the magic numers

  • The Magic Numbers, 30/01/07 @ AB

    Altijd prettig, als je na het werk nog iets leuks kan gaan doen... Eerst een hapje eten. We vonden vrij snel parking in de buurt (een voordeel van er al zo vroeg te zijn!) en bekeken de menukaarten van enkele restaurantjes. Uiteindelijk kozen we voor Lune de Miel (Jules Van Praetstraat 15). Hier heb je de keuze tussen Thaise en Vietnamese keuken in een erg kleurrijk interieur. Ik koos voor groenten in een currysausje, mijn wederhelft nam iets Vietnamees met vlees op een hete plaat.
    Het eten was lekker, maar niet bijzonder. De groenten waren te grof gesneden, de tofu leek meer op spons en de saus was een beetje waterig. Het leek in eerste instantie dus wat tegen te vallen, maar werd hoe langer hoe lekkerder. Uiteindelijk hadden we wel een voldaan gevoel, en voor exact €25 hadden we met twee gegeten en gedronken. Voor dat geld kan je natuurlijk ook geen topkeuken verwachten...

    Van daaruit stonden we op vijf minuutjes aan de AB, waar het nog behoorlijk rustig was. Het concert was dan ook niet uitverkocht. We kregen eerst een weinig interessant voorprogramma te verwerken, dat zichzelf voorstelde als  "Bunny and my band", of iets in die aard. Ik dacht dat ik het verkeerd begrepen had, maar na een tochtje op Google blijkt de kerel zich inderdaad Bunny te noemen, en heeft hij een radiohitje gehad met "Leave". Hun optreden was echter even opwindend als de voorschoot van mijn negentigjarige oma.

    Daarna werd het podium tergend traag en volgens mij ook weinig efficiënt klaargezet door enkele mollige roadies. Ligt het aan mij, of is het écht nodig om een en dezelfde microfoon dertig keer te testen...

    Uiteindelijk was het dan zover en kwamen The Magic Numbers op. De zanger Romeo en zijn zus, bassiste Michelle en zangeres Angela en broer Sean. Het publiek was ongelofelijk enthousiast, de band had nog geen noot gespeeld of de zaal stond al op zijn dak. Ze kunnen blijkbaar rekenen op enkele trouwe fans...

    Het optreden werd meteen stevig ingezet met "This is a song", het openingsnummer van de nieuwe plaat en meteen ook de nieuwe single. Daarna kwamen bijna alle andere nummers van de meest recente plaat aan bod en ook een heleboel van de voorganger.
    The Magic Numbers moeten het vooral hebben van hun mooie melodieën, hun knappe tempowisselingen in de nummers en de oorstrelende samenzang tussen Romeo en de meisjes (vooral met Angela dan). Live klonk het even mooi als op plaat. De bekende nummertjes werden ietsje sneller gespeeld, en het publiek zat er duidelijk op te wachten.

    magic

     

    Zelf heb ik niet 100% genoten van het concert. We hadden een plekje kunnen bemachtigen op de tweede rij, maar werden helaas ingesloten door brullende oerapen rechts en achter en door meezingende tienermeisjes links. Combineer dat met teveel koffie, werkstress en een lage bloeddruk, en ik was de helft van de tijd nogal afgeleid. Spijtig, maar niet de schuld van de groep uiteraard, want hun optreden was echt wel de moeite. Enkel in de bisnummers konden ze mij niet meer bekoren, toen ze eerst het publiek minutenlang lieten meezingen en dan zichzelf te buiten gingen aan een countrynummer...

    Toch was het een erg mooi optreden, waarin vooral Angela erg positief opviel, en het kippenvel soms langs mijn rug liep.

  • Strandwandeling

    Dat ik van honden hou, is geen geheim. Ik hou evenzeer van gelijkgestemden. En van dingen doen samen met onze twee honden. Zondag was dan ook een hoogdag, aangezien al die ingrediënten aanwezig waren.
    Er was immers de jaarlijke strandwandeling gevolgd door een spaghettifestijn in Oostduinkerke. Meer dan 600 mensen en meer dan 100 wind- en andere honden verschenen op het appèl. Ik was dan ook ongelofelijk hard in mijn nopjes, toen we om 11u toekwamen zag ik al overal de bekende lange snoetjes van de galgo's. Ook onze twee viervoeters werden meteen halfextatisch en begonnen te piepen van opwinding.
    Ondanks het feit dat de zaal dus propvol honden en mensen zat, liep alles van een leiden dakje. Zo goed als geen geblaf, geen gedoe, geen gegrom, niks stuk gemaakt, geen ongelukjes. De windhonden gedroegen zich zoals altijd voornaam en voorbeeldig en waren vol interesse voor elkaar.

    Het hoogtepunt van de dag was de strandwandeling, waar een klein deel van de honden los mocht lopen. Een windhond in een niet-omheind gebied laten loslopen is een behoorlijk risico, en in België ook bij wet verboden. Ze lopen immers zo snel dat ze in een mum van tijd buiten gehoorsafstand zijn, en als ze iets zien wat ze kunnen vangen, dan zijn ze al helemaal doof. Ik had me dan ook voorgenomen mijn twee honden nooit los te laten.
    Toen ik de groep spelende en rennende honden zag, kon mijn wederhelft me echter overtuigen Luca, toch de braafste van de twee, even los te doen. We dachten dat ze niet ver zou weglopen, maar ze rende meteen naar de groep spelende honden een heel eind verderop. Gelukkig bleef ze in hun buurt, en het was een waar genoegen om die honden over het strand te zien razen... Toen ze vijf minuten later even in onze buurt passeerde, hebben we ze toch maar weer aangelijnd, want echt gerust waren we er niet in...

    20070128_0039web

     

    Vandaag een rustige dag, mijn werkweek begint pas morgen. Het belooft een aangenaam gevulde week te worden. Morgen na het werk gaan we naar het concert van The Magic Numbers in de AB, iets waar ik enorm naar uitkijk.

    Woensdagavond is er een wandeling gepland, en donderdagavond hebben we afspraak in onze trouwzaal. Vrijdagavond gaan we zoals elke week paardrijden, en zaterdagavond is er toneel.