the magic numbers

  • The Magic Numbers in de Pet Shop.

    Zaterdagavond trokken we naar de Lokerse Feesten. Mr Jeronimo had eerst gevraagd of hij meekon, maar besloot te elfder ure dat hij toch liever naar een middeleeuws gebeuren ergens in Nederland elfjes ging observeren. Dus liepen wij die avond alleen rond tussen de Lokeraars.
    We besloten de strijd om een parkingplekje dit jaar niet aan te gaan, en parkeerden aan een Mac Donalds, waarvan je voor een euro een pendelbus naar de terreinen kon nemen. Best wel een aangename oplossing eigenlijk!
    Tegen 21u kwamen we aan, wat laat genoeg was om niet met een kwinkelierende Jasper Steverlinck geconfronteerd te worden. Missie 1 alvast geslaagd.

    Een van de leuke dingen aan de Lokerse Feesten is alvast dat je bij een goede groep steeds nog een plek op de eerste rijen kan vinden, hoe laat je ook bent. We wandelden met ons drankje (eindelijk een festival waar ze Ricard en cocktails verkopen!) dus moeiteloos naar voren.
    Stipt om 21u30 begonnen The Magic Numbers eraan. Het beginnummer was hetzelfde als dat van hun show in de AB enige maanden terug (This is a song), maar verder werd het vanavond vooral een soort greatest hits show, zoals meestal op een festival. Mij hoor je alvast niet klagen. The Magic Numbers waren zoals altijd lief, vrolijk (vooral de bassiste Michelle leek zich enorm te amuseren) en gewoon super.

    Na een concert van een uur werd het podium in gereedheid gebracht voor wat echte show. Een megagroot videoscherm verscheen. Het was nu immers de beurt aan The Pet Shop Boys. Ik wist niet echt wat te verwachten. Ik had als kind nog een cassette gekocht van deze mannen, maar de laatste twintig jaar was ik ze uit het oog verloren. Het verbaasde me zelfs dat deze mannen a nog leefden en b nog optreedden…
    Doorgaans is dit soort van optredens; eightieskitch met een bombastische, tot in de puntjes ingestudeerde show, niet aan mij besteed. Maar vandaag stak het jeugdsentiment de kop op, en van op een veilige afstand was het optreden toch wel genietbaar. Neil Tennant zag er indrukwekkend uit in zijn smoking en hoge hoed, en de troep mensen die verder het podium vulden, leken dat allemaal zeer professioneel en verantwoord te doen. Ik hoorde de klassiekers voorbij komen, en ook een pak nummers die ik niet kende, en saai werd het nooit. Leuke video-animatie, een zangeres met pluimen op haar hoofd, fluorescerende dansers,… Het publiek lustte er wel pap van, bij de bisnummers stonden ze tot helemaal achteraan te dansen en te springen.

    De Pet Shop Boys waren in elk geval meer te pruimen dan Magnus, die daarna aantreedden. Ik ben dan wel een fan van Barman, maar de truukjes die hij hier tentoon spreidde, waren totaal niet indrukwekkend. Een beetje roepen in de micro terwijl een andere mens staat te werken, enfin, toch plaatjes staat te draaien. Niet echt mijn ding, zeker niet toen mijn ogen begonnen dichtvallen van de slaap… De plaat van Magnus behoort dan misschien wél tot mijn favorieten, de live versie deed dat niet, en dus kropen we weer in de drukke pendelbus en dan in onze kleine grijze muis naar huis.