UA-104319606-1

sportpaleis

  • Kings of Leon @ Sportpaleis 29/11/2010

    "Een feest voor de fans", zo omschrijft De Standaard het concert van Kings Of Leon maandag in het Sportpaleis. Nu, ik ben een grote fan, maar als ik het concert deze week al met een feest moet vergelijken, dan vrees ik dat het een begrafenis zal zijn. Op het moment zelf amuseerde ik me nog wel, onmiddellijk na het concert zat ik met een enorm dubbel gevoel maar de dag nadien overheerste de teleurstelling. Een groep ontdekken, hun muziek maandenlang op repeat hebben staan, hun eerste platen ontdekken, hun liveshows zien en dan ineens moeten vaststellen dat niet alleen de muziek, maar ook de attitude van de groep en de fans veranderd zijn, het is als een oude vriend verliezen. Ooit was die er in moeilijke momenten en nu stel je plots vast dat hij eigenlijk niet meer geïnteresseerd is en de dingen die hij zegt niet gemeend zijn. Zo voelde ik me een beetje na de doortocht van Kings of Leon.

    Niet dat het slécht te noemen is. Ze hebben iets, de jongens uit Nashville. Zoals drie platen die voor eeuwig veel gedraaid zullen worden ten huize Josie. Helaas kwam er dan die vierde plaat die nog maar 75% te pruimen is gevolgd door hun laatste worp waar naar te luisteren valt, maar dan vooral met een vriendschappelijk mededogen zoals dat waarmee je het miskleum van een maat goedpraat, het is niet helemaal geweldig maar je ziet elkaar graag en dan heb je al iets iets voor mekaar over.

    Maar het optreden in het Sportpaleis, het deed me niks meer. Hoe enthousiast ze ook deden en probeerden te mouwvegen bij de uitzinninge fans, het klonk geen sikkepit gemeend. Eerder een beetje meewarig. De afstand met het publiek is voetbalvelden breed, eenvoudige southern rockers zijn het al lang niet meer en ze lijken elke voeling met het gewone publiek verloren te hebben.

    Dat zorgde ervoor dat een setlist die de hits aan elkaar rijgt, en ja, ook mijn favoriete nummers zaten ertussen en de oudjes van het eerste uur, toch teleurstellend kan zijn. Ouwe vuile rockers worden opgevolgd door ultracleane aanstekerballads, stadionmeestampers en dan weer een rockers, het tempo werd elke keer onderuit gehaald. Ik ergerde me ook gigantisch aan de mensen voor me die vanaf de eerste noot van om het even welk nummer van de nieuwe cd meezongen maar als een koe naar een trein stonden te gapen bij een ouder, steviger nummer. Ooit was Kings of Leon een rockgroep en meer dan een tienermeiden of night of the proms groepje. Toch?

    Ja, ik hoorde goeie versies van Crawl, Black Thumbnail, On Call en Molly's Chamber. En Sex on fire doet het ergens nog altijd. Caleb blijft een zingende lekkere brok met een heerlijke stem en de bassist tovert geweldige klanken uit zijn instrument. En veel nummers zijn de max. Het was dan ook anderhalf uur lang hits en dansen en roepen. Maar het RAAKT niet meer, het rockt niet meer, het is te clean. Lieve jongens, ik vrees dan ook dat jullie succesvol spoor voor mij hier eindigt. De volgende doortocht door het Sportpaleis zal ik voor de good old times nog eens Because of the times opleggen, maar dan thuis, dit live zien hoeft echt niet meer. Laat weten als jullie écht weer back naar de roots gaan, zoals onlangs beloofd, ok?