pil

  • Pil

    Waarschuwing: vooral bestemd voor meisjes/vrouwen. Post handelend over girlie-things en alle relevante meningen van mannen zijn welkom, maar kom dus niet klagen dat het vrouwenzaken zijn, want jullie zijn bij deze gewaarschuwd!

    Al bijna tien jaar neem ik de pil. Correctie: nam ik de pil. Want ik ben er vrijdag mee gestopt. Een beslissing die emotioneel meer voeten in de aarde had dan ik ooit durfde vermoeden.
    En neen, we plannen geen directe gezinsuitbreiding, we zijn niet 'aan het proberen'. Het is het eerste jaar(en?) zelfs helemaal niet de bedoeling.
    Maar sinds een jaar ben ik gewoon bijzonder ongelukkig met de pil. Pilmoe? In elk geval groeide de weerzin om die hormonen te slikken van dag tot dag.

    Het was nochtans positief begonnen; aan de pil gaan is toch een beetje volwassen worden, een écht meisje worden, zoals alle vriendinnen. De pil, studeren, op kot, op eigen benen staan, het studentenleven induiken, uitgaan, vriendjes, het waren superplezante jaren. De pil was iets vanzelfsprekend. De vraag is niet OF je de pil zal nemen, maar gewoon WANNEER; op je 15e, je 17e,... Iedereen doet het en niemand denkt erbij na. Er zijn ook gewoon geen andere opties.

    Met de jaren komt dat nadenken dan toch. Er komen meer alternatieven, zij het geen enkel écht interessant.
    Het grote keerpunt kwam er iets meer dan een jaar geleden. Mijn mama die borstkanker kreeg, een ziekte die een directe link heeft met de pil. Plots was NIETS nog vanzelfsprekend. Maar weer stuitte ik op een gebrek aan alternatieven. Alle andere middelen bevatten evengoed hormonen, en wat experimenteren bracht me enkel vaker bij de dokter met allerlei vervelende kwalen. Toch maar weer aan de pil dus. Zij het op één voorwaarde. Na onze trouw zou ik ermee stoppen. Nog een jaartje die rommel slikken en dan eindelijk ervan af.

    Na onze trouw dan twijfels. Hoe moet dat, zonder de pil? Wat met alle risico's? Wat met kinderen? Wat met alles? Ik ken alleen maar dit, en werd plots vervuld door twijfels.
    Toch ben ik vooral opgelucht. Ik ben benieuwd om te voelen hoe mijn lichaam na tien jaar chemisch bombardement de touwtjes weer in handen zal nemen. Ik vind het prachtig. Ik wil mijn lichaam weer kunnen voelen. Het zijn eigen natuurlijke gang laten gaan. Niet meer kunstmatig geleid door dat pilletje. Niet meer elke avond daarop letten. Nooit meer 's nachts wakker worden in paniek en denken dat ik het vergeten ben.

    Toch wordt er weinig over gesproken. In mijn omgeving zie ik hier en daar iemand stoppen, soms om kinderen te krijgen, soms ook totaal niet. Ik lees in de media dat de pil aan populariteit inboet. Dat meer en meer vrouwen het steeds minder evident gaan vinden, het in vraag gaan stellen, en zoeken naar een andere oplossing. Maar echt veel hoor je er niet van...