UA-104319606-1

stubru uit

  • Verslag StuBru.Uit

    Stu.bru.uit in de Vooruit was dit jaar Stubru.uitverkocht. De kaartenverkoop was nog maar even gestart en op de radio werd al gezegd dat het uitverkocht zou zijn. Op het moment dat ze dat omriepen, stond ik ongeveer aan het bespreekbureau, en ik was dus zeer in mijn nopjes mijn twee kaarten. Toen de line-up bekend werd gemaakt, bleek mijn eerst gedachte programma helaas praktisch onmogelijk. Veel van de groepen die ik absoluut wou zien, speelden op hetzelfde moment. Het beloofde dus een nacht van zware keuzes te worden…

    Tegen 20u30 kwamen we toe aan een al redelijk drukke Vooruit. Het was overal aanschuiven; om drankbonnetjes te kopen, om je jas weg te hangen, om de theaterzaal binnen te mogen. Maar ondanks de drukte werd er zo goed als niet geduwd of getrokken. Ook toen alle lichten even uitvielen bleef iedereen merkwaardig rustig en goed gezind. Een uiterst relaxed feestje dus.

    We besloten Gabriel Rios te laten voor wat hij is en zochten een plaatsje in de theaterzaal voor Admiral Freebee. Freebee zette er meteen stevig de beuk in. Het was een beetje een vreemde ervaring om deze rocker in een theaterzaal aan het werk te zien. Iedereen zat een beetje te schuifelen op zijn stoel, eigenlijk is rock geen muziek waarop je wil blijven zitten…

    Freebee, voorzien van een buitenmaatse koptelefoon, putte vooral uit zijn meest recente plaat. Uit de eerste twee platen herkende ik enkel Oh Darness (het bisnummer waarbij toch enkele mensen uit hun stoeltjes oprezen), Rebound Love en Ever Present. Zijn groep was uitgebreid met Bjorn Erickson (ex Zita Swoon, Maxon Blewitt), een gitaarwonder wiens gitaarwerk een beetje verloren ging in Freebee’s rechtoe-rechtaan rock. Het was grappig om deze twee, zowel in uiterlijk als in stijl verschillende muzikanten, te zien samenspelen. Freebee voorzag de theaterzaal van een stomende set en de 50 minuten die hij had gekregen waren echt veel te kort.

    Nu was het kiezen tussen Sioen en Ozark Henry. Het was al het langst geleden dat ik de Kortrijkse wonderboy had gezien, en dus werd het Ozark, alhoewel ik Sioen graag zijn nieuwe plaat had zien voorstellen. Toen we in de concertzaal aankwamen, was Gabriel Rios nog bezig. De mensen konden zijn muziek blijkbaar appreciëren, want het was al behoorlijk drummen om nog maar aan een drankje te raken. Toen hij even later toch afsloot, liep de zaal leeg en raakten we vrij makkelijk tot bijna aan het podium.

    Ook Piet Goddaer, voor de gelegenheid in een gewone jeans in plaats van zijn gewoonlijke wijde broek en op blote voeten, begon met een hele rist nummers uit zijn nieuwe plaat. Hij opende met een instrumentaal nummer (Echo as metaphor), gevolgd door een van de singles (Weekenders als ik me niet vergis). Daarnaast kwam enkel de vorige plaat The sailor not the sea aan bod, met onderandere het prachtige Indian Summer en At Sea. De vroegere pareltjes liet hij deze avond dus spijtig genoeg liggen.

    Nu Piet Goddaer Vorst Nationaal heeft uitverkocht en de meest gedownloade artiest van 2006 is, lijkt hij iets zelfzekerder op het podium. Zijn enige woorden op het podium zijn nog steeds een kort maar krachtig ‘merci’, some things will never change, maar hij stónd er meer dan vroeger, eigenzinnige danspasjes makend en gewoon genietend van het optreden.

    Als afsluiter werd een een vette beat ingezet die zo stevig was dat ik me afvraag of Frederik Sioen, als die een verdieping hoger nog bezig was, niet van zijn pianokruk gevallen is. Het bleek een op serieuze beat gezette versie van het doorgaans oorstrelende La donna è mobile. Alhoewel het publiek talrijk was en vrij enthousiast, zij het meer ingehouden dan bij de latijnse klanken van Gabriel Rios, waren er helaas geen bisnummers.

    Ook nu weer drong zich een keuze op. Weer gaan zitten in de theaterzaal voor de mooie liedjes van An Pierlé en haar White Velvet, of op onze uitstekende plaatsen blijven staan en de king of kitch trotseren… We kozen voor het laatste.

    Daan heeft zijn wit kostuum verruild voor een donkere versie, maar zijn allures heeft hij duidelijk niet achtergelaten. Waar iedereen dacht dat hij ten tijde van Victory de grens had bereikt van hoe kitcherig en over the top een serieus muzikant kan gaan, trekt hij op zijn jongste plaat The Player niet een schuif extra open, maar een volledige ladenkast. Naar mijn mening heeft hij nu écht de laatste grens overschreden en was zijn vorige plaat gewoon beter. Toch was ik benieuwd om de man, een genre en een evenement op zich, nog eens live aan het werk te zien.

    Het publiek lustte er in elk geval pap van. De zaal stond algauw propvol en niemand kon echt blijven stilstaan. Daan bespeelt het publiek als een echte ouderwetse vedette en had het in zijn gegromde bindteksten over ex-en, jonge vaders en meer van dat moois. Op een bepaald nummer verdween hij zelfs om even later te verschijnen op het balkon. Alhoewel de nieuwe nummers er bij het publiek blijkbaar gretig ingingen, vond ik enkel het titelnummer The Player echt helemaal overtuigen. Maar gelukkig kwamen ook oudere nummers aan bod. Bij Swedish Designer Drugs, Victory en Housewife daverde de statige Vooruit op zijn grondvesten. Ik vraag me af of An Pierle van haar zitbal gestuikt is…

    Op een bepaald moment ruile publiekslieveling Isolde Lasoen haar drumstel voor een trompet, en dat ging haar behoorlijk goed af. Daan is een entertainer pur sang en hij weet maar al te goed hoe hij een zaal op stelten kan zetten. Uiteraard mocht hij wel terugkomen voor een bisnummer, en kondigde aan dat hij een nummer zou spelen van zijn favoriete Belgische groep. Egotripper als hij is, bleek dat een nummer van Dead Man Ray te zijn, Daans eigen groep uit de tijd dat hij nog muziek maakte waar niemand van gehoord had maar die wel beregoed was. Het werd een weirde versie van het toen al weirde nummer Woods. Het deed me heimwee krijgen en hopen op een nieuwe Dead Man Ray plaat…

    Nog wat bekomen met op de achtergrond Dicobar Galaxie, waarvan ik de hype absoluut niet snap; veel geëmmer en slechte muziek, en toen ook mijn rug en voeten nog eens te luid begonnen te klagen, zochten we ons bed op, met een uiterst voldaan gevoel. StuBru.uit was uitermate geslaagd. Hopelijk volgend jaar weer?

  • Het nemen van beslissingen

    In mijn vorige post had ik het over de dingen die ik zaterdag wel of niet zou doen. Misschien zijn er sommigen onder jullie nieuwsgierig naar wat het geworden is? Misschien ook niet. Hoe het ook zij, er zijn ondertussen toch reeds enkele knopen doorgehakt!

    - Zaterdag binnengesprongen bij de tattooshop en er een afspraak gemaakt. Eindelijk! Over minder dan twee weken is het al zover... I'm excited!

    - Nog meer schoenenwinkels afgelopen, maar helaas zonder resultaat. Gewoon niks gezien dat nog maar een klein beetje in aanmerking zou kunnen komen.

    - We hebben een dj geboekt. We hebben bijna anderhalf uur bij die mens thuisgezeten, en het bleek echt super mee te vallen. Zowel hij als zijn maat (die op onze avond de dj zal zijn) waren superenthousiast toen ze de playlist zagen die we hadden opgesteld voor hen. Ze konden er bijna niet van over dat ze eindelijk nog eens dit soort muziek mochten draaien in plaats van de gewoonlijke trouwfeestrommel. Meer nog, ze hebben een absoluut verbod gekregen om platte ambiancemuziek te draaien, en  ze waren daar niet rouwig om. De dj was al helemaal aan het plannen, eerst een stukje Carmina Burana en dan Alive van The Sisters Of Mercy, direct goed beginnen dus. Het zal dus geen traditioneel trouwfeest worden, maar dat is dan ook nooit de bedoeling geweest. We gaan gewoon rustig aperitieven, dan lekker eten, maar vanaf 22u is het aan ons. Dan gaan we fuiven.

    - het receptieprobleem. We hebben er met de schoonouders over gepraat, en dat heeft de dingen enkel erger gemaakt. Precies zoals ik al had verwacht. Ik was tot de conclusie gekomen dat we eigenlijk beter geen receptie doen. Ik kon me helemaal vinden in de opmerking van Little Witch dat een receptie in feite dodelijk saai is en eigenlijk voor niemand de moeite; de gasten komen van ver voor een glas fruitsap en het kost het koppel handenvol geld. Zelf heb ik er ook een hekel aan.
    Maar natuurlijk zeggen de schoonouders dan dat hun vrienden van de wijngilde gewoon op het avondfeest komen. Let wel, ze vragen dat niet aan ons he. Ze stellen dat. Op geen enkel moment is er aan ons gevraagd of we dat ok vinden, of we dat graag hebben,... Zij beslissen voor ons. En aangezien het ons feest is en wij alles betalen en organiseren, kan ik daar totaal niet mee lachen. Ik ga op feesten die zij organiseren toch ook geen 10 voor hen wildvreemde vrienden uitnodigen? Ik wil geen mensen op ons feest die ik nog nooit gezien heb...
    Witheet van woede zat ik te trillen op mijn stoel, maar ik heb geen woord gezegd, aangezien ik ook geen ruzie wil maken. Want op zich zijn de schoonouders heel toffe mensen die ik echt graag heb. En ik wil niet de boze schoondochter zijn. Maar ik kan toch weer niet al mijn principes overboord gooien... To be continued... 

    - StuBru.Uit was absoluut schitterend, maar op het verslag daarvan zullen jullie nog eventjes moeten wachten...

  • Zou ik, of zou ik niet morgen...

    - schoenen vinden voor onder mijn trouwkleed... Het begint af te zagen, ik weet het... Ik heb er op de site van Camper schitterende zien staan, totaal niet trouwfeestachtig, maar wel perfect om nadien nog jaren verder af te dragen... Als ik die nu eens ergens in een winkel tegenkwam he. Ik durf het precies toch niet aan om schoenen via het net te bestellen. Heb nogal moeilijke voeten, dus de kans dat ze niet goed zitten is reëel...
    - teveel snoep eten. Waar alle bruidjes-to-be aan het diëten en fitnessen slaan om nog vlug een kleiner maatje te krijgen, stort ik me op de chocolade paaseiëren. En plots bereikt de weegschaal mijn psychologische grens, nog maar een keer eerder gebeurd in mijn leven. Dat vraagt toch om actie! Al weiger ik er mijn chocolade voor te laten, of extra te gaan sporten...
    - een dj boeken. We hebben morgennamiddag een afspraak, en ik hoop echt dat het in orde komt. Ik schat de kans dat we nog een andere bereidwillige gaan vinden immers heel klein. Tenzij we het aan familie gaan vragen. En daar heb ik geen goede ervaringen mee. Dus duimen maar dat we morgenavond dat item van de ellenlange to-do-lijst kunnen schrappen.
    - langsgaan bij de tattooshop. Mijn voornemen om er een te laten zetten dateert al van maanden terug. Van ergens vorig jaar zelfs geloof ik. Een ontwerp heb ik ondertussen ook alweer enkele maanden. Maar langsgaan en de afspraak vastleggen, dat komt er dus niet van.
    Neen, moedig ben ik nooit geweest...

    Het belooft dus een drukke dag te worden morgen. Temeer omdat we 's avonds naar Stubru.uit gaan, waarvoor ik op de valreep kaarten heb kunnen bemachtigen een tijdje terug. De affiche is érg veelbelovend. Groepen die ik wel eens wil/absoluut moet zien: Confuse the cat, An Pierlé & White Velvet (na een schitterend optreden op Boomtown van de zomer), Admiral Freebee (altijd schitterend en nog niet live gezien met de jongste plaat), Sioen (ook benieuwd naar de nieuweling), Daan (mr kitch himself) en vooral Ozark Henry (een van de beste muzikanten die ons kleine landje rijk is). En wie weet pikken we nog een stukje Rios mee. Of ontdekken we nog iets anders.
    Ik kijk er in elk geval enorm naar uit, ben absoluut verslaafd aan goede optredens...