rsv

  • RSV II

    Gisteren mochten onze dochter (en ik) na 5 dagen en nachten eindelijk het ziekenhuis verlaten. Gelukkig was het nooit echt heel erg, maar het was toch een heel avontuur. En het deed me nogmaals beseffen hoeveel geluk we hebben als we gewoon ons leven van alledag leiden en hoe erg het moet zijn om niet zoals nu 5 dagen, maar weken, maanden opgesloten te zitten in die ziekenhuiswereld terwijl je vanachter glas buiten het echte leven ziet. Ziet hoe andere kinderen spelen, groeien, leren, hoe de wereld verderdraait en jij er half buitenvalt.

    Hoe kwamen we in het ziekenhuis terecht?

    Wel, woensdag was alles nog normaal. Dochterlief had een middagdut gedaan van 5 uur en dat was zeer abnormaal, maar verder leek er niet echt iets aan de hand. 's Nachts begon ze ineens te huilen en te wroeten maar ook dat is niet zo ongewoon, zo zijn er wel meer nachten geweest. Tot het me opviel dat ze heel kortademig was. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Niet genoeg om alles op te pakken en naar spoed te rijden, maar ik was er toch alles behalve gelukkig mee.

    's Morgens dus naar de huisarts, dat ging sneller dan naar de kinderarts. Gelukkig maar 1 iemand in de wachtzaal want ons meisje huilde de hele tijd. De huisarts was er niet gerust in, dacht aan een longontsteking en belde meteen naar het ziekenhuis. Onze kinderarts bleek naar Canada en haar vervanger was niet aanwezig maar we mochten toch direct vertrekken voor een opname. Slik.

    In het ziekenhuis kregen we direct een kamer en na verloop van tijd kwam de kinderarts er eindelijk door. Elke minuut duurt te lang als je kindje zo ongelukkig is. De dokter was niet gelukkig met wat ze hoorde aan de longen maar kon meteen wel al een longontsteking uitsluiten. Ze wou een RSV-test, een bloedtest en eventueel nog een longfoto. Dochter vloog meteen aan de monitor en kreeg extra zuurstof en een eerste aerosol. Toen de dokter wat later nog 'es terugkwam, bleek het bloed goed en was de diagnose RSV. Ze besloot dat een infuus niet nodig was maar een longfoto wel. En dat we al zeker 1 nacht moesten blijven.

    Het was toch wel een schok en de tranen stonden regelmatig in mijn ogen te branden, dat geef ik toe. Maar de verpleegsters in het ziekenhuis vingen ons heel erg goed op. Fijne mensen daar in Sint Lucas.

    De eerste nacht was er weinig slaap. Dochterlief voelde zich na 2 aerosols en de extra zuurstof zo goed dat ze de zuurstof uit haar neus trok en keer op keer alle alarmen deed afgaan omdat ze stond te dansen en te springen of gewoon alles lostrok. Toen ze om 23u nog 'es kwamen kijken en ons meisje nog altijd stond te springen in haar bed kon de nachtverpleegster haar ogen niet geloven... Na die eerste dag was ze daar al meteen de mascotte van de afdeling geloof ik.

    Elke ochtend passeerde de arts en elke keer was het verdict 'nog een dag blijven'. Eerst omdat ze die eerste nacht nog zuurstof had moeten bijkrijgen, daarna omdat haar longen bleven piepen. Op maandag was onze kinderarts er weer in plaats van die van wacht en ze besloot een spuit cortisone te geven omdat de behandeling tot dan toe het probleem blijkbaar onvoldoende oploste. We werden er zelf ondertussen een beetje moedeloos van, elke dag hoop om naar huis te gaan en elke dag teleurgesteld worden, Zoons leven dat helemaal overhoop lag,... Gelukkig bleek de spuit haar werk te doen en mochten we dinsdagochtend eindelijk naar huis. Vrijdag op controle en eerder binnenkomen moest ons meisje plots koorts krijgen, want bovenop de RSV en de astmatische reactie die ze heeft gedaan dreigde nu ook een oorontsteking...