UA-104319606-1

stress

  • Soms vraagt een mens zich af...

    Wekker om 7u. Om 8u de baan op. Om 8u10 vastzitten in de file. Vanaf dan één lange file tot Brussel. Om 9u30 aankomen op het werk. Constateren dat de ene collega vrijdag afwezig zal zijn voor een begrafenis, dat er 500 000 mails beantwoord moeten worden en dat er voor twaalf uur iets heel belangrijk af moet. Tot de conclusie komen dat je niet uitgeslapen bent en tegelijk opgefokt van de file. Je niet kunnen concentreren. Niet creatief zijn terwijl je opdracht net is een creatief tekstje verzinnen. Op dat moment, als je al een half uitgewerkt idee hebben, vaststellen dat de baas plots van gedacht is veranderd en wil dat je een vol-le-dig ander idee uitwerkt, dat hij enkel aangeeft op basis van één slagzinnetje, daar moet je dan maar een hele A4 mee vullen. En DAN belt de collega die vandaag de telefoon in de gaten zou houden zodat ik kan verderwerken aan de 33 deadlines dat ze ziek is, wat betekent dat ik niet eens de tijd ga hebben om me met de deadlines bezig te houden, maar veroordeeld zal zijn om hier de permanentie te verzekeren en dus geen seconde tijd over te hebben voor iets anders.

    Stress zei u?

  • Te veel

    Gisterenavond werd het me allemaal even teveel... De stress, de emoties, de muizenissen, de druk.
    Zo is er ons trouwfeest. Meestal is het heel leuk om daarmee bezig te zijn, maar soms is het gewoon teveel. Duizend dingen die allemaal tegelijk geregeld moeten worden, dingen waar over nagedacht moet worden, maar er is nooit de tijd voor. In de week wordt er immers gewerkt, en op zaterdag lijkt de dag altijd te weinig uren te tellen... Bepaalde dingen zijn ook gewoon leuker dan andere. Moeten nadenken over bepaalde familieleden die je er eigenlijk helemaal niet bij wíl maar die je voor de lieve vrede wel ergens moet uitnodigen. Uitnodigingen die meestal te saai zijn voor woorden, en dat je dus anders wil doen, maar geen idee hoe, en geen zin om er veel tijd laat staan geld in te steken. Details als de bloemen en de kaarsjes in de zaal, aan mij niet besteed...

    Dan is er dus werk. Werk zorgt ervoor dat ik 's avonds eigenlijk met niks anders nog wil bezig zijn wegens compleet op. Werk zorgt ook weer voor stress. Heb momenteel al vier dagen onafgebroken pijn in de spieren van mijn schouders, en er is niets dat helpt; spierzalf, kersenpitkussens, een warm bad, de pijn blijft.

    En tot slot is er de ziekte van mijn mama. Ook al gaan de dingen momenteel niet slecht (ze heeft net haar derde week bestraling achter de rug, dus nog twee te gaan), toch is de druk bij momenten loodzwaar. Wanneer ik daar op bezoek bent, word ik uiteindelijk toch keer op keer met de neus op de feiten gedrukt. En ik wil niet egoïstisch klinken, maar soms is dat behoorlijk zwaar. Daarnaast is er niet enkel mijn mama, haar ziekzijn, haar toekomstperspectief dat ons allemaal beïnvloedt, maar ook de schaduw van die ziekte die soms over mijn eigen leven kruipt...

    Meestal lukt het allemaal wel goed, maar gisterenavond, toen even niet.