UA-104319606-1

sigur ros

  • Sigur Ros in Vorst, de Pierkesloop, Leuven en de rest van een druk weekend

    Een druk weekend is best wel leuk. Zeker als de geplande activiteiten op zich allemaal leuke dingen zijn. Ik hou wel van wat activiteit op mijn vrije dagen. Maar afgelopen weekend was het er misschien wel een beetje over. Dat kwalificeert als het drukste tot hier toe.

    Het begon zoals elke zaterdagochtend om 9u30 in het water van het zwembad. Eerst een half uur zwemles met de Dochter die liever speelt dan te luisteren naar de juf en dan een half uur in dat koude grote bad met Zoon die echt met sprongen vooruit gaat en dat hele zwem-concept door begint te krijgen (jep, ouders moeten mee in het water bij ons, maar ik vind dat superleuk).

    Het water uit, haastig omkleden en dan dropte de wederhelft mij even af aan het station waar ik met nog kletsnatte haren op de trein richting Leuven dook. Een dagje vriendinnentijd, geweldig en veel te lang geleden. We hebben eerst een halve middag in Noordoever gezeten, een geweldig vegetarisch restaurant aan de Vaart, eerst geluncht en dan een tijdje later nog een dessertje en ondertussen bijpraten. Daarna nog even gaan shoppen en dan weer de trein op. Ik was nog net op tijd thuis om de kindjes in bed te helpen leggen.

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Zondag was zo mogelijk NOG drukker. Opnieuw om 7u30 de wekker want om 9u15 werden we in het atletiekstadion van Gentbrugge verwacht voor de 20e editie van de Pierkesloop. Het was even stressen want we vonden geen parking, maar slaagden er toch nog in om op tijd aan de verzamelplek van de school te raken. Net voor we vertrokken, wist Zoon ons nog te melden dat hij een rugnummer had gekregen, we hadden daar anders schoon gestaan (ik denk dat ze zonder niet mogen meedoen zelfs). Maar hoe dat vast te maken? Ter plaatse had iedereen speldjes mee om dat rugnummer op te spelden. Wij uiteraard niet. Stressje nummer twee van de dag, alle ouders afgaan en speldjes schooien. Stressje nummer drie was toen het hele gebeuren begon uit te lopen, wij hadden die dag immers een strak schema. Maar uiteindelijk kwam alles goed. Zoon deed enthousiast mee aan de parade en de hip hop opwarming en liep daarna vol enthousiasme zijn 600 meter. Geweldige ochtend, heel gezellig ook zo samen supporteren. En ik was zo fier…

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Van Gentbrugge ging het rechtstreeks naar de dansles voor Dochter haar pré-ballet. We waren twintig minuten te vroeg maar ondanks dat zij die hele ochtend nog weinig anders had gedaan dan gewacht, hield ze zich enorm flink. Vandaag mochten de ouders ook niet meer mee binnen in de danszaal, maar ook dat was geen probleem, als een echte stapte die kleine uk naar de juf en begon aan de les. Ondertussen was de wederhelft nog snel over huis gegaan om de hond een plas te laten doen en supersnel iets van eten uit de kookpot te toveren want om 13u moesten hij en Zoon alweer in de Kinepolis zijn voor de Nachtwacht Fandag.
    Dochter en ik namen van de dansschool de bus, weer een kwartiertje wachten want het is geen al te vlotte verbinding, maar we raakten uiteindelijk wel thuis. Eten en de half ontplofte keuken opruimen en dan de hond een degelijke wandeling geven. En dan de was en het huis wat opruimen.

    Tegen 17u vertrokken we, ik redelijk uitgeput al, opnieuw op tocht. We hadden kaarten voor Sigur Ros in Vorst die avond maar omdat we geen babysit hadden kunnen vinden, moesten de kindjes eerst nog naar de schoonouders gebracht worden die op een half uur rijden wonen. Van daar naar Vorst. Vorst is dikke miserie qua parking, maar er was nu de mogelijkheid om in de Audi parkeertoren te staan. Die stond al behoorlijk vol, maar we vonden nog een plekje op de vierde verdieping. Een beetje groggy maar nog wel prima op tijd arriveerden we in de concertzaal.

    Sigur Ros dan was hemels mooi. Ik kende wel maar een minderheid van de nummers. Maar dat gaf niet. De visuals (de beste die ik ooit zag, zo een geheel met de muziek dat die vormden), die onaards mooie zang, de nu dromerige en dan weer oorverdovend maar altijd intense muziek. Helaas zag ik weinig vanuit de helft van het middenplein en was ik zo verschrikkelijk moe dat ik vrees dat er ook wel een en ander aan mij is voorbij gegaan.

    Na het concert stoven we ervan door om zonder te veel fileleed uit Vorst weg te raken. Maar helaas. Omdat we op de vierde verdieping geparkeerd stonden en niemand de hogere verdiepingen liet passeren bij het verlaten van de parking, hebben we meer dan een half uur stil gestaan in die parking eer we eruit raakten. Niet echt leuk. Daardoor was het al na middernacht eer we bij de schoonouders de kinderen uit bed konden plukken en na 1 uur eer we zelf konden gaan slapen. En door werkomstandigheden van de wederhelft moest ik die dag al om 8u beginnen in Brussel om ’s avonds de kindjes te kunnen gaan halen. Dus ik heb minder dan 5 uur geslapen. En dat voel ik nog altijd… Maar het was het natuurlijk absoluut waard. Nu een rustig weekendje voor de deur maar het volgende wordt alweer een druk gebeuren, met de twee feestjes voor de vierde verjaardag van de Dochter...

  • Cd's

    Het was weer lang geleden dat ik onze cd collectie nog eens had uitgebreid... Hier een overzichtje van de cd's die ik onlangs kocht:

    - Sigur Rós - Með suð í eyrum við spilum endalaust: staat zowat op repeat, overal; thuis, op de trein, achter de pc,... Zo werkt dat meestal bij mij, ik draai een cd absoluut grijs tot ik weer een nieuwe obsessief beluister...

    - A Brand - Judas: het optreden op Pukkelpop gemist, hopelijk een herkansing in Vooruit dit najaar, en in afwachting alvast de cd gehaald. Ik las in Humo dat geen kat hun vorige cd's in huis gehaald heeft, maar ik ben daar alvast een uitzondering op. Daarop stond tussen een paar steengoede nummers ook wel wat rommel, dus ben benieuwd of ze dat deze keer hebben kunnen vermijden.

    - Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at devil dirt: Lanegan is voor mij meer de gastzanger bij QOTSA en Greg Dulli zijn groepen, maar mijn wederhelft volgt de man al eeuwen, en dus besloot ik dat deze cd, door iedereen die ik ken als steengoed omschreven, wel in de collectie zou passen. Maar ik heb het dus meer voor Greg Dulli dan voor Lanegan, laat dat duidelijk zijn...

    - Editors - An end as a start : eerst gemeden wegens arrogante zanger en kopie van het steengoede Interpol, maar sinds hun optreden op Werchter toch volledig verkocht. Ondertussen is de zanger gepromoveerd van arrogante zak tot lekker ding, dat helpt ook... Luister momenteel vast naar 'The Racing Rats' (die piano!!).

  • Het Volledige Pukkelpop Verslag !

    Pukkelpop was zalig, de beste drie dagen van deze zomer, de leukste festivaldagen van de laatste paar jaar. Ben nog volop aan het afkicken, na de zalige muziek, de gezelligheid, het best wel lekkere eten en vooral de tonnen zon nu regen, een grauwe lucht die perfect mijn eveneens sombere stemming weergeeft, terwijl ik hier met kleine slaapoogjes zit te werken...

    We bleven bij mijn ouders logeren en reden van daaruit telkens een half uurtje naar Kiewit, alwaar we twee keer plaats hadden op de festivalparking en een keer overal het bordje volzet zagen en tot in Zonhoven moesten rijden eer we ergens op het voetpad tussen konden wringen.

    Om het drie dagen vol te houden, deden we het op het gemak. Niet vroeg opstaan maar gewoon vertrekken wanneer we klaar waren met de honden en andere dagdagelijkse beslommeringen, niet van het ene podium naar het andere hollen maar gewoon de dingen zien die we écht wilden, liefst van ergens op de eerste tien rijen, en voor de rest relax wat dingen meepikken al etend of in de zon liggend buiten aan de Marquee; je kon toch alles volgen op een scherm.

    Donderdag wou ik beginnen met Motek, een groep die ik niet ken maar waar ik al goeie dingen van had gehoord. Helaas zat de kleine Wablieftent vol en mochten we niet meer binnen. Vanop het grasveld voor de tent hoorden we nog een en ander, zij het vrij vervormd, en zagen we enkele grappige straattheatermannen in max max-outfits op van skelettenvoorziene onguur uitziende voertuigen passeren, of twee kafkaaiaans uitziende ventjes die op de festivalgangers inspeelden, heel grappig.

    Daarna trokken we naar de Main Stage voor Danko Jones, maar diens machobrulenstamprock is niet aan mij besteed. Ik heb geen zwarte schreeuwlelijk nodig om te zeggen hoe rock 'n roll ik al dan niet ben, thank you very much.

    In de Marquee hoorden we Dirty Pretty Things, van buiten, maar ik had meer zin in een dutje in de zon dan er echt op te letten. We gingen binnen staan voor Joan as Policewoman, maar die kon me niet echt bekoren. Dus trapten we het na drie nummers af en kwamen zo in het Cinemaaaa stuk terecht; twee tenten wat achteraf, waar het enorm rustig was, en waar tot mijn grote verbazing gitaarwonder Bjorn Eriksson en twee Maxon Blewittleden wat zaten te jammen aan een circustent. Eriksson is een sexy ding, en het was zalig om daar in alle rust wat te zitten praten en naar de muziek luisteren. Toen het circus dat daar stond opgesteld begon, zijn we echter na tien minuten gaan lopen. De madame met de drie tetten kon ons echt niet bekoren, en voor de rest geen idee wat daar allemaal de bedoeling van was. De filmtent in dan maar, en dat bleek wél de moeite. We zagen het eerste half uur van Grindhouse, een compleet over the top movie vol halfblote vrouwen, in het rond vliegende teelballen, uitbarstende etter en Sayid van Lost! De max!

    Het ergste aan Pukkelpop is meestal het kiezen. Wat doe je als drie van de dingen die je die dag het liefst wou zien, exact tegelijkertijd staan geprogrammeerd? Kiezen is verliezen, zeggen ze dan, en dat is niet gelogen. En dus lieten we de sensatie Hot Chip aan ons voorbij gaan, net zoals de in Werchter zeer straffe Editors, en kropen we in de kleine Chateau-tent voor Henry Rollins spoken word. Ik heb het me geen seconde beklaagd. Ik kende Henry als de very angry not so young man van Rollins band, en had vaagweg gehoord van zijn Black Flag verleden, maar had hem nog nooit live gezien. Ik wist ook niet goed wat te verwachten. Maar het was een van de hoogtepunten van het festival. Rollins begon gewoon te vertellen wat hij het afgelopen jaar had uitgevreten, over zijn ervaringen in Pakistan, waar net Bhuto was vermoord, over Afrika, over de Killing Fields van Laos, over Vietnam, over vanalles. Het was echt schitterend, de hele tent hing anderhalf uur lang aan zijn lippen. Enkel toen het over België ging, sloeg hij even de bal mis; hij vroeg het publiek of wij het ons kunnen voorstellen hoe het is om niet te weten wat de toekomst van je land is... Een 'ja' op die vraag had hij niet bepaald verwacht!

    Opnieuw naar de Marquee dan voor Mercury Rev, een groep met enkele wondermooie liedjes, maar live vooral een pathetische zanger die na drie nummers al zo danig op mijn zenuwen werkte dat we dat optreden verder aan ons voorbij lieten gaan. Op naar de Main stage dan maar, alwaar Roisin Murphy dezelfde show gaf als op Werchter. Deze keer zat ik hem helemaal uit, en het bleek echt goed. Het uur wachten vloog voorbij, en het stak allemaal goed in elkaar. Alleen de sfeer zat er veel minder in dan in de kleine, zweterige Werchtertent. Niettemin goed entertainment. Na het optreden nog wat drummen om in het eerste vak voor het podium te raken, en dan nog een uur wachten tot om 1u eindelijk The Killers begonnen.
    The Killers waren in feite de reden dat ik dit jaar zo graag naar Pukkelpop wou, ik heb hun laatste plaat maanden aan een stuk grijs gedraaid, en de verwachtingen waren dan ook bijzonder hooggespannen. En werden helaas niet helemaal ingelost. Het optreden was knap, ik heb me geamuseerd, en hun nummers zijn echt de max, maar het geheel ráákte me niet, en dat is nog altijd mijn graadmeter van kwaliteit. Het gleed allemaal nogal gladjes over me heen. De frontman deed ook weinig met het toch wel superenthousiaste publiek. Het geluid trok ook op niet veel, de puberjongens- en meisjes om me heen zongen elk nummer woord na woord mee, en daardoor hoorde ik Flowers vaak niet meer genoeg. In het midden van de wei stond het geluid meestal leihard, maar helemaal vooraan dus niet hard genoeg, en ook niet zuiver. Weird.
    Niettemin heb ik mij toch enorm geamuseerd, ik wou deze groep al twee jaar zien, en eindelijk was het dus zo ver. Bij een volgende doortocht in België geef ik ze graag een tweede kans, liefst in een kleine zaal. Benieuwd of de sfeer daar anders zal zijn...

    Vrijdag dan.

    Girls in Hawai gehoord van onze vaste stek aan de zijkant van de Marquee, met een oog naar het scherm kijkend, en voor de rest wat babbelend met ons gezelschap. Klonk zeer de moeite!
    Daarna het eerste zware dilemma van dit festival, wordt het voor de zoveelste keer Arsenal, of toch maar de coole rockers van A Brand? Ik was razend benieuwd naar die laatste hun nieuwe plaat, en vind Time hun zoveelste superstraffe sexy single, maar koos uiteindelijk gezien het lekkere zonnetje toch maar voor de zekerheid van Arsenal; een van de beste liveband die België momenteel rijk is en altijd goed voor een feestje. Het werd ook een feest, vanop de eerste rijen, ik heb geen seconde stilgestaan, maar het was zeker niet hun beste optreden. Ik heb ze al stomender sets weten spelen veel vroeger op de dag op Werchter een tweetal jaar geleden, of absoluut het kot weten afbreken op een uitpuilende, afgesloten Beestenmarkt tijdens de Gentse Feesten, deze keer waren ze echter wat mak. Het publiek was ook wat mak. Het optreden was goed, maar de sfeer zat er minder in.
    Daarna opnieuw naar de cinemaaa tent getrokken voor een uurtje Heima, de Sigur Rós film. Helaas waren er geen ondertitels en kon ik door al het lawaai maar een fractie verstaan van wat er werd gezegd. De beelden van Ijsland gekoppeld aan hun muziek maakten echter wel zwaar indruk, en heb echt zitten genieten. Moet ik eens op een rustiger moment helemaal uitkijken!

    Van helemaal achteraan de wei pikten we zonder enige verwachting en eerder als rustpunt Stereophonics mee, en dat stelde niet teleur. Altijd verschieten hoeveel hitjes je uiteindelijk van zo'n groep kent, zonder het te beseffen. Daarna werd ik weer 16 bij The Breeders. Het was een rommelig, chaotisch optreden, maar het was zeker niet slecht. Het begon vrij sterk, zakte in het midden helemaal in elkaar, maar net toen ik zin kreeg om het af te trappen gooiden ze Cannonball in het publiek, wat absoluut gesmaakt werd, en Divine Hammer. Puur jeugdsentiment, en zo heb ik eindelijk een groep gezien die ik dacht nooit te zullen zien. De zusjes Deal, het is een fenomeen...

    Toen ik 14 was, was ik zwaar fan van Metallica, en daarna van death metal. Jaja, ik was een echte, lol. Toen Metallica enkele jaren later op Pukkelpop speelde, meed ik ze echter als de pest. Ze waren totaal niet 'cool' meer. Ondertussen kan ik dingen als cool en niet cool beter van me afzetten, en besloten we toch eens te gaan kijken, zij het van helemaal achteraan. Het was raar om nummers te horen die ik goed 15 jaar niet meer had gehoord, maar vroeger wel grijs gespeeld. Ik kende ze nog bijna allemaal. De show was indrukwekkend, leuk, maar ook weer niet zo groots als ik had gedacht. En ook wel een beetje zielig als een groep moet teren op 15 jaar oude nummers en niemand nog een bal geeft om hun binnenkort uit te komen plaat. Niettemin, ooit waren ze enorm relevant, en het was leuk ze na al die jaren toch eens live te zien!

    En dan was het de kou verbijten en met enorme rugpijn proberen een comfortabele houding te zoeken in het vieze gras van de Marquee tot om 1u The Gutter Twins eraan begonnen. Ik kan kort zijn, dit was hét optreden van Pukkelpop 2008.
    Ik kan natuurlijk ook iets minder kort zijn :-) . Het was ongelofelijk om te zien hoe Dulli en Lanegan, die als The Gutter Twins uiteindelijk nog maar één cd uithebben, een schare trouwe fans op de been brengen en nieuwe mensen compleet inpakken, met een optreden dat van de eerste tot de laatste seconde er krak op zit. Ik volg Dulli al van toen ik 16 of 17 was, en die mens zijn muziek gaat bij mij gewoon door merg en been. En de komst van Lanegan draagt daar zeker toe bij. Het optreden zat quasi perfect in elkaar, beginnen deden ze met ongeveer al mijn favoriete nummers van Saturnalia. Bij een van de laatste nummers stonden de tranen in mijn ogen van zoveel schoonheid. De teleurstelling van de AB is vergeten en vergeven, en dat ze nog veel naar België moge komen, deze twee heren. Er is weinig schoners...

    Zaterdag dan, alweer de laatste dag Pukkelpop, en de vermoeidheid kwam om de hoek kijken.We begonnen dus pas om 15u30 aan deze festivaldag, met de punk van Anti-Flag, blijkbaar vooral populair bij jongens van 15. MGMT bracht een ware volksverhuizing op gang, blijkbaar wilde elke 'hip kid' dit niet missen. Ik heb in elk geval nog nooit zoveel volk aan de Marquee gezien, zelfs waar wij neerzaten, op vijftien meter van de tent, was het drummen en duwen. Het grappigst was dat na amper twee nummers er een beweging in omgekeerde richting begon, blijkbaar vonden veel mensen het dan toch niet zo de moeite? Zelfs zijn we na vier nummers ook vertrokken, geen idee waarom deze groep zo gehypt wordt, want veel stellen ze echt niet voor. Tja, hypes, zo gaat het met die dingen...
    Neen, dan liever rustig een lekkere veggie nasi eten op de bankjes met op de achtergrond Manic Street Preachers. Gaf een beetje hetzelfde gevoel als Stereophonics; veel bekende nummers, leuk om te zien, ideaal als achtergrondmuziek. Coverden Umbrella, wat bijzonder grappig is, en waren over de gehele lijn zeer degelijk. Misschien ietwat belegen en minder relevant, maar oerdegelijk en voor mij te verkiezen boven wat hip of cultureel correct is.

    Bloc Party speelde een puike set, waarbij er zowel vanaf het podium als vanuit het enthousiaste publiek enorm veel energie kwam. Niets op aan te merken, maar om de een of andere reden begin ik me bij Bloc Party altijd te vervelen na vier nummers. Nu dus opnieuw. En ik weet écht niet waarom.

    Na Bloc Party kwam er weer een volksverhuis op gang, weg van de main stage, wat ons bijzonder goed uitkwam; we raakten tot op de vijftiende rij voor het podium. Een goede plek voor de tweede topper van Pukkelpop,
    Sigur Rós. Na dit optreden ben ik 200% overtuigd, als ik ergens spijt van heb, is het dat ik deze groep niet al jaren geleden heb ontdekt. Een balsem voor de ziel is het, pure schoonheid. Echte muzikanten, échte muziek. In tegenstelling tot andere groepen was hun optreden ook geen kopie van dat van Werchter, maar speelden ze een andere set. Ik heb genoten van begin tot eind. Echt een sprookje. Knap. Met een overgelukkig gevoel kon ik zo deze Pukkelpop afsluiten...

  • Post-Pukkelpop Mania

    Ik was zo onder de indruk van hun concert op Pukkelpop en op Werchter, dat ik na Werchter niet alleen al hun cd's ben gaan opzoeken, maar ook daarjuist kaartjes heb besteld voor hun concert in Vorst dit najaar. En dat alhoewel ik een enorme hekel heb aan Vorst, geen enkel concert is daar ooit echt goed, met dat rotgeluid en die domme bunkeratmosfeer... Zelfs naar dEUS ga ik niet, dit najaar. Echt geen zin. Maar naar Sigur Rós dus wel. Beslist is het kwartier na hun optreden zaterdag. Zo overdonderd was ik. Over impulsaankopen gesproken :-)