UA-104319606-1

the gutter twins

  • The Gutter Twins @ Cactusfestival

    Pas tegen de vooravond kwamen we toe in Brugge voor het Cactusfestival. Het was mijn eerste keer ginder, en eerlijk gezegd, na Werchter maakte Cactus maar een saaie indruk. Het mag dan kleinschaliger en kleurrijker zijn, ik vond de sfeer een beetje aan de lamme kant. Al moet ik er eerlijkheidshalve bijvertellen dat mijn kritiek gekleud is door een rothumeur de dag zelf...

    We zagen zo ongeveer het hele optreden van Cold War Kids, en dat liet totaal geen indruk na. Net goed genoeg om te openen in de tent op Pukkelpop, maar niet boeiend genoeg om zo hoog op deze affiche te staan. Het was niet slecht, zeker niet, maar ik ben ze voor de rest nu al vergeten.

    Het voordeel aan Cactus was voor mij dat je geen twee uur op voorhand moet beginnen vechten voor een plekje op 50m van het podium, maar dat je vlak voor het optreden gewoon rustig naar de vijfde rij kan wandelen en alles zien van dichtbij. Dat is best wel sympathiek. Ik vond het vrij spijtig dat The Gutter Twins voor dit concert opnieuw hun akoestische verschijning kozen, de mannen blijven op hun best met een fikse portie gierende gitaren, maar het was niettemin een schoon optreden. Ze kozen voor toegankelijker nummers dan tijdens hun laatste doortocht in de AB, enkele nummers uit Saturnalia (Gods Childeren, The Stations), een oudje van The Afghan Whigs (altijd een hoogtepunt voor mij) en enkele van Mark Lanegan. Zowel de Dulli als de Lanegan fans content dus. Ik vond Lanegan trouwens opvallend goed gezind, hij heeft zelfs even geglimlacht... Enig puntje van kritiek, één klein bisnummers als jullie nog 5 minuten tijd hebben is wat aan de krenterige kant, het was misschien geen evident publiek daar op het familiefestival Cactus, maar volgens mij stonden de mensen écht te wachten op nog.
    gutter
    (Beeld: Life is a dance)

    Novastar dan, ik kan kort zijn, hoe geweldig ik deze man vroeger ook vond, het was gezaag. De oude nummers op piano klonken nog, maar voor de rest kwam alles uit zijn laatste plaat die volgens mij niemand heeft gekocht wegens stinker van formaat. En ook de groep kwam bijzonder zielloos over. Ja, ook u, Isolde.

    Paul Weller dan besloot het enige nummer dat ik van hem kende, de bewaren tot ik allang weer onderweg was naar huis, zo hoorde ik de volgende dag op de radio...

  • An evening with Greg Dulli and Mark Lanegan

    Als je zin hebt in Mexicaans voor je naar een goed optreden gaat in de AB, dan kan je misschien toch maar Chi Chi's in Brussel vermijden. Ook al was de cocktail voor het eten lekker en vielen de chips die we kregen als appetizer ook best mee, het eten zelf was alles behalve lekker. In de vegetarische burrito met bonen zat ook enkel dat, bonen, en dat in combinatie met de behoorlijk vieze barbecuesaus en het afgeleefde blaadje sla verdronken in drie scheppen cocktailsaus zorgen voor een bijzonder droeve cullinaire ervaring. Ook mijn twee tafelgenoten vonden deze Mexicaan trouwens de minst lekkere waar ze ooit geweest waren. Al dacht het meisje dat een sombrero en persoonlijke serenade kreeg voor haar verjaardag hier misschien anders over...

    We kwamen pas heel laat aan in de AB, die avond. De trein van de vriendin waarmee we hadden afgesproken had vertraging, het eten in de niet zo heel erg lekkere Mexicaan liep uit, en de vrienden waarmee die vriendin op haar beurt had afgesproken konden door babysitproblemen pas tegen half negen aan de zaal zijn.

    Waar ik me op concerten de laatste tijd soms erg oud begin te voelen, voelde ik me nu plots piepjong. Een echt 'oude-zakken-concert' vanavond; zittend, zonder drankbonnetjes zelfs. In de hal van de AB zag ik vooral dertigers en veertigers. Wat best wel leuk is trouwens, ik ben liever bij de jongsten dan de oude zielige dertiger op de studentenfuif...

    In elk geval, toen we de concertzaal binnenliepen om iets voor negen, waren bijna alle plekjes al bezet. Na lang zoeken vonden we nog enkele vrije plaatsen helemaal aan de zijkant op de laatste rijen. Van daaruit zag ik helaas, zelfs met voor één keer mijn bril op tijdens een concert, vrij weinig.

    An evening with Greg Dulli en Mark Lanegan dus. Drie mannen (Dulli en Lanegan + gitarist), twee gitaren, Greg af en toe op piano and that's it. In deze setting had ik Dulli noch Lanegan ooit al gezien. Ik moet zeggen, ik hou niet zo van zittende optredens. Mijn aandacht verslapt soms vrij snel, waardoor ik gewoon begin te dagdromen, omdat je zo ver van het podium gewoon niet echt betrokken raakt op het concert. Ook deze keer weer dat probleem. Ook al waren beide heren echt goed, en sleepte de muziek me geregeld mee, toch waren er ook momenten dat mij aandacht verslapte en ik het beu was tegen de podiumspots in de turen. Ook de setlist droeg hiertoe bij; ik heb beide heren al meermaals live gezien (The Afghan Whigs, The Twilight Singers, The Gutter Twins, Lanegan solo,...), ik heb vrij veel platen van hen in huis, maar toch kende ik meer dan de helft van de nummers niet. Een vreemde ervaring, nog versterkt door het akoestische karrakter van de set trouwens (akoestisch klinken nummers ook grondig anders).

    Was het dan slecht, ben ik niet enthousiast? Ook dat is niet het geval. Ik heb echt genoten van het optreden, en ik vind Greg Dulli nog steeds een van de beste muzikanten, zo niet dé beste, van de laatste twintig jaar. Dulli kan bij mij gewoon niets fout doen. De combinatie Dulli - Lanegan is trouwens nóg beter dan ze ieder apart zijn, een typisch geval van 1+1=4. Net dat zorgt ervoor dat mijn verwachtingen bij hen altijd mijlenhoog gespannen zijn. Ik verwacht niets dan het beste, anderhalf uur lang puur genot. Zoals bijvoorbeeld op Pukkelpop van de zomer.

    Volgende keer dus weer een gewoon, staand rockconcert wat mij betreft, met iets minder vergezochte nummers op de setlist. Ik miste té veel steengoede nummers deze keer (bijvoorbeeld Front Street, of enkele oude Whigs nummers), en hoorde te veel obscure dingen. Niettemin was de cover van All I have to do is dream absoluut geniaal.

  • File Under: Niet te missen

    Vorige zondag Grant Hart gezien (klik hier voor mijn indrukken), nu zondag eindelijk naar Sigur Rós en het volgende lekkers kondigde zich net reeds aan... Verplicht voer!

    An Evening With Greg Dulli & Mark Lanegan

    Sub Pop veterans Greg Dulli and Mark Lanegan will return to Europe beginning January 15th 2009 for sixteen special intimate performances. Dulli and Lanegan along with guitarist Dave Rosser will perform a 'Stripped Down In The Gutter' set. By sheer virtue of the intimacy of the show, it will be unique, as neither Dulli nor Lanegan have toured in this capacity before.

    "Since our instrumentation for this tour is going to be radically different, the shows will include many songs neither of us have performed in quite sometime or ever," Dulli commented.

    "An Evening With Greg Dulli & Mark Lanegan" will kick off on January 15th in Glasgow at the Oran Mor and will run through February 2nd in Athens, Greece at Gagarin 205. Tickets will go on sale this Friday (November 14th) for all sixteen shows.

    The Gutter Twins have had a massively successful year with the release of their debut album Saturnalia, and their follow up EP Adorata for Sub Pop Records. It's been a welcome homecoming to Sub Pop for both artists.

    Mark Lanegan rose to fame as singer for the much-loved Seattle band Screaming Trees and Greg Dulli as the magnetic leader of the Afghan Whigs. Following the break up of both groups, Lanegan and Dulli went on to achieve significant notice on their own. Lanegan continued to release successful solo albums, as well as create vivid partnerships with the likes of Belle & Sebastian singer Isobel Campbell and Queens of the Stone Age. Dulli, meanwhile, innovatively fused indie, soul and electronic sounds in his post-Whigs ensemble the Twilight Singers, who released their first album, Twilight As Played By The Twilight Singers, in 2000; the most recent Twilight effort, 2006's Powder Burns. Saturnalia is sure to make many 'Best Of 2008′ lists.

    Following the conclusion of this tour, Dulli will begin work on a new Twilight Singers album; while Mark Lanegan has an upcoming project with Soulsavers and will begin work on his first solo album in five years.

    'AN EVENING WITH GREG DULLI & MARK LANEGAN'
    JANUARY/FEBRUARY 2009 TOUR DATES
    1/15 UK Glasgow Oran Mor
    1/16 IRELAND Dublin Academy
    1/17 IRELAND Galway Roisin Dubh
    1/19 UK London Union Chapel
    1/20 BELGIUM Hasselt Muziekodroom
    1/21 BELGIUM Brussels Ancienne Belgique
    1/22 HOLLAND Haarlem Patronaat
    1/24 GERMANY Berlin Babylon
    1/25 AUSTRIA Vienna WuK
    1/26 ITALY Milan La Salumeria Della Musica
    1/27 ITALY Rome Auditorium Parco Della Musica
    1/28 ITALY Florence Auditorium Flog
    1/30 SPAIN Barcelona Apolo
    1/31 SPAIN Bilbao Kafe Antzokia
    2/2 SPAIN Madrid Joy Eslava
    2/4 GREECE Athens Gagarin 205

    (Bron

  • Het Volledige Pukkelpop Verslag !

    Pukkelpop was zalig, de beste drie dagen van deze zomer, de leukste festivaldagen van de laatste paar jaar. Ben nog volop aan het afkicken, na de zalige muziek, de gezelligheid, het best wel lekkere eten en vooral de tonnen zon nu regen, een grauwe lucht die perfect mijn eveneens sombere stemming weergeeft, terwijl ik hier met kleine slaapoogjes zit te werken...

    We bleven bij mijn ouders logeren en reden van daaruit telkens een half uurtje naar Kiewit, alwaar we twee keer plaats hadden op de festivalparking en een keer overal het bordje volzet zagen en tot in Zonhoven moesten rijden eer we ergens op het voetpad tussen konden wringen.

    Om het drie dagen vol te houden, deden we het op het gemak. Niet vroeg opstaan maar gewoon vertrekken wanneer we klaar waren met de honden en andere dagdagelijkse beslommeringen, niet van het ene podium naar het andere hollen maar gewoon de dingen zien die we écht wilden, liefst van ergens op de eerste tien rijen, en voor de rest relax wat dingen meepikken al etend of in de zon liggend buiten aan de Marquee; je kon toch alles volgen op een scherm.

    Donderdag wou ik beginnen met Motek, een groep die ik niet ken maar waar ik al goeie dingen van had gehoord. Helaas zat de kleine Wablieftent vol en mochten we niet meer binnen. Vanop het grasveld voor de tent hoorden we nog een en ander, zij het vrij vervormd, en zagen we enkele grappige straattheatermannen in max max-outfits op van skelettenvoorziene onguur uitziende voertuigen passeren, of twee kafkaaiaans uitziende ventjes die op de festivalgangers inspeelden, heel grappig.

    Daarna trokken we naar de Main Stage voor Danko Jones, maar diens machobrulenstamprock is niet aan mij besteed. Ik heb geen zwarte schreeuwlelijk nodig om te zeggen hoe rock 'n roll ik al dan niet ben, thank you very much.

    In de Marquee hoorden we Dirty Pretty Things, van buiten, maar ik had meer zin in een dutje in de zon dan er echt op te letten. We gingen binnen staan voor Joan as Policewoman, maar die kon me niet echt bekoren. Dus trapten we het na drie nummers af en kwamen zo in het Cinemaaaa stuk terecht; twee tenten wat achteraf, waar het enorm rustig was, en waar tot mijn grote verbazing gitaarwonder Bjorn Eriksson en twee Maxon Blewittleden wat zaten te jammen aan een circustent. Eriksson is een sexy ding, en het was zalig om daar in alle rust wat te zitten praten en naar de muziek luisteren. Toen het circus dat daar stond opgesteld begon, zijn we echter na tien minuten gaan lopen. De madame met de drie tetten kon ons echt niet bekoren, en voor de rest geen idee wat daar allemaal de bedoeling van was. De filmtent in dan maar, en dat bleek wél de moeite. We zagen het eerste half uur van Grindhouse, een compleet over the top movie vol halfblote vrouwen, in het rond vliegende teelballen, uitbarstende etter en Sayid van Lost! De max!

    Het ergste aan Pukkelpop is meestal het kiezen. Wat doe je als drie van de dingen die je die dag het liefst wou zien, exact tegelijkertijd staan geprogrammeerd? Kiezen is verliezen, zeggen ze dan, en dat is niet gelogen. En dus lieten we de sensatie Hot Chip aan ons voorbij gaan, net zoals de in Werchter zeer straffe Editors, en kropen we in de kleine Chateau-tent voor Henry Rollins spoken word. Ik heb het me geen seconde beklaagd. Ik kende Henry als de very angry not so young man van Rollins band, en had vaagweg gehoord van zijn Black Flag verleden, maar had hem nog nooit live gezien. Ik wist ook niet goed wat te verwachten. Maar het was een van de hoogtepunten van het festival. Rollins begon gewoon te vertellen wat hij het afgelopen jaar had uitgevreten, over zijn ervaringen in Pakistan, waar net Bhuto was vermoord, over Afrika, over de Killing Fields van Laos, over Vietnam, over vanalles. Het was echt schitterend, de hele tent hing anderhalf uur lang aan zijn lippen. Enkel toen het over België ging, sloeg hij even de bal mis; hij vroeg het publiek of wij het ons kunnen voorstellen hoe het is om niet te weten wat de toekomst van je land is... Een 'ja' op die vraag had hij niet bepaald verwacht!

    Opnieuw naar de Marquee dan voor Mercury Rev, een groep met enkele wondermooie liedjes, maar live vooral een pathetische zanger die na drie nummers al zo danig op mijn zenuwen werkte dat we dat optreden verder aan ons voorbij lieten gaan. Op naar de Main stage dan maar, alwaar Roisin Murphy dezelfde show gaf als op Werchter. Deze keer zat ik hem helemaal uit, en het bleek echt goed. Het uur wachten vloog voorbij, en het stak allemaal goed in elkaar. Alleen de sfeer zat er veel minder in dan in de kleine, zweterige Werchtertent. Niettemin goed entertainment. Na het optreden nog wat drummen om in het eerste vak voor het podium te raken, en dan nog een uur wachten tot om 1u eindelijk The Killers begonnen.
    The Killers waren in feite de reden dat ik dit jaar zo graag naar Pukkelpop wou, ik heb hun laatste plaat maanden aan een stuk grijs gedraaid, en de verwachtingen waren dan ook bijzonder hooggespannen. En werden helaas niet helemaal ingelost. Het optreden was knap, ik heb me geamuseerd, en hun nummers zijn echt de max, maar het geheel ráákte me niet, en dat is nog altijd mijn graadmeter van kwaliteit. Het gleed allemaal nogal gladjes over me heen. De frontman deed ook weinig met het toch wel superenthousiaste publiek. Het geluid trok ook op niet veel, de puberjongens- en meisjes om me heen zongen elk nummer woord na woord mee, en daardoor hoorde ik Flowers vaak niet meer genoeg. In het midden van de wei stond het geluid meestal leihard, maar helemaal vooraan dus niet hard genoeg, en ook niet zuiver. Weird.
    Niettemin heb ik mij toch enorm geamuseerd, ik wou deze groep al twee jaar zien, en eindelijk was het dus zo ver. Bij een volgende doortocht in België geef ik ze graag een tweede kans, liefst in een kleine zaal. Benieuwd of de sfeer daar anders zal zijn...

    Vrijdag dan.

    Girls in Hawai gehoord van onze vaste stek aan de zijkant van de Marquee, met een oog naar het scherm kijkend, en voor de rest wat babbelend met ons gezelschap. Klonk zeer de moeite!
    Daarna het eerste zware dilemma van dit festival, wordt het voor de zoveelste keer Arsenal, of toch maar de coole rockers van A Brand? Ik was razend benieuwd naar die laatste hun nieuwe plaat, en vind Time hun zoveelste superstraffe sexy single, maar koos uiteindelijk gezien het lekkere zonnetje toch maar voor de zekerheid van Arsenal; een van de beste liveband die België momenteel rijk is en altijd goed voor een feestje. Het werd ook een feest, vanop de eerste rijen, ik heb geen seconde stilgestaan, maar het was zeker niet hun beste optreden. Ik heb ze al stomender sets weten spelen veel vroeger op de dag op Werchter een tweetal jaar geleden, of absoluut het kot weten afbreken op een uitpuilende, afgesloten Beestenmarkt tijdens de Gentse Feesten, deze keer waren ze echter wat mak. Het publiek was ook wat mak. Het optreden was goed, maar de sfeer zat er minder in.
    Daarna opnieuw naar de cinemaaa tent getrokken voor een uurtje Heima, de Sigur Rós film. Helaas waren er geen ondertitels en kon ik door al het lawaai maar een fractie verstaan van wat er werd gezegd. De beelden van Ijsland gekoppeld aan hun muziek maakten echter wel zwaar indruk, en heb echt zitten genieten. Moet ik eens op een rustiger moment helemaal uitkijken!

    Van helemaal achteraan de wei pikten we zonder enige verwachting en eerder als rustpunt Stereophonics mee, en dat stelde niet teleur. Altijd verschieten hoeveel hitjes je uiteindelijk van zo'n groep kent, zonder het te beseffen. Daarna werd ik weer 16 bij The Breeders. Het was een rommelig, chaotisch optreden, maar het was zeker niet slecht. Het begon vrij sterk, zakte in het midden helemaal in elkaar, maar net toen ik zin kreeg om het af te trappen gooiden ze Cannonball in het publiek, wat absoluut gesmaakt werd, en Divine Hammer. Puur jeugdsentiment, en zo heb ik eindelijk een groep gezien die ik dacht nooit te zullen zien. De zusjes Deal, het is een fenomeen...

    Toen ik 14 was, was ik zwaar fan van Metallica, en daarna van death metal. Jaja, ik was een echte, lol. Toen Metallica enkele jaren later op Pukkelpop speelde, meed ik ze echter als de pest. Ze waren totaal niet 'cool' meer. Ondertussen kan ik dingen als cool en niet cool beter van me afzetten, en besloten we toch eens te gaan kijken, zij het van helemaal achteraan. Het was raar om nummers te horen die ik goed 15 jaar niet meer had gehoord, maar vroeger wel grijs gespeeld. Ik kende ze nog bijna allemaal. De show was indrukwekkend, leuk, maar ook weer niet zo groots als ik had gedacht. En ook wel een beetje zielig als een groep moet teren op 15 jaar oude nummers en niemand nog een bal geeft om hun binnenkort uit te komen plaat. Niettemin, ooit waren ze enorm relevant, en het was leuk ze na al die jaren toch eens live te zien!

    En dan was het de kou verbijten en met enorme rugpijn proberen een comfortabele houding te zoeken in het vieze gras van de Marquee tot om 1u The Gutter Twins eraan begonnen. Ik kan kort zijn, dit was hét optreden van Pukkelpop 2008.
    Ik kan natuurlijk ook iets minder kort zijn :-) . Het was ongelofelijk om te zien hoe Dulli en Lanegan, die als The Gutter Twins uiteindelijk nog maar één cd uithebben, een schare trouwe fans op de been brengen en nieuwe mensen compleet inpakken, met een optreden dat van de eerste tot de laatste seconde er krak op zit. Ik volg Dulli al van toen ik 16 of 17 was, en die mens zijn muziek gaat bij mij gewoon door merg en been. En de komst van Lanegan draagt daar zeker toe bij. Het optreden zat quasi perfect in elkaar, beginnen deden ze met ongeveer al mijn favoriete nummers van Saturnalia. Bij een van de laatste nummers stonden de tranen in mijn ogen van zoveel schoonheid. De teleurstelling van de AB is vergeten en vergeven, en dat ze nog veel naar België moge komen, deze twee heren. Er is weinig schoners...

    Zaterdag dan, alweer de laatste dag Pukkelpop, en de vermoeidheid kwam om de hoek kijken.We begonnen dus pas om 15u30 aan deze festivaldag, met de punk van Anti-Flag, blijkbaar vooral populair bij jongens van 15. MGMT bracht een ware volksverhuizing op gang, blijkbaar wilde elke 'hip kid' dit niet missen. Ik heb in elk geval nog nooit zoveel volk aan de Marquee gezien, zelfs waar wij neerzaten, op vijftien meter van de tent, was het drummen en duwen. Het grappigst was dat na amper twee nummers er een beweging in omgekeerde richting begon, blijkbaar vonden veel mensen het dan toch niet zo de moeite? Zelfs zijn we na vier nummers ook vertrokken, geen idee waarom deze groep zo gehypt wordt, want veel stellen ze echt niet voor. Tja, hypes, zo gaat het met die dingen...
    Neen, dan liever rustig een lekkere veggie nasi eten op de bankjes met op de achtergrond Manic Street Preachers. Gaf een beetje hetzelfde gevoel als Stereophonics; veel bekende nummers, leuk om te zien, ideaal als achtergrondmuziek. Coverden Umbrella, wat bijzonder grappig is, en waren over de gehele lijn zeer degelijk. Misschien ietwat belegen en minder relevant, maar oerdegelijk en voor mij te verkiezen boven wat hip of cultureel correct is.

    Bloc Party speelde een puike set, waarbij er zowel vanaf het podium als vanuit het enthousiaste publiek enorm veel energie kwam. Niets op aan te merken, maar om de een of andere reden begin ik me bij Bloc Party altijd te vervelen na vier nummers. Nu dus opnieuw. En ik weet écht niet waarom.

    Na Bloc Party kwam er weer een volksverhuis op gang, weg van de main stage, wat ons bijzonder goed uitkwam; we raakten tot op de vijftiende rij voor het podium. Een goede plek voor de tweede topper van Pukkelpop,
    Sigur Rós. Na dit optreden ben ik 200% overtuigd, als ik ergens spijt van heb, is het dat ik deze groep niet al jaren geleden heb ontdekt. Een balsem voor de ziel is het, pure schoonheid. Echte muzikanten, échte muziek. In tegenstelling tot andere groepen was hun optreden ook geen kopie van dat van Werchter, maar speelden ze een andere set. Ik heb genoten van begin tot eind. Echt een sprookje. Knap. Met een overgelukkig gevoel kon ik zo deze Pukkelpop afsluiten...

  • 11/04/2008 The Gutter Twins @ AB

    Ik ben absoluut dol op Greg Dulli, en alles wat deze man al gemaakt heeft; ik heb alle cd's van The Afghan Whigs in huis, en was superblij toen deze na een split herrezen bleken als The Twilight Singers. Ik zag hem drie keer in AB en een keer 's nachts op Pukkelpop, en het was steeds onvergetelijk. Op Pukkelpop kwam Mark Lanegan ook meedoen, en dat was superplezant. Ik was dus enorm enthousiast toen ik hoorde dat Lanegan en Dulli samen het project The Gutter Twins hadden opgericht en daarmee ook opnieuw de AB zouden aandoen. Cd gekocht en goedgekeurd, tickets besteld, en vrijdag was het dan eindelijk zo ver.

    Ik had enorm naar dit optreden uitgekeken, want zoals ik al zei, alles wat Dulli doet, is goed. Zoiets is gevaarlijk natuurlijk, niets zo erg als hooggespannen verwachtingen die niet volledig worden ingelost...
    Je hoort het al, het optreden van The Gutter Twins was helaas niet hét optreden van 2008. Zo was het veel te kort. Na amper 45' hielden de heren het al voor bekeken. Ok, die 45' waren goed, bijna hun volledige eerste cd kwam voorbij en er was niets op aan te merken. Ik verwachtte dus een hele resem bisnummers en vooral, eindelijk, wat ouder werk. Dulli haalt altijd wel Twilight Singers nummers of wie weet zelfs materiaal van The Afghan Whigs boven, nummers die naar mijn bescheiden mening ook gewoon nog enkele niveaus hoger staan dan Saturnalia (de Gutter Twings plaat). Driewerf helaas, enkel de zingende boomstam Lanegan keerde terug, Dulli bleek te ziek om verder te spelen. En dus kregen we nog twee nummers uit 's mans plaat Bubblegum, wat in andere omstandigheden wellicht fantastisch geweest zou zijn, want Lanegan is best een toffe pee en hij schrijft mooie nummers, maar ik was hier toch vooral voor Greg Dulli en ik werd dan ook ter plekke bijna depressief toen bleek dat dit het enige was dat het publiek vandaag nog kreeg.

    guttertwins

    Het was dus een ok-optreden, maar geen onvergetelijk, zoals anders. Ik kan me nu al geen hoogtepunten meer herinneren bijvoorbeeld. Ik mis de small talk die Dulli er anders tussengooit, zijn ietwat ranzige manieren, zijn charisma, zijn zalige muziek. Ik ging dus bijzonder teleurgesteld naar huis, met het gevoel dat ik iets geweldigs mislopen had...

    Ps: ik lees net in de comments bij Ilse dat ze Greg na het optreden in de AB naar het ziekenhuis hebben moeten voeren en dat ze de show in Rotterdam de dag nadien hebben afgeblazen, dat is natuurlijk wel heel erg... Staat trouwens ook op hun MySpace te lezen... Zwaar verzachtende omstandigheden dus...

  • Lentekriebels

    Eindelijk lente! Vandaag late dienst op het werk, en heb er echt van genoten; uitslapen tot 8u30 met een hond aan elke kant naast mij, rustig de krant lezen bij het ontbijt en dan in het zonnetje langs het water een wandeling met de honden. Zo genieten, die zon op mijn gezicht. Dan de late trein nemen die maar 2 minuten heeft voor mijn aansluiting en die in theorie enkel aansluiting geeft op een latere trein, en weer alles zit mee; weinig volk, trein op tijd, stopt net aan een trap, en zo probleemloos een kwartier later kunnen vertrokken en toch nog op tijd op het werk zijn.

    Ondertussen zijn we aan het aftellen; nog acht dagen en we vertrekken voor een week op vakantie. Ter voorbereiding ben ik alvast een reisgids over New York aan het lezen, interessant! Ook wel omdat ik net het laatste deel van Harry Potter uit heb (subliem, heb zo genoten van al die boeken.... Zou ze wel meteen opnieuw willen lezen, lol) en ik met een ander boek wil wachten tot op het vliegtuig.

    Eerst nog enkele drukke dagen op het programma weliswaar!

    Morgenavond naar The Gutter Twins in de AB, Mark Lanegan en vooral Greg Dulli, als die laatste naar België komt, ben ik er altijd bij. De AB is weer uitverkocht, ik vraag me plots af of dat bij het vorig concert ook het geval was, ik denk eigenlijk van niet. Anywhow, dat wordt genieten. Eerst nog een hapje eten in de buurt van de AB, dus als iemand nog restotips heeft?

    Zaterdag dan vroeg opstaan om onze tweede verdieping verder leeg te maken (is volgestouwd met bouwafval) en naar het containerpark te voeren. Moet op tijd klaar zijn, want om 14u moeten we in de manège zijn voor het opzadelen en dan een twee uur durende rit in de bossen, de eerste van het jaar, kijk er al enorm naar uit. Hopelijk zitten er enkele mooie stukken galop in...

    Zondag ten slotte is het erfgoeddag. Vanochtend een plekje in een rondleiding gereserveerd, en ik vreesde al dat dit rijkelijk laat was, van de 7 rondleidingen die dag was er enkel in die van 17u nog een plekje vrij. Wat de rest van de dag tijd geeft om wat andere dingen te bezoeken en wie weet ons huis wat te kuisen.

  • Rockchick

    Sinds Qotsa zondag ben ik helemaal in the mood moet ik zeggen. Zit nog meer dan anders al het geval is de hele tijd met muziek in mijn hoofd en heb enorm veel zin om weg te gaan, concerten te doen,...

    En er zijn ook véél leuke vooruitzichten op dat gebied. Terwijl de tickets voor dEUS gisteren in de brievenbus vielen, zijn de volgende tickets al besteld. En niet van de minste; The Gutter Twins in de AB. Oftewel de combinatie van Greg Dulli en Mark Lanegan, twee vrij goddelijke heerschappen.
    Ik ben al meer dan tien jaar absoluut verslaafd aan Dulli's muziek, heb alles van The Afghan Whigs in huis en van opvolger The Twilight Singers. Ik probeer ook elke keer te gaan kijken wanneer de man in het land is; de AB, Pukkelpop,... En elke keer is het weer schitterend.
    En Lanegan is uiteraard ook geen onbekende. Denk maar aan de Screaming Trees, zijn solowerk of zijn gastoptredens bij alweer The Twilight Singers of Qotsa...

    En van't weekend staat er Daau op het programma, formerly know as Die Anarchistische Abendunterhaltung, die een soundtrack gaan spelen bij Our Daily Bread ...