terug naar school

  • 1 september

    Ik was al een maand naar deze eerste september aan het toeleven. De eerste schooldag van mijn jongste spruit, toch een mijlpaal in het leven van de meeste mama's en wellicht ook papa's. Ik herinner me de eerste schooldag van de oudste twee jaar geleden nog als het gisteren was, huilend afscheid genomen toen, hij met grote tranen en ik met verborgen tranen, maar achteraf gezien had hij wel een leuke eerste dag gehad.

    Twee jaar verder dus al, Zoon naar de derde kleuterklas, Dochter de eerste. Het is anders voor haar, zij kent de school al als haar broekzak, kwam er meermaals per week mee broer afzetten en speelde dan al in zijn klas, twee schoolfeesten en spaghetti-avonden meegemaakt, alle juffen al gezien,... Maar het blijft een eerste schooldag van een kleine uk dus het is niet echt minder spannend. Misschien een klein beetje. 

    Op de speelplaats was het weer veel te overweldigend. Veel muziek, een te lange speech die niemand kon horen en twee kindjes die een beetje onder de indruk en bang wegkropen op de arm. Dochter moest plots pipi doen en vroeg de hele tijd wanneer ze nu naar binnen mocht. Oef, ze wou toch niet naar huis.

    Eindelijk mochten ze dan naar de klas, wederhelft mee met Zoon, die in dezelfde klas en bij dezelfde juf als vorig jaar blijft. Die juf bleek echter nog een dag vakantie te hebben en er stond een nieuwe onbekende juf hen op te wachten. Gevolg was dat Zoon helemaal in zijn schulp kroop en zich angstig achter zijn papa verschool.

    Ondertussen ging Dochter de klas in alsof ze nooit anders had gedaan. Ze begon zelf haar boekentas te legen en op de tijd dat ik afscheid had genomen van Zoon, was ik haar al kwijt. Ik vond haar zeer druk spelend in de poppenhoek. Ze had mij absoluut niet nodig. Toen ik na een twintigtal minuutjes vroeg of ik naar huis mocht gaan, was het meteen ja. En dat zij dan op school zou blijven. Ze leek echt prima te begrijpen wat er verwacht werd. Bij de juf op de arm gaan om te zwaaien zoals broer een jaar had gedaan was overbodig, ze gaf me een knuffel, zwaaide eens haastig en ging gewoon verder met spelen. Het was zalig rustig in de klas, geen enkel kindje moest huilen, alle ouders waren op minder dan een half uur de klas al uit. Wauw. Hopelijk gaat ze op dit elan de hele dag verder... School is leuk, zei ze nog, terwijl ze druk al het speelgoed aan het uittesten was.

    Ik besloot nog eens in de tweede/derde kleuterleefgroep te gaan kijken en daar was het een heel ander verhaal. Plakkerige zoon die niet wou spelen, alle ouders nog aanwezig, alle kinderen aan het rondrennen. Daar nog tien minuten gestaan en uiteindelijk ging Zoon toch met zijn beste vriendinnetje spelen die hij de afgelopen twee maanden zo had gemist naar eigen zeggen. Maar het was duidelijk met een klein hartje.

    Benieuwd naar hun verhalen vanavond...