UA-104319606-1

taranto

  • Puglia 2011: Castellana Grotte, Taranto en Martina Franca

    Ook op dinsdag geen Zuid-Italiaans weer maar slechts 20 graden en donkere wolken. Geen nood, ideaal weer om het eens onder de grond te zoeken aangezien de befaamde grotten van Castellana vlakbij zijn.

    De grotten zijn ongelofelijk de moeite, de grootste van de mediterraanse regio en nog maar een fractie is in kaart gebracht. Samen met een enthousiaste gids trekken we 2u lang doorheen het netwerk van grotten, een traject van 1.5 km tot het pronkstuk, de witte grot, en dan weer terug. Na die 2u rondlopen ben ik behoorlijk moe, een Amerikaanse heeft bewondering voor het feit dat ik het volhou met 7 maand zwangere buik, maar het was echt meer dan de moeite als je zelfs maar een beetje van grotten houdt.

    's Avonds kopen we verse ricotta, recht van de boerderij en kookt mijn teerbeminde zelf een smeuige pasta, mmmmm....

    Na een ganse nacht regen staan we op met zon en wolken en nog een beetje fris weer. Na het middageten vertrekken we naar havenstad Taranto, thuisbasis van de Italiaanse marine, industriestad, gesticht door de Grieken in 706 voor Christus en met een onvoorstelbaar rijke geschiedenis. Maar ook de meest vervuilde stad van West-Europa en de stad ging in 2006 failliet. Dit heeft ervoor gezorgd dat het historische centrum volledig vervallen en verlaten is en dat er een onveilig gevoel hangt.

    De snelweg doorheen de industrie stopt plots, loopt letterlijk dood, iedereen moet rechtsomkeert maken en zo bereiken we de stad. We rijden ons, bij gebrek aan wegwijzers, meteen vast in een klein straatje met wat ooit een toeristische dienst geweest moet zijn maar nu enkel nog gesloten gebouwen en enkele zeemachtbonken. We maken ons snel uit de voeten en vinden maar na lang zoeken een parkeerplekje, waar we meteen worden lastiggevallen door een gepensioneerde en aan lager wal geraakte zeeman.

    We zwerven de oude stad in, maar eens de universiteit in het begin van de hoofdstraat voorbij is er geen volk meer, alle pallazo's zijn dichtgespijkerd en vervallen, ook hier is er van toeristische dienst geen spoor meer. Wanneer ze een zijstraat inslaan om de vele agressieve motorfietsen wat te ontwijken stoten we op een jongen die net op dat moment de naald in zijn ader steekt. Hmm. Op naar de nieuwe stad dan maar? Het indrukwekkende fort van de zeemacht is te bezoeken maar enkel via een Italiaanse rondleiding die pas over drie uur start. Het pleintje met infokiosk volgens onze Lonely Planet gezellig is zoals alles, triestig, verlaten, gesloten. Ook het stadsmuseum dat een indrukwekkende collectie oude munten en dergelijke moet huisvesten is al jarenlang gesloten.

    IMG_4079.JPG

    IMG_4088.jpg

    Uiteindelijk geven we het op. Het is overdag waarschijnlijk veilig genoeg maar mijn wederhelft is onder de indruk van de confrontatie met de junkie en ongerust over de oude zeeman en onze auto. We besluiten dus maar het ongetwijfeld fascinerende maar o zo bizarre Taranto te laten voor wat het is en naar Martina Franca te rijden. Het is ondertussen half 4 en de siesta is nog bezig, wat in deze streek betekent dat de straten compleet verlaten zijn, de winkels gesloten en dat er nergens iets te beleven is. Aan de stadspoort is gelukkig een levendig terrasje van een koffiebar waar we wat op adem komen met dolci en espresso. De toeristische dienst op hetzelfde plein blijkt op woensdagnamiddag gesloten, dus duiken we op goed geluk het kleine stadje in.

    IMG_4100.jpg

    We dwalen wat rond, maar pas tegen 17u komt het leven hier weer op gang en dan zijn wij al wat uitgeslenterd voor vandaag. Aan de auto blijken we een parkeerboete te hebben gekregen, maar de parkeerwachters zijn er nog en blijkbaar moeten we gewoon aan hen obs parkeergeld betalen, het indrukwekkende bedrag van 0.80 euro en alles is geregeld. Er zijn ook nergens automaten te vinden en de Italiaanse borden met uitleg begrijpen we uiteraard niet goed...

    ' s Avonds knabbel ik wat breadsticks in bed. Slecht idee. In de muren van onze cummersa leven mieren, die afkomen op etensresten. Flavio had er ons nog voor gewaarschuwd. Na een tijdje is ons bed dus vergeven van de mieren en het kost veel moeite om alle kruimels te verwijderen, het bed te verzetten en het spoor van de mieren uit te wissen. De charme van een eeuwenoud huis...