UA-104319606-1

placebo

  • Rock Werchter 09: deel I

    Donderdag, de eerste festivaldag, vroeg om een rustige start. Lily Allen meegepikt van ergens in het midden op de wei maar na een twintigtal minuten het afgetrapt wegens Allen is doodsaai live. Van ergens onder de bomen in de schaduw (want oh boy, wat was het warm in die blakende zon!!) kon ze wel leuke achtergrondmuziekjes produceren, vrolijke zomerdeuntjes die bij het weer passen, maar die niet genoeg kunnen boeien om ook nog eens voor recht te staan, luipaardvellenbh en hoge hakjes ten spijt. Ik had er kortom veel meer van verwacht.

    Fleet Foxes daarentegen stelden allerminst teleur. Ik bekloeg me maar één ding, waarom heb ik die cd nooit rustig beluisterd, hij staat verdomme al een half jaar op mijn iPhone, hoe lui kan een mens zijn. Want de muziek van de Fleet Foxes kon me live enorm bekoren; grandioos hoe deze bezadigde heren de schoonste melodieën uit hun keelgaten en instrumenten schudden, schijnbaar zonder enige moeite te doen. Spijtig wel dat veel mensen naar zo’n optreden komen om de ganse tijd te roepen en te babbelen, wat bij zo’n akoestische muziek storender werkt dan bij pakweg Metallica.

    ’s Avonds voorzag ook Placebo ons van leuk entertainment, maar bleven we opnieuw achteraan de wei staan. Leuk om de hitjes nog eens te horen, goed optreden, veel energie en leuk om te zien, maar niets dat ik over een half jaar niet al vergeten zal zijn. Oasis kon me totaal niet boeien, we zagen ze vanop een eettafeltje, want als je Rock Werchter één ding moet nageven, is het de professionaliteit; hun reuzebeeldschermen en geluid zijn zo geweldig van kwaliteit dat je van bijna overal op de wei het optreden op de main stage probleemloos kan zien en horen, en nog goed ook…
    Mijn ogen begonnen echter dicht te vallen tijdens Oasis, en dus hielden we het na een half uurtje voor bekeken. Nog, drie dagen te gaan, weet u wel…

    Vrijdag dan werd de eerste echte topdag. Hoe goed ik Henry Rollins ook vond vorig jaar op Pukkelpop, de hitte op de wei en mijn nu al verbrandde armen en hals deden mij besloten om lang uit te slapen, rustig thuis te eten en dan nog wat te slapen eer we pas in de late namiddag naar Werchter vertrokken. Een dertiger moet zijn energie opsparen…

    We wilden bij Bloc Party al een plekje bemachtigen in een van de vakken tussen de dranghekken helemaal vooraan, maar deze vakken bleken sinds dit jaar plots afgesloten. We raakten er niet meer in, en keken dus maar vanaf de zijkant van het podium. Ik hou wel van het eerdere werk van Bloc Party, maar hun nieuwe meer elektronische sound zegt me niets. Het was geen slecht optreden, de zanger liep over van de energie en stond de ganse tijd met een kamerbrede grijns op zijn gezicht te talrijk opgekomen fans ter wille te zijn. Na het optreden werd het drummen op door de security binnengelaten te worden in het tweede vak, waar we dan een aanvaardbaar plekje zochten voor The Killers.

    Ik ben al enkele jaren compleet zot van The Killers, maar het optreden op Pukkelpop op vorig jaar had niet alle verwachtingen ingelost. Tijd dus voor een herkansing, want ik had ze nog lang niet opgegeven. En deze keer maakten ze het volledig waar, The Killers zijn voor mij het onbetwiste hoogtepunt van Werchter 2009. Zonder snor zag Brandon Flowers er een pak jonger uit, en zo strak in het zwarte pak zittend, mmmm, het kon me wel bekoren. De set was feesten van begin tot einde, ik had de indruk dat de ganse 80 000 man stonden te dansen en te springen. Hoogtepunten waren Human (meteen als opener!), Somebody Told me (lang leve het iets minder kitcherige oudere werk), For Reasons Unknown (met lange intro van Brandon!), Shadowplay, Jenny was a friend of mine, Spaceman, Read My Mind, Mr Brightside, All these things that I’ve done en als afsluiter When we were young (uit mijn favoriete cd Sam’s Town). Miste ik in de set: Bones.

    Compleet euforisch werd ik van dit optreden, en eerlijk gezegd, Werchter was nu al geslaagd en zijn 169€ waard voor mij. Ik wilde dan ook liefst gewoon naar huis om nog wat na te genieten van de beelden in mijn hoofd, maar we konden toch niet vertrekken zonder Coldplay gezien te hebben. Coldplay, de groep die ik aanbad ten tijde van hun eersteling Parachutes, maar die me met hun laatste platen enkel nog mateloos irriteert. Ik vrees dat ze me live totaal niet konden boeien. Terwijl 80.000 man stond mee te zingen, zat ik ergens helemaal achteraan op de grond te suffen. Als een groep geen enkele snaar meer kan raken, dan hoeft het voor mij niet meer. Na een drie kwartier hielden we het dus eindelijk voor bekeken en konden zo aan de grote opstropping van de uittocht ontsnappen….