net iets te veel op enkele vorige voorstellingen, de personages hebben niets nieuws of fris, je hebt het als toeschouwer al eens gezien.

    Vrijdag gingen we normaal naar paardenshow Cavalia, maar op de uitnodiging van de oragnisatie stond een verkeerd uur en dus bleek de voorstelling al bijna gedaan tegen dat we toekwamen. En later op het weekend eens teruggaan is er niet meer van gekomen. Het weekend was zo al te druk. Maar wel leuk.

    Zaterdagavond trouwens nog een beklijvende film gezien, Mysterious Skin van Gregg Araki. Meeslepend, keihard maar op een venijnige, sluipende manier. Maar je kan niet stoppen met kijken, het verhaal over misbruik sleurt je gewoon mee. Een van de beste dingen die ik de laatste maanden zag. Typische film die niet zou misstaan ook op het FilmFestival dat volgende maand weer start. Ik heb alvast mijn tienrittenkaart al besteld.

  • but it was not your fault but mine

    Druk is het. Druk op het werk (deadlines) en druk in het weekend. De momenten dat ik in de zetel zit te lezen of tv te kijken zijn op één hand te tellen, zelfs in het weekend. Van zodra ik opsta, zet de op hol geslagen mallemolen zich in gang en het stopt maar als ik 's avonds weer in slaap val; constant bezig zijn, mentaal en fysiek. En weet je wat? Ik kwam tot de ontdekking dat ik ervan geniet. Het geeft me het gevoel dat ik lééf, dat het leven ertoe doet, het geeft energie om energiek bezig te zijn...

    Niet dat ik nooit op mijn gat zit. Zo probeerden we zaterdag onder vrienden een nieuwe Gentse koffiebar uit, nadat ik de hele voormiddag en een goed stuk van de namiddag de Gratis in Gent nieuwsbrief bijeen had gepend. 's Avonds snel eten, tussendoor de was doen en dan op naar het toneel. Ca Brûle van De Roovers, helaas een zware teleurstelling. Chaos en vernieuwing zijn mooi in het theater, maar dit stuk bood nauwelijks meer diepgang dan een snelle brainstorm tussen eerstejaars theaterstudenten had geboden. Pijnlijk.

    Zondag trokken we naar Oostduinkerke voor de jaarlijkse strandwandeling van Greyhounds In Nood. Het was zeer hoog tij, waardoor het strand zo klein was dat we er nauwelijks allemaal op raakten, al die mensen en langpotige honden. Luca was verschrikkelijk zelfverzekerd en verdween meteen in de groep honden toen ze los mocht. Twee keer dachten we dat we ze kwijt waren toen we haar meer dan een minuut nergens meer zagen nadat ze met twee andere honden tegen 45 km/uur de duinen in was geschoten. Mijn hart stond weer even stil...
    's Avonds bekomen bij Oud België, toch wel het beste wat de tv tegenwoordig te bieden heeft. Schoon, ontroerend, kreeg er deze keer tranen van in de ogen...

    En voor wie het nog niet wist, 27/04 komen Mumford and Sons naar den AB. Mijn kaartje is besteld, het uwe ook?