UA-104319606-1

sportpaleis

  • The Killers here I come

    Het heeft me verdorie behoorlijk wat negalbijten gekost, maar ik heb tickets voor een van mijn all time favourites, The Killers. In maart pas en in het *** Sportpaleis, maar dat kan de pret niet vergallen.

    Nagelbijten dus. Ik had mooi op voorhand de link klaargezet en ingelogd, maar dan linkte de site door naar een andere site waarvan ik mijn paswoord niet meer wist. Aaaargh. Nieuw paswoord aangevraagd en geklikt. Wachten. Betalen. Niet te vroeg victorie kraaien want het kan nog altijd fout lopen. Wat het dan ook deed, timeout naar die betaalpagina en hop, we moesten van voor af aan beginnen en weer een ticket proberen klikken. Opnieuw gelukt na enkele minuten. Betaalpagina laadde deze keer. Ik gaf mijn code in. Baf, foutmelding. Er stond 'gebruik de back knop en geef je code weer in' dus dat deed ik. Betaald. Bevestiging.

    Maar geen bevestigingsmail en als ik op de site ging kijken stond er bij mijn tickets eerst heel lang 'betaling vereist' en dan 'er is iets mis gelopen met je betaling, we sturen je straks een link om opnieuw te betalen'. En intussen waren al de goede tickets natuurlijk al lang uitverkocht. Maar mijn reservatie bleef wel 6 uur gelden dus nu was het wachten op de mail die maar niet kwam en af en toe eens proberen betalen en dat ging ook nooit.

    En dan een uurtje later kwam er ineens een mail dat de betaling toch ok was en de tickets dus normaal gezien ook.

    Oef!


  • Kings of Leon @ Sportpaleis 29/11/2010

    "Een feest voor de fans", zo omschrijft De Standaard het concert van Kings Of Leon maandag in het Sportpaleis. Nu, ik ben een grote fan, maar als ik het concert deze week al met een feest moet vergelijken, dan vrees ik dat het een begrafenis zal zijn. Op het moment zelf amuseerde ik me nog wel, onmiddellijk na het concert zat ik met een enorm dubbel gevoel maar de dag nadien overheerste de teleurstelling. Een groep ontdekken, hun muziek maandenlang op repeat hebben staan, hun eerste platen ontdekken, hun liveshows zien en dan ineens moeten vaststellen dat niet alleen de muziek, maar ook de attitude van de groep en de fans veranderd zijn, het is als een oude vriend verliezen. Ooit was die er in moeilijke momenten en nu stel je plots vast dat hij eigenlijk niet meer geïnteresseerd is en de dingen die hij zegt niet gemeend zijn. Zo voelde ik me een beetje na de doortocht van Kings of Leon.

    Niet dat het slécht te noemen is. Ze hebben iets, de jongens uit Nashville. Zoals drie platen die voor eeuwig veel gedraaid zullen worden ten huize Josie. Helaas kwam er dan die vierde plaat die nog maar 75% te pruimen is gevolgd door hun laatste worp waar naar te luisteren valt, maar dan vooral met een vriendschappelijk mededogen zoals dat waarmee je het miskleum van een maat goedpraat, het is niet helemaal geweldig maar je ziet elkaar graag en dan heb je al iets iets voor mekaar over.

    Maar het optreden in het Sportpaleis, het deed me niks meer. Hoe enthousiast ze ook deden en probeerden te mouwvegen bij de uitzinninge fans, het klonk geen sikkepit gemeend. Eerder een beetje meewarig. De afstand met het publiek is voetbalvelden breed, eenvoudige southern rockers zijn het al lang niet meer en ze lijken elke voeling met het gewone publiek verloren te hebben.

    Dat zorgde ervoor dat een setlist die de hits aan elkaar rijgt, en ja, ook mijn favoriete nummers zaten ertussen en de oudjes van het eerste uur, toch teleurstellend kan zijn. Ouwe vuile rockers worden opgevolgd door ultracleane aanstekerballads, stadionmeestampers en dan weer een rockers, het tempo werd elke keer onderuit gehaald. Ik ergerde me ook gigantisch aan de mensen voor me die vanaf de eerste noot van om het even welk nummer van de nieuwe cd meezongen maar als een koe naar een trein stonden te gapen bij een ouder, steviger nummer. Ooit was Kings of Leon een rockgroep en meer dan een tienermeiden of night of the proms groepje. Toch?

    Ja, ik hoorde goeie versies van Crawl, Black Thumbnail, On Call en Molly's Chamber. En Sex on fire doet het ergens nog altijd. Caleb blijft een zingende lekkere brok met een heerlijke stem en de bassist tovert geweldige klanken uit zijn instrument. En veel nummers zijn de max. Het was dan ook anderhalf uur lang hits en dansen en roepen. Maar het RAAKT niet meer, het rockt niet meer, het is te clean. Lieve jongens, ik vrees dan ook dat jullie succesvol spoor voor mij hier eindigt. De volgende doortocht door het Sportpaleis zal ik voor de good old times nog eens Because of the times opleggen, maar dan thuis, dit live zien hoeft echt niet meer. Laat weten als jullie écht weer back naar de roots gaan, zoals onlangs beloofd, ok?