tattoo

  • Tattoo; de verzorging

    Hoe het ondertussen met de tattoo is? Geweldig. Hij is ondertussen al gewoon deel van mij. Mensen die niet zo tattoo-minded zijn moeten soms even slikken over de grootte of het feit dat het zo definitief is en zo duur en vervelend om er weer af te doen. Ik kan me dan weer niet voorstellen dat je zoiets moois ooit kwijt zou willen. Zoals gezegd, het is een deel van jezelf. Of misschien is het omdat ze op mijn rug staan en ik er dus niet van 's morgens tot 's avonds op kijk. Ieder zijn ding zeker. 

    Maar ik ging het dus even over de genezing hebben toch. Je komt dus thuis met zo'n lap keukenfolie over je rug. Dat eraf halen, alles wassen en insmeren ging goed. Het was wel verschrikkelijk gevoelig om in te smeren. Ik moest bij de apotheek bepanthol gaan halen en dat er drie keer per dag aan smeren. En de eerste pakweg 4 dagen was dat niet altijd een aangenaam gevoel, sommige plekken vielen goed mee maar er zaten echt een paar verduiveld gevoelige stukjes in. Omdat het op een plaats is die ik zonder spiegel niet alleen kan insmeren vroeg ik op het werk even de assistentie van twee collega's.

    De eerste ochtend was ook een spannend moment. Na het slapen kan je shirt in de tattoo plakken, dat was de eerste keer een klein beetje gebeurd. Nu gelukkig niet. Oef.

    Ik had een stapel oude t-shirts klaargelegd. Ten eerste omdat de inkt kan afgeven, maar die bepanthol is ook best een vettig goedje en om mij niet te hard te martelen hadden mijn insmeerders de neiging het redelijk vetjes te smeren waardoor die t-shirts ook gewoon geruineerd zijn. Of anders ligt het aan de Ecover waarmee ik was, dat kan ook.

    Die eerste 5 dagen liep alles dus gevoelig maar goed. Geen geplak, geen vervellen, geen krabben, geen jeuk. Daarna begon er echter inkt uit te komen. Eerst een paar kleine brokjes maar elke dag wat meer. En dat heeft toch ook weer een dag of 5 geduurd. Dat er vieze zwarte brokjes in de zalf en aan je handen plakten. Dan voelde het de hele tijd smerig en jeukerig. Dat was de minst fijne periode eigenlijk. Maar ook dat stopte en ondertussen staat hij ook niet gevoelig meer.

    En nu zijn we dus drie weken verder en ziet het er in mijn ogen echt goed uit. Het enige dat ik nu nog moet zien uit te vogelen of het volledig ok is om in de herfstvakantie (dan staat hij er 5 weken op) elke dag te gaan zwemmen...

  • De tattoo

    Afgelopen maandag was het dan eindelijk zo ver. Na 6 lange maanden aftellen was de dag van mijn afspraak bij Bodydesign aangebroken. Het was niet de eerste keer dus de zenuwen waren niet zo allesoverheersend als de eerste keer, maar het blijft toch wel een beetje spannend. Maar op een goede manier dan. Zoals de spanning waarmee je op het vliegtuig stapt op reis, om maar iets te zeggen.

    Eerst de kinderen wegbrengen en dan was er zelfs nog tijd voor een snel ontbijt. Door een zonovergoten maar fris Gent wandelde ik naar de shop. Op maandag wordt er enkel op afspraak gewerkt en het was er dus heerlijk rustig. Het klinkt misschien raar, maar ik genoot met volle teugen. Mijn alledaags leven is op zijn minst hectisch te noemen en wordt grotendeels bepaald door twee pittige kinderen en twee honden met volop ouderdomskwalen en dit was nu eens een moment puur en alleen voor mezelf. Om iets te doen voor mezelf. Goede muziek op de achtergrond, geen andere mensen, rust in mijn hoofd, de zon door het raam. Chill.

    Om tien uur was de afspraak maar het was rond elf eer er naalden aan te pas kwamen. Eerst het ontwerp dat we de vorige keer wel al besproken en geschetst hadden, finaliseren. Even schrikken omdat er iets niet goed zat aan de verder redelijk perfecte tekening, maar na een kwartiertje was dat euvel verholpen en was het ontwerp 100% mijn ding. Het was trouwens een beetje mijn schuld, op één van de tekeningen die ik had doorgestuurd ter inspiratie zat het kindje helemaal fout in de draagdoek en Ienjas had zich daarop gebaseerd, hij kon dat moeilijk weten natuurlijk dat een kind nooit zo in de doek zit... 

    Ik heb ontzettend fijne herinneringen aan mijn eerste tattoo. "Dat doet helemaal geen pijn" verklaar ik altijd. Ik heb die mening toch wat moeten bijstellen. 't Is te zeggen, de pijn was heel wisselend. Bij momenten herkende ik sterk de ervaring van de eerste keer; heel ontspannen, je voelt het wel maar het is echt niet vervelend. Maar er waren nu toch ook momenten dat het letterlijk tanden bijten was. Vooral in het begin. Na een half uurtje kwam ik er precies wat in en ging het heel vlotjes tot tegen 13u. Soms had ik nog het meest last van verkrampende spieren van altijd in dezelfde houding te liggen. 

    Nog voor de lunchbreak werd ook de schaduw gezet. Dat herinnerde ik me ook als totaal niet pijnlijk maar vond ik nu soms nog branderiger dan het lijnenwerk eigenlijk, dat viel wat tegen. Gelukkig duurde het niet heel lang.

    Korte lunchbreak dan, een half uurtje. Ik voel me al een week niet echt goed in mijn maag en bij de minste stress blokkeert die dan nog volledig, dus echt honger had ik niet. Maar ik merkte dat ik serieus ijl in mijn hoofd was. Toen Ienjas me de spiegel aanreikte om zijn werk te keuren, duurde het nogal lang eer mijn ogen hun focus vonden, bijvoorbeeld. Dringend eten nodig dus, want er stond in de namiddag nog zeker een half uur werk op het programma. Dan maar de Greenway binnengesprongen. Een soepje had er het best ingegaan, het werd een curryschotel. Niet slecht maar ik kreeg toch maar de helft op... Er restte nog net genoeg tijd om naar de Kouter en terug te stappen voor wat herfstzon...

    "Het gaat waarschijnlijk wat gevoelig zijn maar het zal maar een half uurtje meer duren" zei Ienjas. "Gevoelig" was een beetje een understatement. De hele ochtend had ik er eigenlijk op een manier van genoten, nu was het echt behoorlijk lastig. Lijnen dikker aanzetten die er al stonden is nu eenmaal geen pretje, gaf hij achteraf toe. Kan ik inmiddels volmondig bevestigen. Ik was deze keer toch een beetje blij toen het werk erop zat en de tattoo werd ingesmeerd en achter folie gestopt. Maar als ik in de spiegel keek en kijk, ben ik gewoon over the moon met het resultaat. Het is nog veel mooier geworden dan ik had gedroomd. Klinkt stom, maar ik kan er naar blijven kijken. En dat is geen slecht teken aangezien het ook nogal de bedoeling is dat je het niet beu raakt, natuurlijk.

    Misschien een woordje uitleg bij het ontwerp? Ik wou al enkele jaren een tweede tattoo maar vond nooit hét ontwerp. Veel dingen die heel mooi waren, maar niks dat die klik gaf. Voor mij moet er een persoonlijk verhaal aanzitten, is me ondertussen duidelijk geworden. Op een Facebookgroepje zag ik dan plots wel de tattoo die een klik gaf. Een ontwerp van Dagmar die ook mijn windhondje heeft getekend (maar niet gezet) over het in een draagdoek dragen van je kindje. Dat was het. Natuurlijk wou ik geen kopie, het moest iets van mezelf zijn. Op Pinterest had ik al wat andere tattoos verzameld die ik van stijl mooi vond en ook enkele schilderijen met draagmama's op. En een mix van al die dingen werd tenslotte dit. Ik ben er verliefd op denk ik...

    tattoo, bodydesign, babywearing

  • These days

    Hm, al een tijdje niets meer geschreven, tijd dus voor een kleine inhaalbeweging!

    Vrijdag  hadden we gratis kaarten voor Cabaretten in de Capitole, met Gunter Lamoot en Nigel Williams.
    Het voorprogramma was Nederlands-Braziliaanse andersgekleurde medemens Chris van den Ende, die het meeste grollen maakte over zijn huidskleur, en die ik eigenlijk nog het grappigst vond van de hele avond.
    Daarna was het aan Gunter Lamoot, die begon met Veronique. Freaky kerel is dat toch... Ik vond hem met momenten geniaal en hilarisch, maar soms was het ook gewoon niet grappig. Prettig gestoord is die in elk geval wel.
    Na een lange pauze in een snikhete Capitole waar bovendien amper beenruimte is, was het dan aan Nigel Williams. Williams is iets constanter dan Lamoot vind ik: gewoner, de hele tijd wel grappig zonder de pieken en dalen die er bij Lamoot inzaten. Niet echt superveel beter, want Lamoot was ook erg goed, maar gewoon ietsje anders.
    Het grappige was dat bij alledrie dezelfde thema's terugkwamen, zoals lachen met mongolen, of met kindjes. Hilarisch!!!

    Zaterdag de ganse dag gebrainstorm over ons trouwfeest. Conclusie: we gaan dan toch een receptie doen. We hebben een soort compromis gesloten met de schoonouders; hun vrienden en collega's komen niet op het avondfeest, maar we geven er dan wel een receptie voor. Onze uitnodigingen gaan we waarschijnlijk online bestellen.
    Nu nog enkele dingen uitklaren met de zaal (concrete timing enzo) en dan het tekstje vastleggen (heb al een eerste ontwerpje klaar) en dan kunnen we bestellen.
    Vandaag een sms gekregen dat de ringen klaar zijn. Dus die kunnen we dan in de loop van volgende week gaan ophalen, gecombineerd met nog een laatste jachtpoging naar schoenen.

    Zaterdag was ook Fnac-dag, nog eens wat cd's gaan kopen. Het werden A Potion van Sioen, 360° van Mintzkov en Sam's town van The Killers. Vind het stuk voor stuk schitterende platen en absolute must-haves.

    Zondag dan de eerste bbq van 2007, bij de schoonouders. Ze hadden mijn stukjes veggieburger eerst gebakken, en dan pas het vlees, toch wel attent van ze. Een erg gezapige zondagmiddag dus.
    's Avonds konden we wéér ergens gratis naartoe, naar de film deze keer. Via het Gents Milieu Front konden we naar de docu We feed the world; oftewel hoe we door de huidige manier van met voedsel omgaan alles naar de kloten helpen. Interessant. Alhoewel we het meeste ergens al wel wisten, blijft het toch walgelijk om te zien. Hoe ze omgaan met levende dieren (kuikens die amper 8 weken te leven hebben en enkel met machines in aanraking komen, van hun uit het ei komen tot hun dood), met planten, met mensen. Degoutant.
    Conclusie: wil je écht een verschil maken, koop dan bijvoorbeeld enkel seizoensgroenten waaraan zo weinig mogelijk vervoer te pas is gekomen. Dus geen Spaanse tomaten in de winter, maar gewone Belgische wanneer het er de tijd voor is. En koop ook niet teveel van bepaalde multinationals. Als je weet dat de vetbetaalde CEO beweert dat drinkwater geen basisrecht is maar een commercieel goed als een ander en dat GGO's perfect gezond zijn, dan weet ik het wel...
    De volledige review vind je op Gentblogt.

    Met de tattoo gaat het ook goed. De eerste paar dagen wat prikkerig en gevoelig, maar nu voel ik het enkel als er iets/iemand aankomt. Nog bijna geen jeuk gehad ook. Vroeg me gisterenavond wel af of er nu krabjes op gaan komen, ik voelde precies oneffenheden bij het verzorgen, maar ik zie niets. Nu ja, misschien was het gewoon opgedroogde vasiline, I don't know, ik zal het wel zien.

  • Mijn derde 'greyhound'...

    Op algemeen verzoek, de foto's

    DSC00416web

    DSC00454web

  • Greyhound met elfenvleugeltjes

    Mijn tattoo staat er op. Sinds 12u vanmiddag.

    Het is goed meegevallen. Ik wist niet goed wat te verwachten, sommige mensen zeiden dat het helemaal geen pijn zou doen, anderen hadden dan weer meer afgezien van hun tattoo dan van hun bevalling. De ervaringen liepen dus wel erg uit elkaar...

    Ze hadden bij Bodydesign gezegd van zeker goed te slapen de nacht voordien en ook voldoende te eten voor de afspraak. Hm. Twee dingen die ik moeilijk realiseerbaar achtte als je mij kent.
    Dat slapen is nog redelijk gelukt. Het was een erg onrustige slaap (in een bepaalde droom was de tattoostudio gelegen op een boot en werd ik vergezeld door mijn moeder) en vanaf 5u 's morgens lukte het al helemaal niet meer. Om 8u30 ging de wekker, en dan kwam een nog veel grotere uitdaging: eten.
    Ik ben nogal zenuwachtig van aard, en als ik zenuwachtig ben, dan moet ik al bijna overgeven als iemand nog maar over eten spreekt. Het is zielig, ik weet het, maar het is al altijd zo geweest. Het is nu zelfs beter dan vroeger...
    Eerst mij aangekleed, dan een wandeling met de honden in het ochtendzonnetje, en dan heel moeizaam een miezerige portie ontbijtgranen binnengespeeld. Nog een kwartiertje lezen (de laatste bladzijden van Harry Potter en de Halfbloedprins) en dan op pad.

    Stipt 11u waren we bij Bodydesign. Ze waren echter nog bezig, dus we moesten een twintigtal minuutjes wachten. Niet bevorderlijk als je boordevol zenuwen zit, maar het viel nog mee. Tegelijk met mij zat er een man te wachten, die duidelijk al héél veel ervaring had, want zijn lichaam stond al behoorlijk vol met tattoo's.
    Dan kwam Ienjas mij eindelijk halen en mocht ik mee naar achter. Daar wareb ze ak bezig met de man die ik eerder al had zien wachten. Ik verbaasde mij erover dat het zelfs op een doordeweekse werkdag zo druk is daar, die mensen weten echt wel wat te doen...

    Eerst werd er een soort stenciltje op mijn schouder gedaan, zodat we de exacte plaats konden bepalen. Dat zat meteen goed, en dan mocht ik mij neerleggen. Ik probeerde mij zo goed als ging te ontspannen, en mijn linkerschouder en arm volledig los te laten zodat ik geen onwillekeurige spiertrekkingen ofzo zou hebben waardoor de tattoo kon mislukken.
    Eerst zouden alle lijntjes gezet worden. Na het eerste lijntje, slechts een paar seconden werk, vroeg Ienjas hoe het ging. Nu, dat viel best mee, beter dan verwacht eigenlijk!
    Het is natuurlijk niet alsof er een veertje over je huid streelt, eerder de scherpe metalen punt van een balpen ofzo. Het doet geen deugd, maar echt pijnlijk was het ook niet. Temeer omdat je het ook graag wil, je bent gemotiveerd, en de pijn levert iets op. Het zal dan toch kloppen dat pijnbeleving erg psychologisch bepaald is! Bepaalde momenten genoot ik er zowaar van...
    Ik sloot het merendeel van de tijd gewoon mijn ogen, probeerde ontspannen te blijven en focuste me op wat ik voelde en op de radio op de achtergrond (waar met Fuzzy van Grant Lee Buffalo toch wel erg verzachtende muziek uitkwam).
    Na een goed half uur zat het er al op. Langs de ene kant was ik opgelucht en blij, langs de andere kant had ik toch ook wel spijt dat het er al opzat. Een mens laat immers niet elke dag een tattoo zetten, en het is toch wel een heel speciale ervaring.

    Nog wat uitleg over de naverzorging (blijkt enorm belangrijk te zijn voor een mooi resultaat), de verse tattoo eens bewonderen en dan werd er vasiline en een folie over gedaan. Die er trouwens nu ongeveer weer af moet. Ik ga me daar dus eens mee bezighouden...

  • Het nemen van beslissingen

    In mijn vorige post had ik het over de dingen die ik zaterdag wel of niet zou doen. Misschien zijn er sommigen onder jullie nieuwsgierig naar wat het geworden is? Misschien ook niet. Hoe het ook zij, er zijn ondertussen toch reeds enkele knopen doorgehakt!

    - Zaterdag binnengesprongen bij de tattooshop en er een afspraak gemaakt. Eindelijk! Over minder dan twee weken is het al zover... I'm excited!

    - Nog meer schoenenwinkels afgelopen, maar helaas zonder resultaat. Gewoon niks gezien dat nog maar een klein beetje in aanmerking zou kunnen komen.

    - We hebben een dj geboekt. We hebben bijna anderhalf uur bij die mens thuisgezeten, en het bleek echt super mee te vallen. Zowel hij als zijn maat (die op onze avond de dj zal zijn) waren superenthousiast toen ze de playlist zagen die we hadden opgesteld voor hen. Ze konden er bijna niet van over dat ze eindelijk nog eens dit soort muziek mochten draaien in plaats van de gewoonlijke trouwfeestrommel. Meer nog, ze hebben een absoluut verbod gekregen om platte ambiancemuziek te draaien, en  ze waren daar niet rouwig om. De dj was al helemaal aan het plannen, eerst een stukje Carmina Burana en dan Alive van The Sisters Of Mercy, direct goed beginnen dus. Het zal dus geen traditioneel trouwfeest worden, maar dat is dan ook nooit de bedoeling geweest. We gaan gewoon rustig aperitieven, dan lekker eten, maar vanaf 22u is het aan ons. Dan gaan we fuiven.

    - het receptieprobleem. We hebben er met de schoonouders over gepraat, en dat heeft de dingen enkel erger gemaakt. Precies zoals ik al had verwacht. Ik was tot de conclusie gekomen dat we eigenlijk beter geen receptie doen. Ik kon me helemaal vinden in de opmerking van Little Witch dat een receptie in feite dodelijk saai is en eigenlijk voor niemand de moeite; de gasten komen van ver voor een glas fruitsap en het kost het koppel handenvol geld. Zelf heb ik er ook een hekel aan.
    Maar natuurlijk zeggen de schoonouders dan dat hun vrienden van de wijngilde gewoon op het avondfeest komen. Let wel, ze vragen dat niet aan ons he. Ze stellen dat. Op geen enkel moment is er aan ons gevraagd of we dat ok vinden, of we dat graag hebben,... Zij beslissen voor ons. En aangezien het ons feest is en wij alles betalen en organiseren, kan ik daar totaal niet mee lachen. Ik ga op feesten die zij organiseren toch ook geen 10 voor hen wildvreemde vrienden uitnodigen? Ik wil geen mensen op ons feest die ik nog nooit gezien heb...
    Witheet van woede zat ik te trillen op mijn stoel, maar ik heb geen woord gezegd, aangezien ik ook geen ruzie wil maken. Want op zich zijn de schoonouders heel toffe mensen die ik echt graag heb. En ik wil niet de boze schoondochter zijn. Maar ik kan toch weer niet al mijn principes overboord gooien... To be continued... 

    - StuBru.Uit was absoluut schitterend, maar op het verslag daarvan zullen jullie nog eventjes moeten wachten...

  • Zou ik, of zou ik niet morgen...

    - schoenen vinden voor onder mijn trouwkleed... Het begint af te zagen, ik weet het... Ik heb er op de site van Camper schitterende zien staan, totaal niet trouwfeestachtig, maar wel perfect om nadien nog jaren verder af te dragen... Als ik die nu eens ergens in een winkel tegenkwam he. Ik durf het precies toch niet aan om schoenen via het net te bestellen. Heb nogal moeilijke voeten, dus de kans dat ze niet goed zitten is reëel...
    - teveel snoep eten. Waar alle bruidjes-to-be aan het diëten en fitnessen slaan om nog vlug een kleiner maatje te krijgen, stort ik me op de chocolade paaseiëren. En plots bereikt de weegschaal mijn psychologische grens, nog maar een keer eerder gebeurd in mijn leven. Dat vraagt toch om actie! Al weiger ik er mijn chocolade voor te laten, of extra te gaan sporten...
    - een dj boeken. We hebben morgennamiddag een afspraak, en ik hoop echt dat het in orde komt. Ik schat de kans dat we nog een andere bereidwillige gaan vinden immers heel klein. Tenzij we het aan familie gaan vragen. En daar heb ik geen goede ervaringen mee. Dus duimen maar dat we morgenavond dat item van de ellenlange to-do-lijst kunnen schrappen.
    - langsgaan bij de tattooshop. Mijn voornemen om er een te laten zetten dateert al van maanden terug. Van ergens vorig jaar zelfs geloof ik. Een ontwerp heb ik ondertussen ook alweer enkele maanden. Maar langsgaan en de afspraak vastleggen, dat komt er dus niet van.
    Neen, moedig ben ik nooit geweest...

    Het belooft dus een drukke dag te worden morgen. Temeer omdat we 's avonds naar Stubru.uit gaan, waarvoor ik op de valreep kaarten heb kunnen bemachtigen een tijdje terug. De affiche is érg veelbelovend. Groepen die ik wel eens wil/absoluut moet zien: Confuse the cat, An Pierlé & White Velvet (na een schitterend optreden op Boomtown van de zomer), Admiral Freebee (altijd schitterend en nog niet live gezien met de jongste plaat), Sioen (ook benieuwd naar de nieuweling), Daan (mr kitch himself) en vooral Ozark Henry (een van de beste muzikanten die ons kleine landje rijk is). En wie weet pikken we nog een stukje Rios mee. Of ontdekken we nog iets anders.
    Ik kijk er in elk geval enorm naar uit, ben absoluut verslaafd aan goede optredens...