road trip deep south treme hbo vakantie reis usa vs

  • Roadtrip Deep South: the long road to Nashville

    Vandaag doorkruiste ik voor het eerst een tijdszone per auto. Heel vreemd, plots staat er een bord langs de kant van de snelweg en zit je in een andere tijdszone, hop, klok een uur achteruit.

    Om 9u15 vertrokken we vanuit Asheville, North Carolina naar Nashville, Tenessee. Volgens de GPS 4u rijden. Maar dat was echter buiten een wegomleiding gerekend. In totaal zouden we vandaag 8u onderweg zijn… Een echte dag ‘on the road’ dus…

    De snelweg was over 2.5 mijl onderbroken door een rockslide. Geen probleem dachten wij, we volgen de omleiding en zetten rustig onze reis verder. De borden langs de kant waarschuwden om braaf de omlegging te volgen en niet op de GPS af te gaan. Dat zouden we dus doen, hoe ver kon het zijn…
    Ver dus. Verschrikkelijk ver. De omleiding stuurde ons terug 45’ rijden naar ons beginpunt, en dan nog verder die richting uit, naar een kruising met een andere snelweg. Die snelweg dan enkele uren volgen tot hij op een bepaald punt weer snijdt met de eerste snelweg maar dan na het onderbroken stuk. Totaal aantal uur extra onderweg: 3. 3u rijden aan gemiddeld 110km/uur geeft dus een omlegging van zo’n 330km. Zoiets als Brussel-Parijs dus ruwweg. Tot overmaat van ramp komen we ook nog in een file terecht…

    We zijn wat blij als we ’s avonds uitgeput aankomen in Nashville en gelukkig zonder veel problemen ons hotel vinden en inchecken in een balzaal van een kamer. Voor een van de goedkoopste hotels van de reis te zijn (een Hampton Inn) kregen we waar voor ons geld, zoals gezegd een megakamer, een reuze flatscreen met relax tv-zetel, gratis mineraalwater, koffie en thee, een bureau, frigo en microgolf, badkamer met leuke productjes, een immens bed vol zachte kussens (5 kussens!),…

    Het hotel ligt aan een universiteit, zo’n half uurtje stappen van de downtown. Daar hebben we even geen zin meer in. Maar in onze kamer ligt een lijst met restaurantjes in de buurt, en dat blijken er veel te zijn. We wandelen rustig een straat naar een Italiaans restaurant. Het Italiaans eten is naar onze smaak serieus ver-amerikaniseert, maar het smaakt. Mijn pasta is redelijk maar de desserts zijn onvoorstelbaar lekker, ik krijg een overheerlijke calorie-bom bestaande uit een gecaramelliseerde appel, pecannoten, kaneel, saus, cake en een grote bol roomijs. Ik eet me er letterlijk ziek aan, en dan nog blijft de helft over. De portie is zo reusachtig dat dit als avondeten op zich had volstaan. Ook mijn wederhelft zijn portie tiramisu is superlekker en genoeg om in België een heel gezin van te laten eten.

    ’s Avonds kijken we op onze mega-tv rustig naar HBO, eerst The Pacific en daarna de première van Treme, de reeks van de makers van The Wire over het leven van de muzikanten in New Orleans kort na Katrina. New Orleans, stad van mijn dromen en belangrijkste bestemming van deze hele roadtrip, over minder dan een week zullen we er zijn, maar vanavond eerst al de sfeer opsnuiven met weer een geweldige HBO-reeks… Sindsdien zit ik continu met de begintune van de reeks in mijn kop.