plantation

  • Roadtrip Deep South: Memphis – Windsor Ruines – Lorman

    Wegens gebrek aan personeel of uitbater geven we onze sleutels af aan een poetsdame en laden we de koffers in de auto. Logeren in de Inn at Hunt Phelan was alleszins een bevreemdende ervaring. Leuk, zo’n oud historisch pand, maar je moet er wel tegen kunnen om je plan te trekken. Nu ja, da’s voor ons geen probleem.

    Bij het buiten rijden van Memphis vangen we nog een glimps op van de Sun Studio. Zoals ik al zei heb ik het gevoel dat we veel te weinig van de stad hebben kunnen zien op die ene dag, amper iets van zijn muziek, maar ja, zo is het nu eenmaal als je weinig tijd hebt en op roadtrip bent zeker?

     

    We verlaten Tennessee en rijden de 400 km naar Vicksburg, Mississippi, waar we tegen 14u aankomen. We zijn ondertussen heel vermoeid van anderhalve week ‘on the road’ en besluiten gewoon eens door het stadje te rijden in plaats van het te voet te verkennen. Het ziet er doder dan dood uit, nergens mensen of restaurantjes en we zijn redelijk uitgehongerd ondertussen. Dan maar weer de snelweg op, langs de snelweg is er altijd eten te vinden. We proberen een ‘deli’ uit, en het valt mee, hier is de kost relatief gezond en kan ik gewoon een lekker broodje groenten krijgen met wat aardappelsla erbij (in Amerika krijg je altijd een bijgerechtje). Mijn wederhelft houdt het nog soberder en kiest voor een bord dikke eetsoep. We zijn dan niet meer teruggekeerd naar Vicksburg. Je kan er wel een National Military Park bezoeken van de burgeroorlog en eigenlijk hadden we ons graag nog wat dieper verdiept in die geschiedenis, maar het is al 14u30, we zijn doodmoe en in de buurt van onze volgende bestemming Natchez is er ook weer genoeg te beleven.

     

    We stellen de gps in op een dorpje om langs daar een klein wegeltje te vinden dat ons naar de Windsor Ruins zou moeten leiden. Deze Ruins hebben geen adres en liggen niet in een dorp, wat het vinden wel wat bemoeilijkt, maar de weg ernaartoe is op zich al ontzettend de moeite. Eindeloze bossen, hier en daar een eenzame brievenbus of een streng ‘no trespassing’ bord, maar nergens een huis. Het is een klein, kronkelend baantje door dichte bossen waar het daglicht maar beperkt doorheen raakt, en het geeft een onwereldlijk gevoel om hier langzaam doorheen te rijden. Plots staat er dan een krakkemikkig bordje ‘Windsor Ruins’ dat wijst naar links. We draaien een zandwegel op en hobbelen en botsen nog dieper de bossen in tot daar plots een zonovergoten open plek is met de majestueuze pilaren van wat ooit het grootste Greek Revival huis was in de staat Mississippi. Het prachtige huis overleefde de burgeroorlog, maar brandde kort daarna af door een sigaret.
    windsor BW

    Het is een prachtige plaats, imposant, gothic van sfeer, verlaten, vol van geschiedenis, melancholisch en een beetje bizar. Ik kan gewoon blijven ronddwalen en kijken, de sfeer helemaal in mij laten doordringen, genieten van deze speciale plaats. Van het gigantische huis zijn enkel de griekse zuilen bewaard gebleven, maar die zijn zo immens dat je een idee krijgt van de lang vervlogen grandeur van deze plek.

    We rijden verder naar Lorman, een onooglijk dorpje in Mississippi waar de Rosswood plantation ligt, mijn droombestemming. Ik wou minstens een nacht slapen in een echte plantation; geen overgerenoveerd onpersoonlijk luxehotel, maar een echt oud huis uitgebaat door gewone mensen. En ik hoop dit te vinden in de Rosswood. Via een kleine snelweg door een heuvelachtig landschap rijden we langs de kleine universiteit van de streek richting Natchez, tot we de afslag zien naar Rosswood. Het gebouw doemt algauw op, statig, indrukwekkend, op een groot terrein, en het voelt best speciaal om over de oprijlaan te mogen rijden.
    rosswood

    We bellen aan een een hoogbejaarde man met wandelstok en dikke bril doet open. Hij is wat in de war en denkt eerst dat we de plantation gewoon komen bezoeken, maar wanneer duidelijk is dat we de gasten zijn voor vannacht heet hij ons bijzonder hartelijk welkom. We nemen intrek in onze kamer, een prachtige grote kamer aan de voorkant van het huis. Op het eerste verdiep zijn 4 zo’n gastenkamers, de eigenaars kunnen de trap niet meer op en logeren beneden. De zolder is afgesloten en het terrein van wespen en bijen die blijkbaar niet te verdelgen zijn.
    rosswood2

    In ons verblijf is een toer van het huis inbegrepen. De bejaarde colonel brengt ons eerst naar de bibliotheek waar we een opname zien van een tvprogramma waar de Rosswood Plantation ooit in te zien was. Het is een leuk stukje over de geschiedenis van het gebouw met interviews met de colonel en zijn vrouw, toen nog een stuk jonger (ze wonen hier al sinds hun pensioen in 1975). Een kwartier later komt onze gastheer terug en toont ons een heleboel authentieke documenten die hij heeft verzameld over zijn huis, het dagboek van de man die het heeft laten bouwen, dokter Wade, en dit voor zijn tweede vrouw, de weduwe Mae Bella. De architect was trouwens dezelfde als die van Windsor, alleen kostte dit huis indertijd $ 10.000 en Windsor meer dan $ 100.000. Slik!
    We krijgen copies van het dagboek te zien van dokter Wade, brieven van slaven die werden vrijgesteld en naar Liberia weergekeerd zijn, de documenten van het katoenbedrijf dat hier was gevestigd, zelfs een stuk van de kanonbal die tijdens de burgeroorlog de keuken heeft verwoest. Mae Belle gebruikte het huis toen als veldhospitaal voor beide legers en waarschijnlijk daardoor is de plantation verder gespaard gebleven.

    Onze colonel heeft dit allemaal zelf opgezocht, dagboeken gekregen van de nabestaanden, het huis dan in een bedroevend slechte staat verkeerde volledig hersteld,… Zijn oude ogen blinken als hij vertelt, als hij papier na papier toont en de geschiedenis van zijn levenswerk uit de doeken doet. Daarna volgt een toer door de kamers van het huis, die door zijn vrouw zijn bemeubeld met antiek uit de vier windstreken. In de kelder zien we twee slavenverblijven met door hen zelf gemaakte bedden en oude metalen voorwerpen die op het domein zijn gevonden.

    De colonel wil voor ons een reservatie maken in een restaurant in Natchez, maar dat blijkt uitzonderlijk afgehuurd door een groep. Hij laat ons echter niet aan ons lot over en vraagt aan de uitbater tips voor andere plekken. Hij duidt twee restaurantjes aan op een kaartje van Natchez en we vertrekken, 45 km langs de kleine snelweg, door niemandsland, tot we na even zoeken aan de oever van de Mississippi de Magnolia Grill vinden.


    Het is al laat en we zijn uitgehongerd. Er is geen veggie aanbod, maar een van de obers stelt voor om een aantal side-dishes samen te voegen tot een gerecht. Na een slaatje krijg ik dan een bord met gegrilde aubergines, een heerlijk gebakken sweet potatoe en gestoomde broccoli. Het smaakt ongelofelijk lekker, en door grote ruiten hebben we zicht op een prachtige, vuurrode zonsondergang boven de majestueuze rivier. Ik hup tussen het eten door nog even naar buiten om nog een reeks foto’s te maken. Het is een superromantisch plekje, binnen enkel kaarslicht, buiten die rode lucht, de vogels, de rivier,…
    mississippi

    Onze bed and breakfast vinden blijkt een kleine uitdaging, de kleine, heuvelachtige snelweg met overal zijstraten is onverlicht, en we proberen zoveel mogelijk achter mensen aan te rijden die hun weg wel kennen. Helaas draaien die na een tijdje allemaal af. We zijn zeer blij om zonder echte problemen de Rosswood weer te bereiken…

    We slapen in een antiek hemelbed dat zo hoog is dat je een bankje moet gebruiken om erin te klauteren. Het is heerlijk rustig in dit prachtige, statige oude huis.

  • Plantation

    Rosswood
    Tijdens onze reis in de Deep South van de VS wou ik minstens één keer in een plantation slapen. Dat bleek echter niet zo simpel als het wel lijkt; het staat daar wel propvol met die dingen, maar de meeste waren niet wat ik zocht. Ofwel kan je er niet logeren, ofwel zijn ze poepchique uitgebaat als hotel/huwelijkslocatie, ofwel logeer je in een bijgebouw en niet in het huis zelf,... Ik wist goed wat ik wou, een authentieke ervaring, ergens logeren in een echte platation house, liefst één met veel geschiedenis, kleinschalig, authentiek, hoeft zeker niet chique te zijn maar moet de sfeer van toen uitademen. Eén keer vond ik er één, maar die was wel heel erg afgelegen en de site gaf geen informatie over prijzen, maar die bleef in mijn hoofd zitten.
    Ik liet de hoop echter niet varen en bleef naarstig het internet afspeuren. En dus boekten we vandaag bij de Rosswood Plantation, op den buiten, maar niet té ver van Natchez en Vicksburg. Met slechts 4 kamers, waarvan wij volgens de uitbaters de mooiste krijgen. Uitgebaat sinds de jaren '70 door een gepensioneerde generaal en zijn vrouw. En voor het geld van de overnachting krijgen we ook een toer langs het huis en de vroegere slavenverblijven en mag je rondsnuisteren in bijvoorbeeld het dagboek van de dokter die het huis heeft laten bouwen in 1857. Het huis werd ooit nog gebruikt als hospitaal tijdens de Civil War. En ook de ruïnes van Windsor, in zijn tijd de grootste plantation maar helaas verwoest in een brand, liggen in de buurt.
    ruins_of_windsor