UA-104319606-1

road trip

  • Roadtrip Deep South: New Orleans, the big easy

    New Orleans was eigenlijk de reden van deze hele roadtrip. Een stad die nog voor ik er ook maar iets over wist, een ongelofelijke aantrekkingskracht op me uitoefende. Een stad die geweldig tot mijn verbeelding sprak. Nu, achteraf, blijkt niet enkel New Orleans zo geweldig te zijn, maar het hele Zuiden, maar toch, de kers op de taart, de bekroning van een geweldige trip. We hadden 5 nachten uitgetrokken voor deze stad, in vergelijking met 2 en soms zelfs maar 1 voor de andere steden. Het had nog veel langer mogen zijn voor mijn part…

    Wat doet een mens 5 dagen in New Orleans. We hadden geen verlanglijstje van must-see plekken ofzo en New Orleans is ook gewoon niet dat soort stad. Het is een stad die je moet beleven, een stad om in rond te hangen, om te eten en te drinken en naar muziek te luisteren, een stad om te genieten. We lieten ons leiden door de stemming van het moment, door de tips van onze gastheer Jess en door onze Lonely Planet.

    De eerste dag kwamen we dankzij Jess terecht op een gratis minifestival aan de overkant van de Mississippi, Algiers. De ferry naar ginder is gratis en dus dé manier om Nola eens vanop het water te zien zonder meteen een fortuin te moeten uitgeven aan een cruise met een van de namaakstoomboten. Het festival zat qua timing geprangd tussen enkele van de grote kleppers zoals het French Quarter Festival en het Jazz and Heritage Festival, die van over de hele wereld volk trekken en was dus meer iets zeer kleins, voor de locals. Een minipodium, enkele acts, enkele stalletjes met eten, drinken en handgemaakte dingen. De lekkerste verse limonade die ik in mijn leven al heb gedronken. Een schitterende kunstfotograaf wiens werk ik helaas niet kon betalen. De Mardi Gras Indians die we zich zagen klaarmaken en optreden.
    new orleans indians

    We hangen uiteraard veel rond in het befaamde French Quarter. De architectuur is er geweldig, de gietijzeren balkons, de zeer on-Amerikaanse stijl, maar ook de andere wijken zijn eigenlijk meer dan de moeite. We neuzen rond in de winkeltjes (de boutique du vampyre bleek maar een teleurstelling trouwens), genieten eindeloos van de gezelligheid, kijken onze ogen uit, drinken de lekkerste koffie die we tijdens deze trip vonden bij Community Coffee, de Starbucks maar dan beter. Onze enige vijand? De hitte. In de stad is de temperatuur soms echt ondraaglijk. En het is nog maar half april… Gelukkig zijn er hier genoeg plekjes om verkoeling te zoeken. Eten als vegetariër is in New Orleans trouwens supersimpel, er zijn lekkere veggie eetplekken te over.
    new orleans french

    Dé meest beruchte straat van de staat, Bourbon Street, blijkt niet echt veel soeps. Ranziger dan de Vlasmarkt na 10 dagen Gentse Feesten, permanent de geur van alcohol en andere substanties uitwasemend, permanent bevolkt door dronkenmannen en bezoekers van de tietenbars. Gelukkig zijn er andere uitgaansbuurten te over, zoals de jazzclubs aan Frenchmen Street en een coole grungebar onderweg naar huis. Waar het die avond helaas open podium is en we de meest afgrijselijke dingen horen…

    Alhoewel de stad enorm hersteld is sinds Katrina, zijn de littekens alomtegenwoordig. Zowel letterlijk als figuurlijk. Wanneer we door een loopwedstrijd onze straat niet in mogen en in de wijk rondtoeren, zien we overal de nog steeds dichtgespijkerde huisjes, de graffitti van de reddingswerkers nog altijd naast de deur. De zwarte gezinnen kijken ons argwanend aan. Ik durf mijn fototoestel niet bovenhalen. Onze bed and breakfast is maar enkele straten verder, maar het is een wereld van verschil. Jess heeft ons ook ten stelligste afgeraden om na het donker hier nog te voet rond te lopen. Maar ook mentaal zijn de littekens er uiteraard nog. Wanneer we een geleid bezoek aan een van de kerkhoven doen (bovengronds! Graf van voodoopriesteres Marie Laveau! Toekomstig graf van Nicholas Cage!) begint de gids met twintig minuten te vertellen over Katrina. In een bar om de hoek zenden ze op zondag de HBO-serie Tremé, over New Orleans na Katrina, op groot scherm uit.

    We gaan op verkenning in de andere wijken. Zoals The Garden District, waar de chique villa’s staan, oa ook die waar Ann Rice heeft gewoond. Indrukwekkend… We eten in de Cheese Cake Bistro. Enkel een stuk kaastaart als lunch, maar we krijgen het niet eens op, zo enorm vullend is het. We zien overal om ons heen megazware Amerikanen eerst een gigantische hoofdschotel binnenwerken gevolgd door zo’n kaastaart. Zelf krijg ik mijn overschotje mee naar huis en eet er nog van als vieruurtje en laatavondsnack. Wat een caloriebom… Maar wel lekker! We gaan shoppen in Magazine Street, waar ik in een klerenwinkel op zoek ga naar de Deense dog Tula (beschreven in onze gids) en mijn wederhelft een coole hoed koopt. We dwalen rond in de Faubourg Marigny met kleine, vrolijk geschilderde huisjes en wanen ons in de Caraïben.
    new orleans faubourg

    Een tattoo-uitbater en zijn vriendin, van onder tot boven uithangbord van hun zaak, wandelen voorbij terwijl we op een terrasje zitten te lunchen. Als veggie kan ik me niet aan de lokale specialiteiten wagen, maar mijn wederhelf smult van een po-boy met catfish (stokbrood met vis of vlees tussen) en probeert gumbo (een soort Amerikaanse variant van waterzooi).

    We rijden een dag het achterland in, recht naar de moerassen, naar het onooglijke dorpje Lafitte, waar de ‘snelweg’ letterlijk eindigt, voor een Airboat Adventure. Het is duur, maar onvergetelijk. Met twee andere koppels (een geschift koppel Australiërs die vanuit de boot pissen en een koppel Amerikanen) en een gids scheren we door de moerassen met zo’n airboat, beter dan de beste rollercoaster in een pretpark, omdat je overal de prachtige natuur kan zien, nog niet bedreigd door de ramp van BP… Onze gids lokt de alligators met marshmallows en ze komen tot naast de boot gezommen. Eerst enkele kleintjes, dan hele grote. Het moeras is op een bepaald moment zo ondiep dat zo’n gigantosch beest een meter van mij ligt, half uit het water. Een welgemikte sprong, en ze zit in de boot. Gelukkig heeft het beest geen zin om te springen en blijft ze mij gewoon koud aanstaren. Ik neem enkele van de beste foto’s van de trip, alligators up close. Schitterend…
    new orleans alligator

    Nadien rijden we door naar de Laura Plantation, een plantage uitgebaat door generaties van Creoolse vrouwen. Het is niet de meest imponerende plantage, maar wel een van de best gedocumenteerde en de gids is echt schitterend. Ik hoor eindelijk meer van de Creoolse cultuur en van het keiharde leven op zo’n nu behoorlijk idyllisch lijkende plek. Ook hier enkele goed bewaarde slavenverblijven.

    New Orleans, een fascinerende stad. Vijf nachten is me nog veel te kort, er waren nog zo veel andere dingen die ik wou zien en doen. Het is een stad die ik al kende uit verschillende boeken en waarvan ik nu eindelijk zelf de straten bewandel. Ik wil nog zoveel zien; de cultuur van de bayou, de kleine dorpjes in de moerassen, de Franse en Afrikaanse invloeden, de muziek,… Je weet natuurlijk nooit wat de toekomst nog allemaal brengt, er zijn zo veel verschillende streken en ze zijn allemaal zo boeiend dat je wil terugkeren, maar New Orleans is bij deze toch ook met stip genoteerd bij de plekken waar ik ooit nog graag terug wil komen.

  • Roadtrip Deep South: Memphis – Windsor Ruines – Lorman

    Wegens gebrek aan personeel of uitbater geven we onze sleutels af aan een poetsdame en laden we de koffers in de auto. Logeren in de Inn at Hunt Phelan was alleszins een bevreemdende ervaring. Leuk, zo’n oud historisch pand, maar je moet er wel tegen kunnen om je plan te trekken. Nu ja, da’s voor ons geen probleem.

    Bij het buiten rijden van Memphis vangen we nog een glimps op van de Sun Studio. Zoals ik al zei heb ik het gevoel dat we veel te weinig van de stad hebben kunnen zien op die ene dag, amper iets van zijn muziek, maar ja, zo is het nu eenmaal als je weinig tijd hebt en op roadtrip bent zeker?

     

    We verlaten Tennessee en rijden de 400 km naar Vicksburg, Mississippi, waar we tegen 14u aankomen. We zijn ondertussen heel vermoeid van anderhalve week ‘on the road’ en besluiten gewoon eens door het stadje te rijden in plaats van het te voet te verkennen. Het ziet er doder dan dood uit, nergens mensen of restaurantjes en we zijn redelijk uitgehongerd ondertussen. Dan maar weer de snelweg op, langs de snelweg is er altijd eten te vinden. We proberen een ‘deli’ uit, en het valt mee, hier is de kost relatief gezond en kan ik gewoon een lekker broodje groenten krijgen met wat aardappelsla erbij (in Amerika krijg je altijd een bijgerechtje). Mijn wederhelft houdt het nog soberder en kiest voor een bord dikke eetsoep. We zijn dan niet meer teruggekeerd naar Vicksburg. Je kan er wel een National Military Park bezoeken van de burgeroorlog en eigenlijk hadden we ons graag nog wat dieper verdiept in die geschiedenis, maar het is al 14u30, we zijn doodmoe en in de buurt van onze volgende bestemming Natchez is er ook weer genoeg te beleven.

     

    We stellen de gps in op een dorpje om langs daar een klein wegeltje te vinden dat ons naar de Windsor Ruins zou moeten leiden. Deze Ruins hebben geen adres en liggen niet in een dorp, wat het vinden wel wat bemoeilijkt, maar de weg ernaartoe is op zich al ontzettend de moeite. Eindeloze bossen, hier en daar een eenzame brievenbus of een streng ‘no trespassing’ bord, maar nergens een huis. Het is een klein, kronkelend baantje door dichte bossen waar het daglicht maar beperkt doorheen raakt, en het geeft een onwereldlijk gevoel om hier langzaam doorheen te rijden. Plots staat er dan een krakkemikkig bordje ‘Windsor Ruins’ dat wijst naar links. We draaien een zandwegel op en hobbelen en botsen nog dieper de bossen in tot daar plots een zonovergoten open plek is met de majestueuze pilaren van wat ooit het grootste Greek Revival huis was in de staat Mississippi. Het prachtige huis overleefde de burgeroorlog, maar brandde kort daarna af door een sigaret.
    windsor BW

    Het is een prachtige plaats, imposant, gothic van sfeer, verlaten, vol van geschiedenis, melancholisch en een beetje bizar. Ik kan gewoon blijven ronddwalen en kijken, de sfeer helemaal in mij laten doordringen, genieten van deze speciale plaats. Van het gigantische huis zijn enkel de griekse zuilen bewaard gebleven, maar die zijn zo immens dat je een idee krijgt van de lang vervlogen grandeur van deze plek.

    We rijden verder naar Lorman, een onooglijk dorpje in Mississippi waar de Rosswood plantation ligt, mijn droombestemming. Ik wou minstens een nacht slapen in een echte plantation; geen overgerenoveerd onpersoonlijk luxehotel, maar een echt oud huis uitgebaat door gewone mensen. En ik hoop dit te vinden in de Rosswood. Via een kleine snelweg door een heuvelachtig landschap rijden we langs de kleine universiteit van de streek richting Natchez, tot we de afslag zien naar Rosswood. Het gebouw doemt algauw op, statig, indrukwekkend, op een groot terrein, en het voelt best speciaal om over de oprijlaan te mogen rijden.
    rosswood

    We bellen aan een een hoogbejaarde man met wandelstok en dikke bril doet open. Hij is wat in de war en denkt eerst dat we de plantation gewoon komen bezoeken, maar wanneer duidelijk is dat we de gasten zijn voor vannacht heet hij ons bijzonder hartelijk welkom. We nemen intrek in onze kamer, een prachtige grote kamer aan de voorkant van het huis. Op het eerste verdiep zijn 4 zo’n gastenkamers, de eigenaars kunnen de trap niet meer op en logeren beneden. De zolder is afgesloten en het terrein van wespen en bijen die blijkbaar niet te verdelgen zijn.
    rosswood2

    In ons verblijf is een toer van het huis inbegrepen. De bejaarde colonel brengt ons eerst naar de bibliotheek waar we een opname zien van een tvprogramma waar de Rosswood Plantation ooit in te zien was. Het is een leuk stukje over de geschiedenis van het gebouw met interviews met de colonel en zijn vrouw, toen nog een stuk jonger (ze wonen hier al sinds hun pensioen in 1975). Een kwartier later komt onze gastheer terug en toont ons een heleboel authentieke documenten die hij heeft verzameld over zijn huis, het dagboek van de man die het heeft laten bouwen, dokter Wade, en dit voor zijn tweede vrouw, de weduwe Mae Bella. De architect was trouwens dezelfde als die van Windsor, alleen kostte dit huis indertijd $ 10.000 en Windsor meer dan $ 100.000. Slik!
    We krijgen copies van het dagboek te zien van dokter Wade, brieven van slaven die werden vrijgesteld en naar Liberia weergekeerd zijn, de documenten van het katoenbedrijf dat hier was gevestigd, zelfs een stuk van de kanonbal die tijdens de burgeroorlog de keuken heeft verwoest. Mae Belle gebruikte het huis toen als veldhospitaal voor beide legers en waarschijnlijk daardoor is de plantation verder gespaard gebleven.

    Onze colonel heeft dit allemaal zelf opgezocht, dagboeken gekregen van de nabestaanden, het huis dan in een bedroevend slechte staat verkeerde volledig hersteld,… Zijn oude ogen blinken als hij vertelt, als hij papier na papier toont en de geschiedenis van zijn levenswerk uit de doeken doet. Daarna volgt een toer door de kamers van het huis, die door zijn vrouw zijn bemeubeld met antiek uit de vier windstreken. In de kelder zien we twee slavenverblijven met door hen zelf gemaakte bedden en oude metalen voorwerpen die op het domein zijn gevonden.

    De colonel wil voor ons een reservatie maken in een restaurant in Natchez, maar dat blijkt uitzonderlijk afgehuurd door een groep. Hij laat ons echter niet aan ons lot over en vraagt aan de uitbater tips voor andere plekken. Hij duidt twee restaurantjes aan op een kaartje van Natchez en we vertrekken, 45 km langs de kleine snelweg, door niemandsland, tot we na even zoeken aan de oever van de Mississippi de Magnolia Grill vinden.


    Het is al laat en we zijn uitgehongerd. Er is geen veggie aanbod, maar een van de obers stelt voor om een aantal side-dishes samen te voegen tot een gerecht. Na een slaatje krijg ik dan een bord met gegrilde aubergines, een heerlijk gebakken sweet potatoe en gestoomde broccoli. Het smaakt ongelofelijk lekker, en door grote ruiten hebben we zicht op een prachtige, vuurrode zonsondergang boven de majestueuze rivier. Ik hup tussen het eten door nog even naar buiten om nog een reeks foto’s te maken. Het is een superromantisch plekje, binnen enkel kaarslicht, buiten die rode lucht, de vogels, de rivier,…
    mississippi

    Onze bed and breakfast vinden blijkt een kleine uitdaging, de kleine, heuvelachtige snelweg met overal zijstraten is onverlicht, en we proberen zoveel mogelijk achter mensen aan te rijden die hun weg wel kennen. Helaas draaien die na een tijdje allemaal af. We zijn zeer blij om zonder echte problemen de Rosswood weer te bereiken…

    We slapen in een antiek hemelbed dat zo hoog is dat je een bankje moet gebruiken om erin te klauteren. Het is heerlijk rustig in dit prachtige, statige oude huis.

  • Roadtrip Deep South: Atlanta-Savannah

    Maandagochtend en jetlag a volonté, om 4u was ik al klaarwakker. Toch nog in bed blijven liggen en uiteindelijk om 7u gaan ontbijten. Het ontbijt in de Holiday Inn was niet slecht, maar supervettig; eieren en vlees, bagels, koude wafeltjes, fluo ontbijtgranen en mierzoete maar heel lekkere cinnamonrolls. Ik las nog even in onze gratis krant, de USA Today, waar helemaal niets instond. Behalve dan dat het in de rest van de VS berekoud was, gelukkig maar dat we voor het Zuiden hadden gekozen en niet voor de Westkust, we hadden lang getwijfeld...

    Om half negen stapten we in het gratis shuttlebusje dat ons afdropte aan de ingang van het gloednieuwe treinstation naar het Rental Car Center. Sinds enkele maanden nog maar zitten alle huurautobedrijven samen op een nieuwe site die door een onbemand treintje verbonden is met de luchthaven. Het rook er zelfs nog naar het nieuw. Nog voor 9u waren we in onze witte Nissan Versa van Hertz onderweg naar Savannah. Conclusie: in Amerika is weinig openbaar vervoer, maar als ze iets in die zin organiseren, dan doen ze het wel goed. Alles wees zichzelf uit en zonder ergens ooit tijd te verliezen stap je van het ene naar het andere, allemaal gratis.

    Zonder enig probleem reden we 400km naar Savannah, van begin tot eind mooie snelweg door een niemandsland van bossen. We waren blij dat ons autootje airco bleek te hebben want buiten was het alweer 29°.

    savannah2
    Tegen 14u kwamen we toen aan onze bed and breakfast, de Inn at 909 Lincoln, een prachtig gerestaureerd houten huis van eind 19e eeuw, met 3 zeer mooi ingerichte gastenkamers. Elaine, de eigenares, bleek familie te hebben in België en twee asielhonden, wat meteen een band schept. We babbelden honderduit en ze maakte ons ondertussen wegwijs in het huis en gaf volop tips van restaurantjes en bezienswaardigheden. Ondertussen hadden we nog altijd niets gegeten, en via Elaine kwamen we terecht in de Sentient Bean, volgens Elaine het Amsterdam van Savannah. Binnen zat het inderdaad vol met alternatief volk, wat in combinatie met superlekkere koffies en broodjes een vrij fijne combinatie bleek te zijn.

    Na dat broodje gingen we op stadsverkenning. Langs de vele pitoreske pleinen wandelden we helemaal tot aan de rivier. Even een kleine geschiedenisles, Savannah werd in 1733 gesticht door Oglethorpe, tevens stichter van de kolonie Georgia. Het plan van de stad had Oglethorpe al in Engeland ontworpen, lang voor hij wist exact waar Savannah zou liggen, en zo werd Savannah de eerste gesplande stad van de VS. Het plan bestaat uit een raster van wijde straten met maar liefst 22 schaduwrijke publieke pleinen. Zoals de meeste steden raakte de stad helemaal in verval in de jaren 1900, alle prachtige villa's kwamen leeg te staan en de mensen vluchtten de stad uit wegens onveiligheid. In de jaren 1950 begon een groep vrouwen echter te ijveren voor het herstel van het historisch centrum, en dit met onzettend veel succes. Nu heeft Savannah een van de grootste en best bewaarde historische centra van het hele land, wat elk jaar veel toeristen lokt, en terecht.

    Megahoofdpijn en jetlag dreven ons tegen 18u echter terug naar onze kamer en na een soepje uit de supermarkt te hebben opgewarmd en nog wat gelezen te hebben op het terras van de bed and breakfast kropen we op tijd ons bed in.
    savannah