pukkelpop

  • Pukkelpop 2010: The National, Queens of the Stone Age, Jónsi en The Low Anthem

    Tegen 14u staan we op de heilige wei. Het is best wel warm, ik voel me een tikkeltje loom en we struinen rond. Eerste halte, de Marquee, waar ik me buiten in het gras/stof nestel en een stukje meepik van de mij totaal onbekende Alain Johannes. Muzikant geweest bij Qotsa, de Vultures en Lanagan lees ik achteraf, maar dat zou je tijdens zijn set niet zeggen, de kalende man op leeftijd brengt ingetogen, doorleefde luisterliedjes. Maar ik ben wel onder de indruk. Blijkbaar komt de man zijn soloplaat een dezer dagen uit en die zou best wel eens de moeite kunnen zijn.

    We blijven hangen voor Surfer Blood, getipt door een zeer hype-gevoelige kennis, maar dit is dan toch een hype die aan mij voorbij mag gaan. Gitaarriedeltjes die het ene oor ingaan en het andere meteen weer uit. Bovendien hangt er binnenin de Marquee geen scherm en is een optreden vrij saai als je niks ziet. Na een drietal nummers trap ik het af. Nog een wandeling over de wei, even binnengewipt bij Jezus en de andere geschifte mannen van Bataclan maar het is zowaar iets té warm en de Marquee blijkt een leuke plek om gewoon wat rond te hangen.

    Dus spreid ik mijn matje uit en doe ik een tukje in de Marquee terwijl het mij onbekende maar meermaals getipte The Low Anthem zich opmaakt. Deze keer weet ik wel beter dan recht te staan, er is maar een halve marquee op het optreden afgekomen en om mij heen blijven de meeste mensen rustig zitten. De muziek van The Low Anthem leent zich trouwens uitstekend voor zo’n dromerig festivaldutje. Het is allemaal héél zachtjes, zo zacht dat de andere podia soms overstemmen en gewoon perfect om vertikaal van te genieten. Rustig, oorstrelend, schoon. Indrukwekkend. Absoluut een groep om verder te ontdekken en dringend eens materiaal van in huis te halen. Voor mij dé revelatie van deze Pukkelpop.

    Benieuwd was ik ook naar The Drums, verantwoordelijk voor de meest catchy singletjes van het laatste half jaar. Binnen zie ik weer amper, dus ik verkas naar het plein voor de Marquee aangezien daar het scherm hangt. I like what I see. Een vreemde Bent-Van-Looy-maar-dan-minder-goede zanger die zo te zien een geweldig ego heeft en redelijk queer is en vooral een elegant ronddansende (surrealistisch eigenlijk) maar verder blijkbaar weinig toevoegende muzikant stelen de show. Ik vind het eigenlijk best wel goed, al zijn we maar kort gebleven want ik wou een goed plekje voor dé groep waarvoor ik eigenlijk was gekomen.

    En de groep waarvoor ik hier vandaag was, da’s natuurlijk The National. Op het gebied van The National ben ik een very late adaptor. Ik ontdekte ze pas bij Bloodbuzz Ohio terwijl de mannen blijkbaar al meer dan 10 jaar en 5 platen bezig zijn. Shame on me! Want hun cd High Violet staat nu al enkele weken op repeat samen met The Suburbs van Arcade Fire en ik kan me niet voorstellen dat ik de komende maanden iets meer nodig zal hebben dan die twee meesterwerkjes. De muziek van The National is op dit moment mijn eten en drinken. Voor de ziel welteverstaan. Ik keek dan ook ongelofelijk hard uit naar dit live optreden.

    Ze begonnen meteen goed met het nog vrij toegankelijke Anyone’s Ghost. Bloodbuzz Ohio zat als derde in de set, naar mijn gevoel net iets te vroeg, het publiek was nog niet echt helemaal mee op dat moment. We kregen vooral nummers uit de laatste twee platen The Boxer en natuurlijk High Violet. Zoals Afraid of everyone, Fake Empire en Squalor Victoria.

    Als een puber van 15 werd ik instant verliefd op zanger Matt Berninger, toch wel een bijzonder geval. Lang en slank, nog benadrukt door de smalle zwarte jeans met donker hemd en das, stijlvol, de ideale schoonzoon en toch rock ’n roll, je moet het maar doen. De man staat mijlenver van de archetypische rockzanger, lijkt zich zelfs onwennig te voelen op het podium, draait regelmatig zijn gat naar het publiek om zich te voorzien van witte wijn en kijkt al eens bijzonder weird eens de zonnebril af is. Maar tegelijk straalt hij een eindeloos charisma uit, nog eens versterkt door zijn unieke bariton. Ik raak helemaal betoverd, ook door de fantastische andere muzikanten. Maar liefst met 8 staan ze op het podium, twee blazers die wonderwel samensmelten met de muziek inclusief. Alles klopt gewoon aan dit optreden, van de eerste tot de laatste noot. Zelden zoiets perfect gezien.

    Ik dacht dus dat het hoogtepunt van Pukkelpop 2010 er om 20u30 opzat, maar dat was nu eens buiten Josh Homme en zijn Queens of the Stone age gerekend. Eerst even aangeschoven voor een verse mojito en dan weer naar de main stage een plekje zoeken. Niet te ver naar voor want ik heb in de Lotto Arena al gezien hoe sommige manspersonen het kot kunnen afbreken en ik zou niet graag hebben dat ze MIJ afbreken, maar toch ook niet te ver naar achteren want Qotsa is de max en ik wil er zo weinig mogelijk van missen. Uiteindelijk eindigden we vrij vooraan maar tussen een bende tieners die het uitzonderlijk rustig hielden.

    De Queens kenden werkelijk geen genade. Met opener Feel good hit of the summer hadden ze de wei al plat. Zo makkelijk gaat dat voor Josh en de zijnen. Retestrak, over de wei donderend als een pletwals maar toch elke noot op zijn plaats. Allemaal op een rij vooraan op dat podium, een indrukwekkend zicht.
    Voor de tweede keer op twee uur tijd werd ik verliefd, deze keer op het onverdunde testosteron en de pure mannelijkheid van Homme. Niemand kan weerstaan vermoed ik… Hij was in bijzonder goede doen en grapte met het publiek, ‘We didn't come to hurt eachother, we came to fuck eachother' en ‘Just keep dancing, that's all I'm asking'. Met veel plezier, Josh!
    Little Sister, Monsters in the parasol (zit nu nog in mijn hoofd), Go with the flow en net als je denkt dat het niet meer beter kan No One Knows. De wei ontploft, er is geen paar voeten dat nog stilstaat. Fuck als die dancehall acts, niks zo goed om helemaal loos op te gaan als de Queens. De adrenaline giert door mijn lijf en ik amuseer me te pletter. Met A song for the dead stoppen de Queens er echter al mee, maar liefst tien minuten te vroeg. En dat terwijl ze zo nog makkelijk een uur door hadden kunnen gaan. Zucht.

    Helemaal opgefokt vlieg ik door de wei terug naar de Marquee. Over enkele ogenblikken begint daar Jónsi en de uitverkochte AB (waar ik gelukkig wel bij was geraakt) in gedachten verwachtte ik mij aan een tent waar nergens nog in te raken was. Ik kon mij niet meer hebben vergist. De Marquee was zo leeg dat ik zonder probleem tot de tiende rij kon wandelen. Waar zit iedereen?!?
    Het viel niet mee om na Qotsa de adrenaline uit mijn systeem te krijgen en lang genoeg stil te blijven staan om de toch wel subtiele Ijslandse muziek te laten doordringen. Maar na een goeie tien minuten had Jónsi het dan toch gedaan en was ik helemaal mee in de set.

    Ik heb de indruk dat de set wat was aangepast aan festivalnormen. Bekendste nummer Go do zat vrij vooraan en ook verder hield Jónsi er met bijvoorbeeld Boy Lilikoi de vaart in, wat wel nodig is om een na drie dagen uitgeput publiek’s aandacht vast te houden.
    Af en toe overstemde het gebonk van andere podia even, maar al bij al viel het mee. Het was als in AB genieten van de verbluffende visuals en de ijle, unieke stem van Jónsi, die als bezeten over het podium dreef als een soort sjamaan.
    Met Grow till tall zat het optreden er veel te snel op. Al was ik daar eigenlijk niet rouwig om, want ik was best wel moe na een dag Pukkelpop (waar is mijn uithoudingsvermogen) en mijn hoofd tolde gewoon om van de indrukken, er raakte toch niets meer bij.

  • Morgen Pukkelpop

    Vandaag nog braaf aan het werk, maar morgen trek ik ook ein-de-lijk naar de wei. Na al dagenlang op weg naar het werk horden gerugzakte jeugd op de treinen te hebben getrotseerd en jaloerse blikken geworpen te hebben.

    The National, Jónsi en QOTSA, here I come!

  • Oud???

    Deze middag, de trein van Gent naar Brussel. Ik: puffend, op weg naar het werk waar het ongetwijfeld nog harder puffen zal zijn. De rest van de trein: met pak en zak op weg naar Pukkelpop, voorzien van luide muziek en vele halve liters bier. Het deed me even slikken.

    15 jaar geleden trok ik voor de eerste keer naar Pukkelpop. Ja, zo lang geleden is dat blijkbaar al. Een mens wordt er stil van. Ondertussen heb ik die kaap van 30  overschreden en voor het eerst ooit voel ik me oud. Vorig jaar zat ik zelf voor drie dagen op de wei van Kiewit, en op geen enkel moment had ik het gevoel daar niet meer thuis te horen. Zoiets zou zelfs niet in me opgekomen zijn. Maar vandaag, me krampachtig concerterend op mijn boek tussen het gejoel en de beats om me heen door, wel. Stokoud voelde ik me, prehistorisch bijna. Keiharde confrontatie. Ik was zelfs bijna blij, dat ik dit jaar Pukkelpop aan mij voorbij laat gaan. Ik bedoel, ik heb lang getwijfeld, om niet te zeggen dat ik nog altijd aan het twijfelen ben over al dan niet gaan, maar als ik dat tiener en jonge twintigergeweld zie, voelde ik me als Stonehenge in Manhatten, voorhistorisch dus.

    Is het dan zo dat ik te oud geworden ben? Moet ik als frisse dertiger de wei laten aan de volgende generatie en mij beperken tot de activiteiten die van dertigers worden verwacht (wat die ook moge zijn!)? Lopen wij jullie voor de voeten, op die wei? Of valt dat allemaal wel mee en heb ik vandaag gewoon een zeer vroege midlifecrisis te pakken?
    Een snelle blik op het PPforum leerde me dat het merendeel daar tussen de 16 en de 21 is, maar dat ook een aantal late twintigers en zelfs een sporadische dertiger (of een diehard veertiger) naar Pukkelpop afzakken. Goed nieuws en slecht dus. Goed nieuws want als muziekfreak van dertig kan je nog naar een festival zonder zielig over te komen. Slecht nieuws want je bent er effectief een bedreigde diersoort.

    Het lijkt waarschijnlijk gewoon dramatischer dan het is, want ik ken in mijn omgeving best wel een aantal 25 en 30 plussers die voor de volle drie dagen gaan feesten op de wei. En ik laat me ook totaal niet tegenhouden door dit soort overpeinzingen, ik bedoel, had Chokri een betere affiche kunnen voorleggen, ik had er morgen ook tussengestaan, tussen dat jonge geweld. Ik zie er trouwens toch mijn leeftijd niet uit, ik kan doorgaan voor 25, ha! Maar toch, het leek een andere wereld, vanmiddag op de trein, een zeer andere wereld…

  • Het Volledige Pukkelpop Verslag !

    Pukkelpop was zalig, de beste drie dagen van deze zomer, de leukste festivaldagen van de laatste paar jaar. Ben nog volop aan het afkicken, na de zalige muziek, de gezelligheid, het best wel lekkere eten en vooral de tonnen zon nu regen, een grauwe lucht die perfect mijn eveneens sombere stemming weergeeft, terwijl ik hier met kleine slaapoogjes zit te werken...

    We bleven bij mijn ouders logeren en reden van daaruit telkens een half uurtje naar Kiewit, alwaar we twee keer plaats hadden op de festivalparking en een keer overal het bordje volzet zagen en tot in Zonhoven moesten rijden eer we ergens op het voetpad tussen konden wringen.

    Om het drie dagen vol te houden, deden we het op het gemak. Niet vroeg opstaan maar gewoon vertrekken wanneer we klaar waren met de honden en andere dagdagelijkse beslommeringen, niet van het ene podium naar het andere hollen maar gewoon de dingen zien die we écht wilden, liefst van ergens op de eerste tien rijen, en voor de rest relax wat dingen meepikken al etend of in de zon liggend buiten aan de Marquee; je kon toch alles volgen op een scherm.

    Donderdag wou ik beginnen met Motek, een groep die ik niet ken maar waar ik al goeie dingen van had gehoord. Helaas zat de kleine Wablieftent vol en mochten we niet meer binnen. Vanop het grasveld voor de tent hoorden we nog een en ander, zij het vrij vervormd, en zagen we enkele grappige straattheatermannen in max max-outfits op van skelettenvoorziene onguur uitziende voertuigen passeren, of twee kafkaaiaans uitziende ventjes die op de festivalgangers inspeelden, heel grappig.

    Daarna trokken we naar de Main Stage voor Danko Jones, maar diens machobrulenstamprock is niet aan mij besteed. Ik heb geen zwarte schreeuwlelijk nodig om te zeggen hoe rock 'n roll ik al dan niet ben, thank you very much.

    In de Marquee hoorden we Dirty Pretty Things, van buiten, maar ik had meer zin in een dutje in de zon dan er echt op te letten. We gingen binnen staan voor Joan as Policewoman, maar die kon me niet echt bekoren. Dus trapten we het na drie nummers af en kwamen zo in het Cinemaaaa stuk terecht; twee tenten wat achteraf, waar het enorm rustig was, en waar tot mijn grote verbazing gitaarwonder Bjorn Eriksson en twee Maxon Blewittleden wat zaten te jammen aan een circustent. Eriksson is een sexy ding, en het was zalig om daar in alle rust wat te zitten praten en naar de muziek luisteren. Toen het circus dat daar stond opgesteld begon, zijn we echter na tien minuten gaan lopen. De madame met de drie tetten kon ons echt niet bekoren, en voor de rest geen idee wat daar allemaal de bedoeling van was. De filmtent in dan maar, en dat bleek wél de moeite. We zagen het eerste half uur van Grindhouse, een compleet over the top movie vol halfblote vrouwen, in het rond vliegende teelballen, uitbarstende etter en Sayid van Lost! De max!

    Het ergste aan Pukkelpop is meestal het kiezen. Wat doe je als drie van de dingen die je die dag het liefst wou zien, exact tegelijkertijd staan geprogrammeerd? Kiezen is verliezen, zeggen ze dan, en dat is niet gelogen. En dus lieten we de sensatie Hot Chip aan ons voorbij gaan, net zoals de in Werchter zeer straffe Editors, en kropen we in de kleine Chateau-tent voor Henry Rollins spoken word. Ik heb het me geen seconde beklaagd. Ik kende Henry als de very angry not so young man van Rollins band, en had vaagweg gehoord van zijn Black Flag verleden, maar had hem nog nooit live gezien. Ik wist ook niet goed wat te verwachten. Maar het was een van de hoogtepunten van het festival. Rollins begon gewoon te vertellen wat hij het afgelopen jaar had uitgevreten, over zijn ervaringen in Pakistan, waar net Bhuto was vermoord, over Afrika, over de Killing Fields van Laos, over Vietnam, over vanalles. Het was echt schitterend, de hele tent hing anderhalf uur lang aan zijn lippen. Enkel toen het over België ging, sloeg hij even de bal mis; hij vroeg het publiek of wij het ons kunnen voorstellen hoe het is om niet te weten wat de toekomst van je land is... Een 'ja' op die vraag had hij niet bepaald verwacht!

    Opnieuw naar de Marquee dan voor Mercury Rev, een groep met enkele wondermooie liedjes, maar live vooral een pathetische zanger die na drie nummers al zo danig op mijn zenuwen werkte dat we dat optreden verder aan ons voorbij lieten gaan. Op naar de Main stage dan maar, alwaar Roisin Murphy dezelfde show gaf als op Werchter. Deze keer zat ik hem helemaal uit, en het bleek echt goed. Het uur wachten vloog voorbij, en het stak allemaal goed in elkaar. Alleen de sfeer zat er veel minder in dan in de kleine, zweterige Werchtertent. Niettemin goed entertainment. Na het optreden nog wat drummen om in het eerste vak voor het podium te raken, en dan nog een uur wachten tot om 1u eindelijk The Killers begonnen.
    The Killers waren in feite de reden dat ik dit jaar zo graag naar Pukkelpop wou, ik heb hun laatste plaat maanden aan een stuk grijs gedraaid, en de verwachtingen waren dan ook bijzonder hooggespannen. En werden helaas niet helemaal ingelost. Het optreden was knap, ik heb me geamuseerd, en hun nummers zijn echt de max, maar het geheel ráákte me niet, en dat is nog altijd mijn graadmeter van kwaliteit. Het gleed allemaal nogal gladjes over me heen. De frontman deed ook weinig met het toch wel superenthousiaste publiek. Het geluid trok ook op niet veel, de puberjongens- en meisjes om me heen zongen elk nummer woord na woord mee, en daardoor hoorde ik Flowers vaak niet meer genoeg. In het midden van de wei stond het geluid meestal leihard, maar helemaal vooraan dus niet hard genoeg, en ook niet zuiver. Weird.
    Niettemin heb ik mij toch enorm geamuseerd, ik wou deze groep al twee jaar zien, en eindelijk was het dus zo ver. Bij een volgende doortocht in België geef ik ze graag een tweede kans, liefst in een kleine zaal. Benieuwd of de sfeer daar anders zal zijn...

    Vrijdag dan.

    Girls in Hawai gehoord van onze vaste stek aan de zijkant van de Marquee, met een oog naar het scherm kijkend, en voor de rest wat babbelend met ons gezelschap. Klonk zeer de moeite!
    Daarna het eerste zware dilemma van dit festival, wordt het voor de zoveelste keer Arsenal, of toch maar de coole rockers van A Brand? Ik was razend benieuwd naar die laatste hun nieuwe plaat, en vind Time hun zoveelste superstraffe sexy single, maar koos uiteindelijk gezien het lekkere zonnetje toch maar voor de zekerheid van Arsenal; een van de beste liveband die België momenteel rijk is en altijd goed voor een feestje. Het werd ook een feest, vanop de eerste rijen, ik heb geen seconde stilgestaan, maar het was zeker niet hun beste optreden. Ik heb ze al stomender sets weten spelen veel vroeger op de dag op Werchter een tweetal jaar geleden, of absoluut het kot weten afbreken op een uitpuilende, afgesloten Beestenmarkt tijdens de Gentse Feesten, deze keer waren ze echter wat mak. Het publiek was ook wat mak. Het optreden was goed, maar de sfeer zat er minder in.
    Daarna opnieuw naar de cinemaaa tent getrokken voor een uurtje Heima, de Sigur Rós film. Helaas waren er geen ondertitels en kon ik door al het lawaai maar een fractie verstaan van wat er werd gezegd. De beelden van Ijsland gekoppeld aan hun muziek maakten echter wel zwaar indruk, en heb echt zitten genieten. Moet ik eens op een rustiger moment helemaal uitkijken!

    Van helemaal achteraan de wei pikten we zonder enige verwachting en eerder als rustpunt Stereophonics mee, en dat stelde niet teleur. Altijd verschieten hoeveel hitjes je uiteindelijk van zo'n groep kent, zonder het te beseffen. Daarna werd ik weer 16 bij The Breeders. Het was een rommelig, chaotisch optreden, maar het was zeker niet slecht. Het begon vrij sterk, zakte in het midden helemaal in elkaar, maar net toen ik zin kreeg om het af te trappen gooiden ze Cannonball in het publiek, wat absoluut gesmaakt werd, en Divine Hammer. Puur jeugdsentiment, en zo heb ik eindelijk een groep gezien die ik dacht nooit te zullen zien. De zusjes Deal, het is een fenomeen...

    Toen ik 14 was, was ik zwaar fan van Metallica, en daarna van death metal. Jaja, ik was een echte, lol. Toen Metallica enkele jaren later op Pukkelpop speelde, meed ik ze echter als de pest. Ze waren totaal niet 'cool' meer. Ondertussen kan ik dingen als cool en niet cool beter van me afzetten, en besloten we toch eens te gaan kijken, zij het van helemaal achteraan. Het was raar om nummers te horen die ik goed 15 jaar niet meer had gehoord, maar vroeger wel grijs gespeeld. Ik kende ze nog bijna allemaal. De show was indrukwekkend, leuk, maar ook weer niet zo groots als ik had gedacht. En ook wel een beetje zielig als een groep moet teren op 15 jaar oude nummers en niemand nog een bal geeft om hun binnenkort uit te komen plaat. Niettemin, ooit waren ze enorm relevant, en het was leuk ze na al die jaren toch eens live te zien!

    En dan was het de kou verbijten en met enorme rugpijn proberen een comfortabele houding te zoeken in het vieze gras van de Marquee tot om 1u The Gutter Twins eraan begonnen. Ik kan kort zijn, dit was hét optreden van Pukkelpop 2008.
    Ik kan natuurlijk ook iets minder kort zijn :-) . Het was ongelofelijk om te zien hoe Dulli en Lanegan, die als The Gutter Twins uiteindelijk nog maar één cd uithebben, een schare trouwe fans op de been brengen en nieuwe mensen compleet inpakken, met een optreden dat van de eerste tot de laatste seconde er krak op zit. Ik volg Dulli al van toen ik 16 of 17 was, en die mens zijn muziek gaat bij mij gewoon door merg en been. En de komst van Lanegan draagt daar zeker toe bij. Het optreden zat quasi perfect in elkaar, beginnen deden ze met ongeveer al mijn favoriete nummers van Saturnalia. Bij een van de laatste nummers stonden de tranen in mijn ogen van zoveel schoonheid. De teleurstelling van de AB is vergeten en vergeven, en dat ze nog veel naar België moge komen, deze twee heren. Er is weinig schoners...

    Zaterdag dan, alweer de laatste dag Pukkelpop, en de vermoeidheid kwam om de hoek kijken.We begonnen dus pas om 15u30 aan deze festivaldag, met de punk van Anti-Flag, blijkbaar vooral populair bij jongens van 15. MGMT bracht een ware volksverhuizing op gang, blijkbaar wilde elke 'hip kid' dit niet missen. Ik heb in elk geval nog nooit zoveel volk aan de Marquee gezien, zelfs waar wij neerzaten, op vijftien meter van de tent, was het drummen en duwen. Het grappigst was dat na amper twee nummers er een beweging in omgekeerde richting begon, blijkbaar vonden veel mensen het dan toch niet zo de moeite? Zelfs zijn we na vier nummers ook vertrokken, geen idee waarom deze groep zo gehypt wordt, want veel stellen ze echt niet voor. Tja, hypes, zo gaat het met die dingen...
    Neen, dan liever rustig een lekkere veggie nasi eten op de bankjes met op de achtergrond Manic Street Preachers. Gaf een beetje hetzelfde gevoel als Stereophonics; veel bekende nummers, leuk om te zien, ideaal als achtergrondmuziek. Coverden Umbrella, wat bijzonder grappig is, en waren over de gehele lijn zeer degelijk. Misschien ietwat belegen en minder relevant, maar oerdegelijk en voor mij te verkiezen boven wat hip of cultureel correct is.

    Bloc Party speelde een puike set, waarbij er zowel vanaf het podium als vanuit het enthousiaste publiek enorm veel energie kwam. Niets op aan te merken, maar om de een of andere reden begin ik me bij Bloc Party altijd te vervelen na vier nummers. Nu dus opnieuw. En ik weet écht niet waarom.

    Na Bloc Party kwam er weer een volksverhuis op gang, weg van de main stage, wat ons bijzonder goed uitkwam; we raakten tot op de vijftiende rij voor het podium. Een goede plek voor de tweede topper van Pukkelpop,
    Sigur Rós. Na dit optreden ben ik 200% overtuigd, als ik ergens spijt van heb, is het dat ik deze groep niet al jaren geleden heb ontdekt. Een balsem voor de ziel is het, pure schoonheid. Echte muzikanten, échte muziek. In tegenstelling tot andere groepen was hun optreden ook geen kopie van dat van Werchter, maar speelden ze een andere set. Ik heb genoten van begin tot eind. Echt een sprookje. Knap. Met een overgelukkig gevoel kon ik zo deze Pukkelpop afsluiten...

  • Post-Pukkelpop Mania

    Ik was zo onder de indruk van hun concert op Pukkelpop en op Werchter, dat ik na Werchter niet alleen al hun cd's ben gaan opzoeken, maar ook daarjuist kaartjes heb besteld voor hun concert in Vorst dit najaar. En dat alhoewel ik een enorme hekel heb aan Vorst, geen enkel concert is daar ooit echt goed, met dat rotgeluid en die domme bunkeratmosfeer... Zelfs naar dEUS ga ik niet, dit najaar. Echt geen zin. Maar naar Sigur Rós dus wel. Beslist is het kwartier na hun optreden zaterdag. Zo overdonderd was ik. Over impulsaankopen gesproken :-)

  • Vanaf morgen @ Pukkelpop!

    Geen internet de rest van deze week, want vanaf morgenmiddag zitten we op Pukkelpop. Geen te strak schema voor ons, maar een korte lijst met must-sees aangevuld met een per dag een aantal groepen die ik graag wil zien en tot slot nog een of twee die ik niet ken en waar ik benieuwd naar ben. Zijn we te moe, regent het, heb ik een appelflauwte of iets dergelijks, dan vallen die laatste er vantussen. We zien wel. Ik was van één dag Werchter al zo kapot, ik ben vandaag al totaal groggy, dat ik mezelf op voorhand niets opleg en gewoon ga zien wat er op ons afkomt. The Killers, The Gutter Twins en Sigur Rós zijn onze top of the bills, Arsenal, Das Pop, The Breeders kijk ik ook wel naar uit, van A Brand ben ik nogal lastig omdat ze overlappen met Arsenal en de rest zal afhangen van de stemming van het moment.

    Ik kijk in elk geval niet uit naar de regen. 't Is een slappe zomer, elk festival krijgt tegenwoordig fikse buien te verwerken, en ik ben daar geen fan van. Een bui kan geen kwaad, maar liefst geen stormweer zoals vandaag...

    Nu nog een half uur werken, dan naar huis, naar de vier honden (zalig, zo vier stuks om mij heen!!!!!), op tijd slapen, en morgen op naar Kiewit!

  • Werchter en Pukkelpop

    Nog steeds geen nieuws over verlenging contract, en maandag loopt mijn huidig contract af. Het nieuwe ligt klaar, maar wordt niet officieel ondertekend zo lang de minister geen groen licht geeft, want anders hebben ze de middelen niet om me te betalen. Duimen dus, nog steeds.

    Gisterenavond kreeg ik een mail dat er opnieuw tickets zijn vrijgekomen voor de uitverkochte dagen van Rock Werchter. Eigenlijk had ik al geen zin meer, maar ik wil graag Kings of Leon zien, en mijn wederhelft gaat wel graag naar The Editors enzo, en dus hebben we vandaag nog tickets besteld.

    Eveneens combitickets gekocht voor Pukkelpop. Combitickets zeg ik u, terwijl ik helemaal de energie niet meer heb om drie dagen naar een festival te gaan. Ik word oud... Niettemin, we hebben combitickets, en ik ga voor The Killers, The Gutter Twins, Arsenal, Das Pop, A Brand en Bloc Party.

    Het enige nadeel aan dat onverwachte Werchterticket, is dat mijn zin om nog naar het Cactusfestival gegaan min of meer verdwenen is. Ik zit in elk geval te twijfelen; ik wil dolgraag Pinback nog eens zien, maar aan de andere kant heb ik ze enkele maanden geleden al live gezien in Trix, en twee festivals zo kort na elkaar,...? Voorlopig hebben dus dus nog geen kaarten voor Cactus, al heb ik uit stil protest tegen mezelf wel de hele namiddag naar Pinback zitten luisteren, lol...

    Net gegeten, honden gewandeld, sebiet naar de cinema. We spreken al twee maand van eens naar de film te gaan, raken er nooit, hoog tijd dus om daar verandering in te brengen. Anders hangen we toch maar weer een avond in onze zetel...