pijn

  • Onwillige pols

    Vorig weekend begon het, pijn in mijn linkerpols als ik er wat kracht op moest zetten. Geen grote pijn, ik maakte me er ook totaal niet druk over, gewoon een klein ongemak. Tijdens de week werd het dan geleidelijk erger, dinsdag werd typen stroef en ongemakkelijk, de woensdagochtend gaf ik nog de 4 honden waar ik op aan het passen was een goede borstelbeurt maar in de namiddag merkte ik dat typen echt niet meer ging, veel te pijnlijk. Woensdagavond en donderdag was de pijn op zijn hoogtepunt, echt pijn, de minste, kleinste beweging deed zo zeer dat ik er letterlijk misselijk van werd. Dan pas besef je ook dat je je handen constant gebruikt; aankleden, eten, drinken, werken, noem maar op. Verschrikkelijk.

    Donderdagavond dan toch maar de huisarts gebeld, maar die hebben het zo druk dat ik pas vanavond een afspraak kon krijgen. Vanaf donderdag mijn pols zo veel mogelijk laten rusten, gelukkig is het de linkerhand, dus ik kon typen en werken met mijn rechter…
    Vrijdagavond gaan paardrijden, en alhoewel het poetsen en opzadelen pure hel was, lukte het rijden uitstekend, ook al had ik een jong paardje dat de hele tijd tegen het bit (en dus mijn handen) probeerde te vechten…

    Sinds zaterdag gaat het dus beter, en nu is de pijn weer zoals het begonnen is; ik kan mijn beide handen weer gebruiken en voel enkel nog een ongemak bij bepaalde grote bewegingen of grote kracht, maar geen erge pijn meer bij de miniemste beweging zoals donderdag; die pijn lijkt nu alweer een verre nachtmerrie… Zo vreemd hoe snel je weer volledig ‘back to normal’ gaat eens de pijn weg is…

    Enfin, had gedacht mijn doktersafspraak van vanavond af te zeggen wegens veel minder pijn, maar aangezien het toch ook nog niet helemaal weg is, ga ik de boel toch maar even laten nakijken, je weet nooit of het anders meteen weer terugkomt. Of hoe voor de zoveelste keer bewezen is hoe vanzelfsprekend we onze gezondheid nemen…

  • Auch

    Gisteren twee vingers verbrand (er ooit al op gelet dat ovenschotels heet zijn? Ik even niet), vandaag twee vingers met snijwondjes, een kleintje en een groot, prikkend. Geen idee hoe ik eraan ben gekomen, maar ik vermoed dat het schoonmaken van groenten voor de pompoensoep vanmiddag en ons nieuw, vlijmscherp mesje er voor iets tussenzitten. Auch!
    Nu ja, in de week van de soep moet er toch verse soep in huis zijn he...

  • Oef!

    Gisteren voor het eerst in exact 1 week tijd geen pijnstillers moeten innemen. Wist niet wat me overkwam eigenlijk. De dag voordien was het echt aftellen tot ik de volgende mocht nemen; van het spul dat ik heb gekregen mag je er maximaal 3 per dag, en dat was met mijn pijn echt niet veel. Heb de woensdagavond enkel zonder doorgekregen met behulp van een dik pak ijs op mijn kaak...
    Maar gisteren dus opgestaan en niets moeten nemen, en dat duurt vandaag gewoon verder.

    Zalig...
    Wel voel ik me compleet futloos. Weet niet aan wat het ligt, aan het dieet van soep van de afgelopen week (hoe graag ik ook soep eet, ik kan er geen meer zien ondertussen) of aan de antibiotica. De zwelling is ook nog totaal niet weg, en dat bevalt me niet. Het is dus nog niet genezen, en ik voel wel nog vanalles. Maar geen al te erge pijn meer. En dat scheelt!

    Zullen zien hoe het verder evolueert, maar nu eerst weekend!

  • Van kwaad naar erger

    Ondertussen ben ik in staat die rare tandarts waar ik maandag geweest ben, zijn strot af te bijten.
    Vannacht een ganse nacht wakker geleden en pijn gehad. Kon geen pijnstiller meer nemen, want van de rare generische pijnstiller die ik heb gekregen, mocht ik er maar 3 nemen op een dag (en volgens de tandarts zou 2 of 1 ook wel moeten volstaan). Uiteindelijk om 5u30 half gek opgestaan en toch een pijnstiller genomen. Geslapen heb ik dan niet meer, maar ik kon toch al stil blijven liggen en niet afzien.
    Pijnvrij gebleven tot 11u30, een ware belevenis was dat, en een half uur geleden weer een pijnstiller genomen want ik zat zowat tegen het plafond van miserie. De collega's zien het hier al aan mij, zonder dat ze iets weten.

    De tandarts had me dus antibiotica voorgeschreven, maar had gezegd dat ik die de eerste dagen niet mocht gaan halen en innemen, omdat het volgens hem zo wel zou overgaan, mits ik geen hard voedsel eet. Ondertussen leef ik dus al 2 dagen enkel op soep en yoghurt, maar de pijn en de zwelling zijn er enkel erger op geworden. Vanmorgen de antibiotica gehaald. Wat lees ik op de bijsluiter: goed voor vanalles en nog wat, maar er staat niks op van tand- of zelfs maar mondinfecties. Bovendien weet ik niet hoe lang ik ze moet nemen, dat stond niet op het voorschrift. Het middel hier op het werk opgezocht in twee geneesmiddelengidsen (recente) en niks gevonden. Huh?!? Dan de werkzame stof opgezocht, en wat bleek, veel bacteriën zijn resistent geworden tegen dit middel, plus het heeft een ton bijwerkingen (ik mag bijvoorbeeld 10 dagen lang niet in het zonlicht).
    Djiezes!
    De vorige keer, bij de tandarts van mijn wederhelft (die nu geen tijd had) was ik er op 2 dagen vanaf met antibiotica en straffe pijnstillers. En nu zit ik hier maar te creperen. Begin er stilletjes aan kierewiet van te worden. Al 7 dagen constant pijn lijden, ik vind dat toch niet normaal...

  • Tandpijn: the sequel

    Neen, het gaat nog steeds niet goed vrees ik. Gisteren dus zoals gezegd vroeger naar huis gegaan om naar de tandarts om de hoek te gaan. Mijn vrees werd echter bewaarheid: ik had helemaal geen vertrouwen in deze tandarts. Zijn cabinet was precies eeuwenoud, zijn wachtkamer helemaal leeg, en de mens zelf maakte een enorm trage indruk. Bij het voorschrijftje van een pijnstiller moest eerst 5 minuten lang in een dik boek gegraven worden, waarbij ik de ganse tijd kon rechtstaan want er waren geen stoelen genoeg. Het briefje werd erg secuur met de hand geschreven, en er werd een stempel opgezet met een ouderwetse stempel, je weet wel, zo een die je nog in inktkussen moet drukken. Een heel oude stempel zo te zien, want het telefoonnummer stond er nog verkeerd op (jaren geleden werd gent zone 09 en ipv 090 enzo).

    Ik had, net zoals de vorige keer bij de tandarts van mijn wederhelft, verwacht dat hij gewoon een antibioticum zou voorschrijven. Maar neen hoor, dit heerschap wou de boosdoener hier en nu trekken. Dat zag ik echter langs geen kanten zitten, ik waande me in een soort Frankensteincabinet en wou gewoon zo snel mogelijk naar huis. Lief, vriendelijk, grappig, al wat je wil, maar om de een of andere reden wou ik niet dat deze man verder nog iets aan mijn mond zou doen. Teerbeminde dacht er overigens net zo over, die zag het daar ook helemaal niet zitten.

    Ik heb dan een mondspoelmiddel gekregen (had ik al) en een pijnstillervoorschrift, en een voorschrift voor antibiotica. Die mag ik echter pas gaan halen als de ontsteking over een paar dagen nog niet weg is, want volgens de tandarts zou het zo wel genezen. En ondertussen zit ik dus geregeld te creperen van de pijn. Vannacht om 4u wakker geworden. Op het werk geen pijnstillers bij en er dus zonet maar een gaan zoeken. Soep en yoghurt eten. En proberen niet zot te worden...

    Een mens maakt wat mee...

  • Tandpijn, de lastigste pijn van allemaal?

    Nog niet bij tandarts geraakt: reden: werken en dan weekend. Bovendien heb ik zelf geen tandarts, en zou mijn wederhelft een afspraak maken bij de zijne voor mij. Ik ben dus aan het wachten op nieuws wanneer ik kan gaan. En ik hoop dat het snel is, want ik hou het bijna niet meer uit.
    Elke dag wordt het een beetje erger: vannacht weer niet kunnen slapen, om 2u opgestaan om een dafalgan te nemen, die amper helpt. Om 7u opgestaan om te gaan werken, misselijk geworden tijdens het ontbijt, duizelig tijdens mijn treinrit en vooral tijdens het stukje te voet van de trein naar het werk. Heb precies mist in mijn hoofd, duizelig, kan amper denken, voel me alsof ik ga flauwvallen, en dat in combinatie met tand- en kaakpijn. Ik zweer het, ik word er nog net niet helemaal kierewiet van. Geen idee hoe ik het hier ga moeten uithouden. Zin om in een hoekje te gaan zitten grienen, of liever nog, te slapen. Enkel slapen doet deugd...

    Update: alle gekende tandartsen hadden geen tijd, dus heeft mijn wederhelft wat rondgebeld en heb ik een afspraak bij een mij onbekende tandarts (aan de telefoon klonk hij maar oud blijkbaar) bij ons in de buurt. Hopelijk valt het mee. Al vind ik het lastig om mijn tanden en vooral mijn tandartsfobie aan zomaar iemand onbekend toe te vertrouwen. Nu ja, hopelijk kan die mens mij 'depanneren' en later zien we dan weer wel, als ik mijn mond weer openkrijg en mijn kaak ontzwollen is...