the killers

  • Brandon Flowers @ Ancienne Belgique

    Zo'n 5 jaar geleden zagen we Brandon Flowers al eens aan het werk in de AB ten tijde van zijn eerste soloplaat. Een nieuwe plaat, een nieuw rondje AB, ik moest niet echt twijfelen en kocht gewoon kaarten. Veel kans dat de soloplaat niet zo geweldig zou zijn maar ik weet dat ik me sowiso wel amuseer. The Killers en de eerste soloplaat zijn zwaar oververtegenwoordigd in mijn playlist. Ik ben altijd vrij obsessief met muziek en heb artiesten die bepaalde episodes in mijn leven kleuren en de afgelopen 10 jaar is Flowers daar altijd bij geweest.

    Twee weken voor het optreden kwam The Desired Effect uit, de nieuwe plaat. Maar snel op iTunes gezocht want ik ga graag een beetje voorbereid naar een concert. Ik had er eigenlijk geen verwachtingen van. Brandon Flowers is een van mijn guilty pleasures. Het hoort niet om dat goed te vinden, je kan er al helemaal niet mee uitpakken, de nummers van de laatste platen gaan niet eeuwig meegaan of lang herinnerd blijven. Maar de eerste twee van The Killers maken dat voor mij allemaal goed dat het gewoon niet echt uitmaakt. Ik kan ontzettend veel verdragen van die mens. Als hij komt, wil ik gaan kijken.

    En dus stonden we in een volle AB tussen een overheersend vrouwelijk publiek toen de man uit Las Vegas op het podium verscheen in een gouden kostuumvest. En er nog goed uitzag ook. De opener zat er helemaal op, Dreams Come True, een van de betere nummers van The Desired Effect. Ik was meteen in de 7e hemel.

    Een goed optreden, is voor mij een optreden waar ik licht extatisch van word en me zo happy voel dat het gevoel nog wekenlang meegaat. Het raakt me in mijn buik, niet in mijn hoofd. Maar na het tweede nummers, het nochtans erg leuke Can't deny my love, was ik al niet meer helemaal mee. Ik kon niet zo goed zien, ik was moe, de mnieuwe nummers zijn nu eenmaal niet allemaal zo straf, ik weet niet wat het was. Het bleef goed en fijn maar ik werd niet meer van mijn sokken geblazen. Wat ik nochtans heel zwanger en daardoor achter in Vorst Nationaal beland wel had gehad bij The Killers twee jaar geleden...

    Toch was het een degelijk optreden. Fijne achtergrondzangeressen, Flowers die in vorm was al mis ik wat begeestering en doorleefdheid en was het toch vooral de entertainer die we te zien kregen. Hoogtepunten waren ondermeer Crossfire, Magdalena en Jenny was a friend of mine in een heel trage en originele versie waardoor de tekst veel meer tot zijn recht kwam.

    Ondertussen was de wederhelft wat met het publiek aan het lachen en mijn held Brandon, shame on him...

    Het was een goed en fijn optreden. Ik ben blij dat ik erbij was. Maar de 4 sterren die in De Morgen werden uitgedeeld vond ik wel lichtelijk overdreven. Daarvoor miste ik wat meer overgave.

  • The Killers @ Vorst Nationaal

    Ik heb The Killers ontdekt ten tijde van Sam’s Town. Toen ik die grijs had gedraaid was voorganger Hot Fuss hetzelfde lot beschoren. Na het tussendoortje Saw Dust volgde al gauw Day and Age, met als eerste kennismaker Human. Een echte stijlbreuk kan je het niet noemen, maar het was toch een kleine shock. Maar hun doortocht op Pukkelpop overtuigde me algauw dat er niet zoiets bestaat als teveel kitch en bombast bestaat als het over onze vrienden uit fabulous Las Vegas gaat. Wat verklaart waarom ik al eeuwen uitkeek naar dit uitgestelde optreden in Vorst Nationaal ondanks het feit dat er op de meest recente worp Battle Born wel een paar miskleumen staan. The Killers zijn live gewoon nog beter dan op plaat. En ze worden precies met de jaren nog straffer live.

    Maar laat ons beginnen bij het begin. Na een weinig ophefmakend voorprogramma (Most Thieves) was het omstreeks kwart na negen tijd voor het serieuze werk. Brandon Flowers en de zijnen begonnen op een voor mij perfecte manier aan de show; Flowers alleen achter de piano voor het wondermooie introotje Enterlude. “We hope you enjoy your stay. It's good to have you with us even if it's just for the day. We hope you enjoy your stay. Outside the sun is shining it seems like heaven ain't far away”. Profetische woorden voor het verloop van de rest van de avond. De toon was meteen gezet toen daarna bommetje When you were Young op een uitverkocht Vorst werd losgelaten, compleet met verschroeiend vuurwerk. Wauw. En met meteen daarop hun Spaceman te lanceren werd er tot op de tribunes hier en daar rechtgesprongen om te shaken.

    Daarna zakte mijn aandacht een heel klein beetje in. We werden nochtans verwend met The River is Wild, dat gold als goedmaker voor het verplaatste optreden en volgens Flower al lang niet meer live was gespeeld. Maar het was pas enkele nummers later, bij Joy Division cover Shadowplay dat ze mij weer helemaal meehadden. Ik besloot mijn klapstoeltje te laten voor wat het was en recht te staan en zo goed als iedereen rondom mij had zowat hetzelfde idee want de rest van het optreden stond het merendeel van onze tribune recht, wat genoeg zegt.

    Miss Atomic Bomb, Human, Somebody Told me, de hits werden aan elkaar geregen. Dan het plakkerige Here with me, opnieuw aan de piano, gelukkig gevolgd door weer wat sterkere nummers zoals For Reasons Unknown, helemaal in rockversie met Flowers ook eens zelf op gitaar, of A Dustland Fairytale en Read My Mind. Of het singletje Runaways, zoals nog een aantal nummers begeleid door behoorlijk straffe visuals. Die echter nergens overheersten of de aandacht wegleidden van de muziek. Bij Miss Atomic Bomb kregen we uiteraard nog een paar ontploffingen die de aanzienlijke temperatuur in de zaal helemaal tot het kookpunt bracht, maar niemand die dit aan zijn hart liet komen.

    Afgesloten werd met meebruller All these things that I’ve done. I’ve got soul but…

    We moesten echter niet erg lang wachten op nog een hele rist bisnummers. Nog eens meebrullen op Flesh and Bone. Flowers is nog steeds een uitstekende volksmenner trouwens. Hij sprak veel tegen het publiek, lokte continu handengezwaai en meebrullen uit, liet alle bandleden uitgebreid aan bod komen, kortom een perfecte gastheer op een perfect concert. Zonder dat het naar mijn gevoel over the top of gemaakt was. Naast de vier vaste leden waren er ook twee aanvullende muzikanten mee op backing vocals en wat extra gitaren en keyboards.

     

    We kregen nog Jenny was a friend of mine, toch ook altijd een leuk oudje, Battle Born en dan iets waar ik al die tijd toch zat op de wachten en wat Vorst een laatste keer deed ontploffen, Mr Brightside. Alhoewel, ontploffen, om eerlijk te zijn was het gewoon één lang uitgelaten feest waarbij van de eerste rijen tot helemaal in de nok werd meegezongen en gedanst alsof hun leven ervan afhing. Flowers en de zijnen stonden dan ook regelmatig met een vette grijns op hun gezicht te spelen. Geen wonder dat ze zonder moeite twee uur vol maakten.

  • Brandon Flowers @ AB 29/09/2001

    Het had me wat moeite gekost om nog aan een ticket te raken en eigenlijk was ik misschien nog iets te ziek om te werken, laat staan naar een optreden te gaan, maar ik had dat ticket en ik ging naar Brandon Flowers en niemand die me kon tegenhouden. Flamingo mag dan niet de cd van het jaar zijn en is waarschijnlijk niet half zo goed als de platen van Flowers zijn groep The Killers, maar de kans om iemand van zijn kaliber in een zaal als AB te zien, liet ik niet aan mij voorbijgaan.

    Over voorprogramma Arquettes heb ik weinig te zeggen, het klonk niet slecht uit de verte maar boeien konden ze niet en voor hun bindteksten mogen ze toch nog eerst enkele jaren oefenen eer ze nog eens plannen op dit podium te spelen. Maar het was ook niet geweldig slecht en da’s al iets. Ik had waarschijnlijk aan de bar blijven staan moest de zaal al niet redelijk vol hebben gestaan en ik nog een aanvaardbaar plekje wou veroveren.

    Om iets na negen kreeg het publiek dan waarvoor het gekomen was en verscheen Flowers met twee zangeressen en een groepje muzikanten op het podium. Hij zag er trouwens geweldig goed uit, zoals gewoonlijk een strakke broek en daarop een felrood hemd.

    Opener was On the Floor, een gospel-geïnspireerde song die hier een fris countryjasje kreeg. Niet het meest geweldige nummer, maar het werd bezield neergezet en als er iets is dat Flowers kan, is het zijn nummers bezield neerzetten. Door enige single Crossfire als tweede in de set te zetten, had hij de zaal meteen op zijn hand, als dat niet al van bij de eerste noot het geval geweest zou zijn. We kregen een energieke, frisse Flowers te zien die enorm veel plezier had in zijn optreden, geen seconde stil kon blijven staan en ons vergastte een hele uitleg over Crossfire, met grootste toevoegingen als dat Brussel en Las Vegas vanavond een waren en ‘Will you catch me if I fall’. Bij enig ander zou het pathetisch en erover zijn, bij Flowers werkt het.

    Zoals ik al zei zat de sfeer er trouwens meteen in. Ik zag een zeer gevarieerd publiek, gaande van barbie-achtige meisjes over stoere twintigers, kalende heerschappen in een Killers t-shirt en zelfs enkele overenthousiaste meisjes-van-vijfenveertig die zich naar voor dramden al zou George Clooney himself vanavond optreden.

    Net zoals Crossfire werd ook Magdalena voorzien van een hele parler, maar daar stopte de spraakzaamheid van de Killers frontman helaas en moesten we het de rest van de set gewoon doen met zijn nummers. En zijn vele handgebaren, heen-en-weer geloop, op de versterkers gekruip natuurlijk ook. Wie zou er dat kunnen vergeten.

    Crossfire en Magdalena zijn van de betere nummers van de plaat, maar de vaart bleef in het optreden zitten met de cover Bette Davis Eyes en daarna het pareltje Jilted Lovers & Broken Hearts.

    Ook mooi vond ik persoonlijk Hard enough, op de plaat een duet en live heel mooi aangevuld door de twee backingzangeressen die trouwens doorheen het hele optreden een mooie prestatie neerzetten; niet te dominant maar ondersteunend en gewoon mooi. Daarna kreeg het publiek eindelijk ook waar we toch allemaal stiekem op hadden zitten hopen, een Killers nummer, in de vorm van Losing Touch, in een beetje een lightversie, die ergens ook beklemtoonde dat The Killers live weliswaar Flowers als grootste blikvanger hebben, maar toch ook aanzienlijk meer (en beter) zijn. Maar we zeuren niet. Zoals ik al zei zal niet iedereen fan zijn van Brandon Flowers, maar als je zoals ik tot zijn fans hoort dan ben je gewoon blij om hem in een kleine zaal aan het werk te kunnen zien en is het gewoon genieten van de eerste tot de laatste noot, ook al zijn de muzikanten aan de tamme kant en zijn het geen nummers die over tien jaar nog bijzonder veel gedraaid zullen worden, misschien zelfs niet op de eigen iPod. Een mens is gewoon blij dat hij even in de zon kan staan van zo’n begenadigd performer.

    Mooie momenten waren trouwens ook Only the young, theatraliteit ten top, maar zoals ik al zei, van het uitstekend werkende soort en Playing with fire, een waardige afluiter.

    Gelukkig waren er nog de bissen. Toen Flowers enkel met de gitarist uit de coulissen kwam hoopte ik op The clock is ticking, een zalig ultra-amerikaans countryriedeltje met een heel trieste tekst (over zijn eigen ouders?). We moesten het echter stellen met één bisnummer, maar dan wel weer eentje van The Killers, When you were young. Schoon, heel schoon en puur genieten, maar toch bleef ik achter met een honger naar meer. Nochtans had Flowers bijna zijn hele soloplaat gespeeld en was het een goed optreden. Honger naar een echt optreden van The Killers dan?

  • Brandon versus bacterieën

    Ik had het toch wat onderschat, vrees ik. Gisteren wakker geworden met keel- en hoofdpijn. Vannacht in plaats van veel geslapen en wat genezen helemaal niet geslapen en dus nog drie keer zo ziek. Ik ken mijn lijf ondertussen, en ik ben er vrij zeker van dat ik een keelontsteking heb; superbranderige keel, hoofdpijn, koorts, zweten, slap gevoel,... Normaal zou ik in deze toestand naar de dokter gaan, maar het probleem is dat ik vanavond in Brussel heb afgesproken om iemand zijn kaarten over te kopen voor het uitverkochte Brandon Flowers concert nu maandag in AB. Ik ken die gast niet, maar hij heeft beloofd zijn kaarten voor mij te houden aan aankoopprijs alhoewel volgens hem er al mensen meer hebben geboden en zaterdag vertrekt die blijkbaar op reis dus vanavond is de laatste kans om ze te pakken te krijgen.

    En ok, ik ben ziek. En Flamingo, de soloplaat van Flowers is geen meesterwerk. Sommigen zouden durven spreken van een draak. En eigenlijk wil mijn wederhelft niet eens mee.

    MAAR ik ben absoluut zot van The Killers en die hebben al eeuwen geen zaaloptreden meer gedaan in ons land en de kans om hun frontman in een zalige zaal als AB live te zien, kan ik niet laten passeren. Zelfs niet als het me vandaag bloed, zweet en tranen kost (en die laatste twee zijn letterlijk te nemen, de eerste mag je vervangen door snot).

    Dus mijn liefde voor Flowers overwint en ik zit hier te zieltogen, gewapend met Dafalgan Forte, Locabiotal keelspray, Orofar tabletten en liters thee. Dat het maar gauw 17u...

    Morgen was trouwens een shoppingdag gepland in Antwerpen met een vriendin, die ik heb moeten afzeggen. Stom!!! Keek er zo naar uit. Maar dat kunnen we dan hopelijk gewoon uitstellen tot het weekend erop.

  • Rock Werchter 09: deel I

    Donderdag, de eerste festivaldag, vroeg om een rustige start. Lily Allen meegepikt van ergens in het midden op de wei maar na een twintigtal minuten het afgetrapt wegens Allen is doodsaai live. Van ergens onder de bomen in de schaduw (want oh boy, wat was het warm in die blakende zon!!) kon ze wel leuke achtergrondmuziekjes produceren, vrolijke zomerdeuntjes die bij het weer passen, maar die niet genoeg kunnen boeien om ook nog eens voor recht te staan, luipaardvellenbh en hoge hakjes ten spijt. Ik had er kortom veel meer van verwacht.

    Fleet Foxes daarentegen stelden allerminst teleur. Ik bekloeg me maar één ding, waarom heb ik die cd nooit rustig beluisterd, hij staat verdomme al een half jaar op mijn iPhone, hoe lui kan een mens zijn. Want de muziek van de Fleet Foxes kon me live enorm bekoren; grandioos hoe deze bezadigde heren de schoonste melodieën uit hun keelgaten en instrumenten schudden, schijnbaar zonder enige moeite te doen. Spijtig wel dat veel mensen naar zo’n optreden komen om de ganse tijd te roepen en te babbelen, wat bij zo’n akoestische muziek storender werkt dan bij pakweg Metallica.

    ’s Avonds voorzag ook Placebo ons van leuk entertainment, maar bleven we opnieuw achteraan de wei staan. Leuk om de hitjes nog eens te horen, goed optreden, veel energie en leuk om te zien, maar niets dat ik over een half jaar niet al vergeten zal zijn. Oasis kon me totaal niet boeien, we zagen ze vanop een eettafeltje, want als je Rock Werchter één ding moet nageven, is het de professionaliteit; hun reuzebeeldschermen en geluid zijn zo geweldig van kwaliteit dat je van bijna overal op de wei het optreden op de main stage probleemloos kan zien en horen, en nog goed ook…
    Mijn ogen begonnen echter dicht te vallen tijdens Oasis, en dus hielden we het na een half uurtje voor bekeken. Nog, drie dagen te gaan, weet u wel…

    Vrijdag dan werd de eerste echte topdag. Hoe goed ik Henry Rollins ook vond vorig jaar op Pukkelpop, de hitte op de wei en mijn nu al verbrandde armen en hals deden mij besloten om lang uit te slapen, rustig thuis te eten en dan nog wat te slapen eer we pas in de late namiddag naar Werchter vertrokken. Een dertiger moet zijn energie opsparen…

    We wilden bij Bloc Party al een plekje bemachtigen in een van de vakken tussen de dranghekken helemaal vooraan, maar deze vakken bleken sinds dit jaar plots afgesloten. We raakten er niet meer in, en keken dus maar vanaf de zijkant van het podium. Ik hou wel van het eerdere werk van Bloc Party, maar hun nieuwe meer elektronische sound zegt me niets. Het was geen slecht optreden, de zanger liep over van de energie en stond de ganse tijd met een kamerbrede grijns op zijn gezicht te talrijk opgekomen fans ter wille te zijn. Na het optreden werd het drummen op door de security binnengelaten te worden in het tweede vak, waar we dan een aanvaardbaar plekje zochten voor The Killers.

    Ik ben al enkele jaren compleet zot van The Killers, maar het optreden op Pukkelpop op vorig jaar had niet alle verwachtingen ingelost. Tijd dus voor een herkansing, want ik had ze nog lang niet opgegeven. En deze keer maakten ze het volledig waar, The Killers zijn voor mij het onbetwiste hoogtepunt van Werchter 2009. Zonder snor zag Brandon Flowers er een pak jonger uit, en zo strak in het zwarte pak zittend, mmmm, het kon me wel bekoren. De set was feesten van begin tot einde, ik had de indruk dat de ganse 80 000 man stonden te dansen en te springen. Hoogtepunten waren Human (meteen als opener!), Somebody Told me (lang leve het iets minder kitcherige oudere werk), For Reasons Unknown (met lange intro van Brandon!), Shadowplay, Jenny was a friend of mine, Spaceman, Read My Mind, Mr Brightside, All these things that I’ve done en als afsluiter When we were young (uit mijn favoriete cd Sam’s Town). Miste ik in de set: Bones.

    Compleet euforisch werd ik van dit optreden, en eerlijk gezegd, Werchter was nu al geslaagd en zijn 169€ waard voor mij. Ik wilde dan ook liefst gewoon naar huis om nog wat na te genieten van de beelden in mijn hoofd, maar we konden toch niet vertrekken zonder Coldplay gezien te hebben. Coldplay, de groep die ik aanbad ten tijde van hun eersteling Parachutes, maar die me met hun laatste platen enkel nog mateloos irriteert. Ik vrees dat ze me live totaal niet konden boeien. Terwijl 80.000 man stond mee te zingen, zat ik ergens helemaal achteraan op de grond te suffen. Als een groep geen enkele snaar meer kan raken, dan hoeft het voor mij niet meer. Na een drie kwartier hielden we het dus eindelijk voor bekeken en konden zo aan de grote opstropping van de uittocht ontsnappen….

  • Het Volledige Pukkelpop Verslag !

    Pukkelpop was zalig, de beste drie dagen van deze zomer, de leukste festivaldagen van de laatste paar jaar. Ben nog volop aan het afkicken, na de zalige muziek, de gezelligheid, het best wel lekkere eten en vooral de tonnen zon nu regen, een grauwe lucht die perfect mijn eveneens sombere stemming weergeeft, terwijl ik hier met kleine slaapoogjes zit te werken...

    We bleven bij mijn ouders logeren en reden van daaruit telkens een half uurtje naar Kiewit, alwaar we twee keer plaats hadden op de festivalparking en een keer overal het bordje volzet zagen en tot in Zonhoven moesten rijden eer we ergens op het voetpad tussen konden wringen.

    Om het drie dagen vol te houden, deden we het op het gemak. Niet vroeg opstaan maar gewoon vertrekken wanneer we klaar waren met de honden en andere dagdagelijkse beslommeringen, niet van het ene podium naar het andere hollen maar gewoon de dingen zien die we écht wilden, liefst van ergens op de eerste tien rijen, en voor de rest relax wat dingen meepikken al etend of in de zon liggend buiten aan de Marquee; je kon toch alles volgen op een scherm.

    Donderdag wou ik beginnen met Motek, een groep die ik niet ken maar waar ik al goeie dingen van had gehoord. Helaas zat de kleine Wablieftent vol en mochten we niet meer binnen. Vanop het grasveld voor de tent hoorden we nog een en ander, zij het vrij vervormd, en zagen we enkele grappige straattheatermannen in max max-outfits op van skelettenvoorziene onguur uitziende voertuigen passeren, of twee kafkaaiaans uitziende ventjes die op de festivalgangers inspeelden, heel grappig.

    Daarna trokken we naar de Main Stage voor Danko Jones, maar diens machobrulenstamprock is niet aan mij besteed. Ik heb geen zwarte schreeuwlelijk nodig om te zeggen hoe rock 'n roll ik al dan niet ben, thank you very much.

    In de Marquee hoorden we Dirty Pretty Things, van buiten, maar ik had meer zin in een dutje in de zon dan er echt op te letten. We gingen binnen staan voor Joan as Policewoman, maar die kon me niet echt bekoren. Dus trapten we het na drie nummers af en kwamen zo in het Cinemaaaa stuk terecht; twee tenten wat achteraf, waar het enorm rustig was, en waar tot mijn grote verbazing gitaarwonder Bjorn Eriksson en twee Maxon Blewittleden wat zaten te jammen aan een circustent. Eriksson is een sexy ding, en het was zalig om daar in alle rust wat te zitten praten en naar de muziek luisteren. Toen het circus dat daar stond opgesteld begon, zijn we echter na tien minuten gaan lopen. De madame met de drie tetten kon ons echt niet bekoren, en voor de rest geen idee wat daar allemaal de bedoeling van was. De filmtent in dan maar, en dat bleek wél de moeite. We zagen het eerste half uur van Grindhouse, een compleet over the top movie vol halfblote vrouwen, in het rond vliegende teelballen, uitbarstende etter en Sayid van Lost! De max!

    Het ergste aan Pukkelpop is meestal het kiezen. Wat doe je als drie van de dingen die je die dag het liefst wou zien, exact tegelijkertijd staan geprogrammeerd? Kiezen is verliezen, zeggen ze dan, en dat is niet gelogen. En dus lieten we de sensatie Hot Chip aan ons voorbij gaan, net zoals de in Werchter zeer straffe Editors, en kropen we in de kleine Chateau-tent voor Henry Rollins spoken word. Ik heb het me geen seconde beklaagd. Ik kende Henry als de very angry not so young man van Rollins band, en had vaagweg gehoord van zijn Black Flag verleden, maar had hem nog nooit live gezien. Ik wist ook niet goed wat te verwachten. Maar het was een van de hoogtepunten van het festival. Rollins begon gewoon te vertellen wat hij het afgelopen jaar had uitgevreten, over zijn ervaringen in Pakistan, waar net Bhuto was vermoord, over Afrika, over de Killing Fields van Laos, over Vietnam, over vanalles. Het was echt schitterend, de hele tent hing anderhalf uur lang aan zijn lippen. Enkel toen het over België ging, sloeg hij even de bal mis; hij vroeg het publiek of wij het ons kunnen voorstellen hoe het is om niet te weten wat de toekomst van je land is... Een 'ja' op die vraag had hij niet bepaald verwacht!

    Opnieuw naar de Marquee dan voor Mercury Rev, een groep met enkele wondermooie liedjes, maar live vooral een pathetische zanger die na drie nummers al zo danig op mijn zenuwen werkte dat we dat optreden verder aan ons voorbij lieten gaan. Op naar de Main stage dan maar, alwaar Roisin Murphy dezelfde show gaf als op Werchter. Deze keer zat ik hem helemaal uit, en het bleek echt goed. Het uur wachten vloog voorbij, en het stak allemaal goed in elkaar. Alleen de sfeer zat er veel minder in dan in de kleine, zweterige Werchtertent. Niettemin goed entertainment. Na het optreden nog wat drummen om in het eerste vak voor het podium te raken, en dan nog een uur wachten tot om 1u eindelijk The Killers begonnen.
    The Killers waren in feite de reden dat ik dit jaar zo graag naar Pukkelpop wou, ik heb hun laatste plaat maanden aan een stuk grijs gedraaid, en de verwachtingen waren dan ook bijzonder hooggespannen. En werden helaas niet helemaal ingelost. Het optreden was knap, ik heb me geamuseerd, en hun nummers zijn echt de max, maar het geheel ráákte me niet, en dat is nog altijd mijn graadmeter van kwaliteit. Het gleed allemaal nogal gladjes over me heen. De frontman deed ook weinig met het toch wel superenthousiaste publiek. Het geluid trok ook op niet veel, de puberjongens- en meisjes om me heen zongen elk nummer woord na woord mee, en daardoor hoorde ik Flowers vaak niet meer genoeg. In het midden van de wei stond het geluid meestal leihard, maar helemaal vooraan dus niet hard genoeg, en ook niet zuiver. Weird.
    Niettemin heb ik mij toch enorm geamuseerd, ik wou deze groep al twee jaar zien, en eindelijk was het dus zo ver. Bij een volgende doortocht in België geef ik ze graag een tweede kans, liefst in een kleine zaal. Benieuwd of de sfeer daar anders zal zijn...

    Vrijdag dan.

    Girls in Hawai gehoord van onze vaste stek aan de zijkant van de Marquee, met een oog naar het scherm kijkend, en voor de rest wat babbelend met ons gezelschap. Klonk zeer de moeite!
    Daarna het eerste zware dilemma van dit festival, wordt het voor de zoveelste keer Arsenal, of toch maar de coole rockers van A Brand? Ik was razend benieuwd naar die laatste hun nieuwe plaat, en vind Time hun zoveelste superstraffe sexy single, maar koos uiteindelijk gezien het lekkere zonnetje toch maar voor de zekerheid van Arsenal; een van de beste liveband die België momenteel rijk is en altijd goed voor een feestje. Het werd ook een feest, vanop de eerste rijen, ik heb geen seconde stilgestaan, maar het was zeker niet hun beste optreden. Ik heb ze al stomender sets weten spelen veel vroeger op de dag op Werchter een tweetal jaar geleden, of absoluut het kot weten afbreken op een uitpuilende, afgesloten Beestenmarkt tijdens de Gentse Feesten, deze keer waren ze echter wat mak. Het publiek was ook wat mak. Het optreden was goed, maar de sfeer zat er minder in.
    Daarna opnieuw naar de cinemaaa tent getrokken voor een uurtje Heima, de Sigur Rós film. Helaas waren er geen ondertitels en kon ik door al het lawaai maar een fractie verstaan van wat er werd gezegd. De beelden van Ijsland gekoppeld aan hun muziek maakten echter wel zwaar indruk, en heb echt zitten genieten. Moet ik eens op een rustiger moment helemaal uitkijken!

    Van helemaal achteraan de wei pikten we zonder enige verwachting en eerder als rustpunt Stereophonics mee, en dat stelde niet teleur. Altijd verschieten hoeveel hitjes je uiteindelijk van zo'n groep kent, zonder het te beseffen. Daarna werd ik weer 16 bij The Breeders. Het was een rommelig, chaotisch optreden, maar het was zeker niet slecht. Het begon vrij sterk, zakte in het midden helemaal in elkaar, maar net toen ik zin kreeg om het af te trappen gooiden ze Cannonball in het publiek, wat absoluut gesmaakt werd, en Divine Hammer. Puur jeugdsentiment, en zo heb ik eindelijk een groep gezien die ik dacht nooit te zullen zien. De zusjes Deal, het is een fenomeen...

    Toen ik 14 was, was ik zwaar fan van Metallica, en daarna van death metal. Jaja, ik was een echte, lol. Toen Metallica enkele jaren later op Pukkelpop speelde, meed ik ze echter als de pest. Ze waren totaal niet 'cool' meer. Ondertussen kan ik dingen als cool en niet cool beter van me afzetten, en besloten we toch eens te gaan kijken, zij het van helemaal achteraan. Het was raar om nummers te horen die ik goed 15 jaar niet meer had gehoord, maar vroeger wel grijs gespeeld. Ik kende ze nog bijna allemaal. De show was indrukwekkend, leuk, maar ook weer niet zo groots als ik had gedacht. En ook wel een beetje zielig als een groep moet teren op 15 jaar oude nummers en niemand nog een bal geeft om hun binnenkort uit te komen plaat. Niettemin, ooit waren ze enorm relevant, en het was leuk ze na al die jaren toch eens live te zien!

    En dan was het de kou verbijten en met enorme rugpijn proberen een comfortabele houding te zoeken in het vieze gras van de Marquee tot om 1u The Gutter Twins eraan begonnen. Ik kan kort zijn, dit was hét optreden van Pukkelpop 2008.
    Ik kan natuurlijk ook iets minder kort zijn :-) . Het was ongelofelijk om te zien hoe Dulli en Lanegan, die als The Gutter Twins uiteindelijk nog maar één cd uithebben, een schare trouwe fans op de been brengen en nieuwe mensen compleet inpakken, met een optreden dat van de eerste tot de laatste seconde er krak op zit. Ik volg Dulli al van toen ik 16 of 17 was, en die mens zijn muziek gaat bij mij gewoon door merg en been. En de komst van Lanegan draagt daar zeker toe bij. Het optreden zat quasi perfect in elkaar, beginnen deden ze met ongeveer al mijn favoriete nummers van Saturnalia. Bij een van de laatste nummers stonden de tranen in mijn ogen van zoveel schoonheid. De teleurstelling van de AB is vergeten en vergeven, en dat ze nog veel naar België moge komen, deze twee heren. Er is weinig schoners...

    Zaterdag dan, alweer de laatste dag Pukkelpop, en de vermoeidheid kwam om de hoek kijken.We begonnen dus pas om 15u30 aan deze festivaldag, met de punk van Anti-Flag, blijkbaar vooral populair bij jongens van 15. MGMT bracht een ware volksverhuizing op gang, blijkbaar wilde elke 'hip kid' dit niet missen. Ik heb in elk geval nog nooit zoveel volk aan de Marquee gezien, zelfs waar wij neerzaten, op vijftien meter van de tent, was het drummen en duwen. Het grappigst was dat na amper twee nummers er een beweging in omgekeerde richting begon, blijkbaar vonden veel mensen het dan toch niet zo de moeite? Zelfs zijn we na vier nummers ook vertrokken, geen idee waarom deze groep zo gehypt wordt, want veel stellen ze echt niet voor. Tja, hypes, zo gaat het met die dingen...
    Neen, dan liever rustig een lekkere veggie nasi eten op de bankjes met op de achtergrond Manic Street Preachers. Gaf een beetje hetzelfde gevoel als Stereophonics; veel bekende nummers, leuk om te zien, ideaal als achtergrondmuziek. Coverden Umbrella, wat bijzonder grappig is, en waren over de gehele lijn zeer degelijk. Misschien ietwat belegen en minder relevant, maar oerdegelijk en voor mij te verkiezen boven wat hip of cultureel correct is.

    Bloc Party speelde een puike set, waarbij er zowel vanaf het podium als vanuit het enthousiaste publiek enorm veel energie kwam. Niets op aan te merken, maar om de een of andere reden begin ik me bij Bloc Party altijd te vervelen na vier nummers. Nu dus opnieuw. En ik weet écht niet waarom.

    Na Bloc Party kwam er weer een volksverhuis op gang, weg van de main stage, wat ons bijzonder goed uitkwam; we raakten tot op de vijftiende rij voor het podium. Een goede plek voor de tweede topper van Pukkelpop,
    Sigur Rós. Na dit optreden ben ik 200% overtuigd, als ik ergens spijt van heb, is het dat ik deze groep niet al jaren geleden heb ontdekt. Een balsem voor de ziel is het, pure schoonheid. Echte muzikanten, échte muziek. In tegenstelling tot andere groepen was hun optreden ook geen kopie van dat van Werchter, maar speelden ze een andere set. Ik heb genoten van begin tot eind. Echt een sprookje. Knap. Met een overgelukkig gevoel kon ik zo deze Pukkelpop afsluiten...

  • Verjaardag part two en shoppen

    Gisteravond nog een leuk vervolg gebreid aan de verjaardag-een-klein-beetje-in-mineur-van-woensdag. Twee van mijn beste vriendjes zijn afgekomen en we zijn eerst gaan eten in een van mijn favoriete restaurantjes. Ok, je moet er geduld kunnen oefenen, een dik half uur wachten op je eten is er standaard, maar het is er lékker...
    Heb een Senegalees stoofpotje gegeten, met een soortement licht pikante pindasaus, en het was om vingers en duimen bij af te likken. En daarna, alhoewel ik al lang geen pap meer kon zeggen, nog lekker decadent mijn favoriete dessert of all times, een gebakken banaan met chocoladesaus, wat drank en een bolletje ijs, divine... En de leuke ober die daar rondstruinde, kon ook geen kwaad. En de tafelconversaties waren grappig en gezellig, ook al was iedereen een beetje moe van de werkweek en was er iemand gefrustreerd door immo-troubles. Maar die dingen gebeuren...
    Daarna nog iets gaan drinken, en dan helaas afgesloten in mineur, omdat de auto van een vriendin serieus geramd was door de een of andere onverlaat die niet kan rijden en dan maar tegen andere auto's aanknalt. Nog moeten wachten op de politie voor de vaststellingen, en aangezien die nooit van de snelste zijn, was het al gauw twee uur eer we in ons bed staken...
    Bij ons is de straat is dat helaas maandelijkse kost; krassen in de auto, spiegel afgebroken, ruitenwisser afgebroken, ruiten ingeslagen,... Een nieuwe auto zou ik hier niet durven achterlaten eerlijk gezegd.

    Vandaag een al even leuke dag, het kan niet op... Eerst mijn twee postpakken gaan halen, het ene in de post aan een kant van de stad, het andere in een ander postkantoor, bij de post snapten ze daar zelf de logica niet van. Maar mijn schilderij van Figo, met certificaat en alles, is aangekomen, en ik ben er wég van. Nu nog een kader en we kunnen het een ereplaats geven in de living. En de kalenders die ik voor de familie heb gemaakt, met foto's van de honden op, zijn ook aangekomen. Leuk leuk leuk!

    Deze namiddag dan naar de Fnac, alwaar het weer eens ledendag was. Heb oa de vorige cd van The Killers buitengesleept (voor geen geld), de Monster Trilogie van Tom Lanoye, een DVD en nog wat andere cd'tjes.

    En straks nog een avond Cultuur, we gaan naar Menske van Wim Vandekeybus.

    En ook morgen belooft leuk te worden; eerst sinterklaas bij de schoonouders en dan naar Ozark Henry. Ons vierde concert op drie weken tijd :-) ...
    En dan, dan is er helaas alweer een nieuwe werkweek. Maar daar wil ik nu nog niet aan denken...