reizen

  • Umbria 2017 dagen 6 en 7: Spoleto

    Op donderdag was Zoon het uitstappen maken een beetje beu. Hij wou gewoon spelen in het huisje, aan het zwembad en de dieren voeren. Nu waren de kinderen de vorige dagen al eens even gaan zwemmen en dat was niet evident. Er was geen kinderbadje, het was direct in het diepe en het onverwarmde zwembad was nog heel, heel koud. Met hun zwembandjes aan konden ze er allebei prima zelfstandig in ronddobberen zonder tussenkomst van onze kant, maar heel lang was het niet vol te houden. En vandaag was het weer een pak frisser geworden, nog zo'n 22 tot 23 graden en een stevige en frisse wind op onze heuvel. Niet echt zwembadweer dus.

    Gelukkig vonden ze een alternatief, naast de receptie ontdekten we een speelkamer volgestouwd met kinderspeelgoed allerhande en de Dochter sloot vriendschap met een Nederlands meisje van 4 en samen sleepten ze al dat gerief naar buiten om dan op het terras aan het spelen te gaan met het water van de hond. Zoon hield zich dan weer uitsluitend bezig met die hond en de talrijke lokale katten. Ze waren zo druk aan het spelen dat het middag was eer we iets merkten.

    Vandaag eens niet op restaurant maar gewoon in ons huisje gegeten. In de late namiddag trokken we er toch nog heel even op uit, een kwartiertje rijden naar de dichtstbijzijnde supermarkt waar ook twee ijsjessalons waren. Zo vulden we toch weer een uurtje.

    Op vrijdag trokken we dan naar Spoleto. Het was maar 40km rijden maar de GPS van de huurauto stuurde ons volledig binnendoor langs allemaal kleine dorpjes en zo duurde het toch meer dan een uur eer we er waren. We kwamen bovendien aan op een marktdag en beneden aan de voet van het dorp was het een en al chaos en file. Na wat missers vonden we dan toch een plek in een parkeergarage vanwaar een van de drie roltraptrajecten begon die je heel snel en eenvoudig naar het hart van de middeleeuwse stad op de heuvel brengen.

    We konden er eigenlijk niet van over hoe vlot dit hier allemaal georganiseerd is. Je stapt van in de parkeergarage op een lange opeenvolging van roltrappen en liften met verschillende afstandspunten en voor je het weet sta je helemaal op het hoogste punt van de stad, het oude fort. Het moet massa's geld gekost hebben om dit te maken, overal hangen uitlegborden hoe je kan afstappen en navigeren via die verschillende routes en liften.

    Wij trokken met de kleuters in het achterhoofd dus meteen naar het fort. Ridders en kastelen scoren altijd goed bij kinderen, toch? Helaas was het fort ingericht als museum en waren er vooral archeologische vondsten en religieuze kunst te zien. Op zich eerlijk waar een mooi museum, maar een 3 en een 5-jarige vonden weinig boeiend aan de collectie en raceten er dus doorheen. Bij de vele jezus en mariabeelden en schilderijen werd de Dochter dan ook nog eens doodsbang. Waar ik wel kan inkomen, ik krijg het zelf ook altijd wat benauwd van die op lijden en martelaarschap gerichte roomskatholieke kunst. De slaapkamer met nog stukjes intacte muurschilderingen was wel adembenemend.

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    Veel te vlug stonden we dus weer op straat. Ik wou doodgraag de oude brug over de kloof nog zien, maar er waren restauratiewerken aan de gang die het zicht volledig afsloten en de wederhelft en de kinderen waren alweer naar de roltrap gestapt. Ik ging dus op zoek naar een mooi uitzichtspunt voor een foto en vond het maar niet, ondanks tien minuten stappen. Ondertussen was iedereen kwaad op mij omdat ze zo lang hadden moeten wachten en had ik de brug dus niet gezien. Achteraf op restaurant bleek dat ik nog 5 minuten verder had moeten stappen op de ingeslagen weg om tot aan de voet van de eeuwenoude en adembenemend mooie brug te staan, ik heb toen letterlijk gehuild van frustratie. Reizen met kleuters vraagt duidelijk soms nog net iets meer voorbereiding dan ik gewend ben. De hitte deed er ook weinig goed aan (want ondanks de 22 graden en wind aan het zwembad was het op die steile middeleeuwse straatjes met vooral trappen echt wel erg warm).

    We aten nog de lokale pasta in een klein lokaal restaurantje, strangozzi alla spoletina. Zoon was zo uitgehongerd dat hij naast zijn ravioli's nog een coupe aardbeien als dessert opvrat en dan nog de helft van de portie van de zus.

    We struinden nog wat verder door de stad, waar ontzettend veel te zien was, maar de kinderen wilden echt niet meer mee. Een ijsje ging er wel nog in. Spoleto is wel een aanrader. Voor ons was het een beetje moeilijk navigeren omdat we te laat een gratis stadsplan te pakken kregen. Nochtans staan er overal wel goede wegwijzers. Maar zoals gezegd hadden de kinderen er nog weinig zin in en was de buggy niet altijd zo handig in de zeer steile straten vol met trappen. Zonder kinderen had ik zeker nog het archeologisch museum bezocht en uiteraard die brug eens van nabij bestudeerd, om maar iets te zeggen.

    's Avonds om de vakantie af te sluiten hadden we gereserveerd in het kasteel. Uitzonderlijk ging het diner daar door in plaats van in het gewone restaurant vlakbij ons huisje. Helaas was ik helemaal misselijk geworden. Ik had samen met Zoon vanaf 17u naast de geiten in de zon op de boer zitten wachten voor het dagelijkse dieren voederen ritueel en uiteindelijk was die er pas om 18u20 door gekomen. En dan nog wachten tot 20u voor het diner. Wat maakte dat ik echt helemaal op en moe was en ook wel vrij gestresseerd na het pakken van de koffers en de vroege vlucht terug naar huis de volgende ochtend in het vizier. Ze brachten het voorgerecht en ik kon er amper enkele brokjes van eten. En toen ze de paste brachten, werd ik echt misselijk van de geur van de truffelsaus. En toen heb ik beslist met de Dochter te gaan slapen maar het hoofdgerecht was al daar en we hebben alles moeten betalen, slik. Wat ik ook wel kan begrijpen, het eten was enkel op reservatie en ze hadden dus alles voorzien. Zoon heeft gelukkig mijn dessert opgegeten en de wederhelft de pasta, alleen het hoofdgerecht is echt verloren gegaan. Ik had er echt veel spijt van, het oude middeleeuwse fort boven op de heuvel was pure magie en had er echt naar uitgekeken om daar onze vakantie af te sluiten. Op de terugweg naar ons huisje heb ik nog een foto van de zonsondergang gemaakt en genoten van de dierengeluiden in de bossen rond ons, dat wel.

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    Lees meer...

  • Roadtrip Deep South: Nashville – Belle Meade – Shiloh - Memphis

    Op weg van de ene stad naar de volgende, proberen we altijd nog iets te bezoeken onderweg. Als paardenfreak trok ik die dinsdagochtend dus naar de Belle Meade, nog op het grondgebied van Nasheville. Nu is het een museum, maar ooit was dit een belangrijke fokkerij van volbloedpaarden en de bloedlijnen van enkele van de meest bekende paarden zijn verbonden met Belle Meade.

    We brengen een geleid bezoek aan het huis. Toen de familie aankwam op de plantation, brachten ze de eerste jaren door in een klein houten hutje met één kamer. Maar de katoenhandel en hun andere zaken brachten zo snel en goed op, dat ze al na enkele jaren een prachtig landhuis laten optrekken op hun immens domein en enkel de slaven nog in houten hutjes wonen.

    Het huis is prachtig. Het staat voor de helft vol met authentieke meubels van de familie. In tegenstelling tot andere plantations die je kan bezoeken gaat het hier niet om geïmporteerde Europese spullen, maar om gewone Amerikaanse meubels. Zo schilderden ze nerven in het goedkope hout dat dit niet had. De meubels en het huis zijn prachtig gerestaureerd en de gids is echt goed. De familie raakte in 1905 helaas in verval, toen in de staat Tennessee de racetracks een voor een de deuren moesten sluiten door een verbod op gokken en alcohol. Er ontstonden grote schulden en alles moest worden verkocht.

    Bekende paarden hier waren roquois (van de hoeven werd een inktpot gemaakt) en Bonnie Scotland (uit zijn bloedlijnen kwamen ondermeer Seabiscuit en Secretariat, zij het niet meer geboren op Belle Meade). De stallen zijn prachtig, groot, met gaslampen en stromend water (in die tijd!). Helaas staan er nu geen paarden meer…

    Op het domein is naast de hut waar de familie ooit de plantation begon ook een slavenhutje bewaard, met binnen een tentoonstelling met foto’s en tekst die inzicht geeft in het leven van slaven op deze plantation en ruimer ook in Tennessee, door de jaren heen. Uitermate boeiende materie.
    memphis3

    We besluiten niet rechtstreeks naar Memphis te rijden, maar een kleine omweg te maken langs Shiloh, een van de vele Civil War Battlefields van het Zuiden. Die kleine omweg is echter een grove onderschatting van onze kant, het duurt uiteindelijk 2u30 via kleine wegeltjes eer we het museum bereiken.
    Het is wel de moeite, zo zien we eindelijk het “echte zuiden”; onooglijke dorpjes, armoedige trailerparks, immense autokerkhoven, supermarkten waar je een volledig houten huis kan kopen, veel verschillende soorten kerken, veel borden over Jesus, hilarische bumperstickers. Ik kan me niet voorstellen wat het moet betekenen om hier geboren te worden, in zo’n dorpje waar letterlijk niets is behalve de brandende zon en eindeloze velden, omringd door jesusfanatici. Het geeft een vreemd gevoel.

    Gevolg is wel dat we pas om 15u in Shiloh aankomen. We bekijken de antieke grappige oorlogsfilm van het museum (daterend uit 1956 met hilarische nepsnorren en –baarden en super amateuristisch geacteerd). Voor we de auto in willen kruipen om rond te rijden op het Battlefield checken we eerst de gps. Memphis blijkt tot onze grote verbijstering nog eens 2u30 rijden en je kan maar tot 18u inchecken in onze bed and breakfast. Paniek dus.

    We laten Shiloh voor wat het is (ook al hadden we net braaf de inkom betaald aan de vreemde figuur aan de kassa) en begeven ons weer op de kronkelige miniwegen langs bossen, heuvels,dorpjes van 10 huizen langs deze ‘snelweg’. Vervallen hokjes en trailers staan zij aan zij met prachtige villa’s, een deerranch, vervallen en verlaten winkeltjes en eetkramen. Je mag maximaal 55mijl/uur rijden langs deze snelweg die soms dwars door de dorpen snijdt. De weg is eindeloos, het gaat traag, maar je krijgt wel een uniek zicht op deze middle of nowhere hoek van Amerika. Helaas zijn we nergens gestopt voor foto’s…

    Wanneer we Memphis naderen, wordt het dan weer megadruk en breidt de snelweg uit tot 10 lanes. Het verkeer is chaotisch en druk en we zijn blij wanneer we zonder veel problemen of file onze Inn at Hunt Phelan vinden om 18u30.
    memphis1

    In deze historische Inn krijgen we een over-the-top kitcherig/antieke kamer met een 4 poster bed, een antiek bad zonder douchekop, een tv weggestopt in een vervallen kast en authentieke houten vloeren. De muur en het plafond zijn zo druk beschilderd dat ze bijna nachtmerries uitlokken ’s nachts. Het is een vreemde kruising tussen chique, authentiek, antiek en rommelige kitch.
    memphis4

    Omdat volgens een personeelslid (er woont niemand in de Inn, ’s nachts zijn we hier alleen) de straat zeer onveilig is na zonsondergang, nemen we de auto naar het centrum. Dat blijkt veel dichter bij te liggen dan we dachten, amper enkele minuten rijden. Parkeren kost 10 dollar voor de ganse nacht, ook al blijven we maar anderhalf uur.

    Na lang zoeken en daarbij verscheidene keren aangesproken te worden door dakloze zwarten (Memphis blijkt een zeer zwarte stad te zijn) strijken we uiteindelijk maar neer in Huey’s, een hamburgertent waar een typisch amerikaans blondje ons een smakelijke veggieburger serveert in een mandje met frieten en een pickle.

    Nog wat rondgestruind door Bealestreet, de uitgaansbuurt die ’s nachts verkeersvrij is, met live-muziek in verschillende kroegen en uitzinnige toeristen, vrijgezellen, jongeren, opgeklede drankorgerls en nieuwsgierigen die zoals wij een kijkje komen nemen. Maar omdat we compleet uitgeput zijn blijft het bij even rondhangen en dan weer naar onze bed and breakfast trekken.

    Mijn eerste indruk is dat Memphis veel drukker, gekker, stedelijker, zwarter en ook een beetje gevaarlijker is dan Nashville. Op de auto naast de onze prijkt een dode opgezette beestenkop. Het is een gekke stad, een feeststad waar na 20u blijkbaar niemand meer rondloopt die niet komt zuipen, een stad die ruikt naar bier en burgers.
    memphis2

     

  • Reismicrobe

     

    De reismicrobe, zou dat iets zijn dat zo met zijn periode de kop opsteekt? Zo iets met fases, latente en acute? Zelf heb ik bijvoorbeeld altijd enorm graag gereisd, tot een jaar of twee geleden. Plots zei het me allemaal niet zo veel meer. Waarom de wereld rondtrekken als er in eigen land ook al meer dan genoeg te beleven valt. Bovendien is reizen erg duur, zelfs al doe je het redelijk low-budget. Het was dan ook met lichte tegenzin dat ik maart dit jaar naar Budapest trok. Volkomen onterecht uiteraard, want het bleek een prachtige stad, en een al even prachtige vakantie. En geen idee wat nu precies de ‘klik’ heeft gegeven, die vakantie of iets anders, maar tegenwoordig begint het weer te kriebelen.

    Zo las ik in een krant een reportage over Krakau, een stad die al lang tot mijn verbeelding spreekt. Het zag er allemaal zo waanzinnig interessant en mooi uit, ik zou liefst morgen al vertrekken. De dag ervoor stond er iets van Praag in een andere krant. Praag, daar ben ik jaren geleden al eens geweest. Maar door de foto’s te zien, kreeg ik zin om nog eens terug te gaan. Zou de stad al hard veranderd zijn…? Ik denk het wel!
    Gisteren zat er in zomer 2006 de een of andere complete gek die op zijn eentje te voet naar Jeruzalem was getrokken, en daarbij door de Karpaten was gepasseerd. Wat me eraan herinnerde dat we eens een ruitervakantie hadden ontdekt in die streek; te paard de streek rond, de lokale bevolking leren kennen, de bagage gaat mee per ezel, zalig gewoon. Helemaal uit mijn gedachten verdwenen, maar nu weer bovenaan de lijst. Een lijst die maar groeit en blijft groeien trouwens. Want ook naar Toscane (onze eerste grote reis samen) willen we dolgraag nog eens terug; zalig eten, mooie landschappen, meer cultuur dan een mens in een vakantie aankan. En in Frankrijk valt ook altijd veel te beleven, altijd leuk voor een lang weekendje. En in Zeeland was het zo leuk om met honden naartoe te gaan. En…

    Helaas zijn er dit jaar geen grote reizen meer gepland. Een mens moet sparen, weet je wel. Voor de verbouwingen die ons huis (de ene dag al dringender dan de andere) echt wel nodig heeft. Voor ons trouwfeest over 11 maanden, en al wat daar komt bij kijken.

    Een kleine vakantie kondigt zich wel aan, toch een beetje een troost. Volgende week zitten we van dinsdag tot vrijdag in de Ardennen, waar we gaan paardrijden. Elke dag een lange dagtocht, picknicken ergens onderweg, ’s avonds zelfgemaakte kost (bucht uit den aldi!), overnachten in een gite met de andere ruiters… Enige probleem is dat we door diverse omstandigheden de voorbije maanden bijna niet hebben gereden, waardoor de aanpassing naar een ganse dag in het zadel wellicht niet zonder de nodige spierpijn zal zijn…