UA-104319606-1

park

  • Etiquette onder hondenbaasjes, of eerder, het gebrek eraan.

    Mijn rechterhand voelt rauw en pijnlijk. Oorzaak: de leiband van Figo. Toch kan Figo er eigenlijk niet aan doen, hij heeft zich niet misdragen. Feitelijke oorzaak: de zwarte hond die losliep in het park. Al kan die hond er op zijn beurt ook weer niet écht aan doen. Grote oorzaak dus: de eigenares van die hond.

    Wanneer je een hond hebt, dan zorg je ervoor dat je andere mensen niet hindert. Je houdt je hond aan de lijn. Tenzij je een hond hebt die kan loslopen zonder ook maar een keer over de schreef te gaan: een hond die niet naar andere honden toeloopt, die niet onder de auto's loopt, die mensen het eten niet uit de handen grist. Ze bestaan, die honden. Maar ze zijn zeldzaam. Zo'n hond vergt immers een doorgedreven gehoorzaamheidstraining én een volgzaam karakter.
    Dus, als je hond niet zo'n heilige is, dan zet je hem aan de leiband als je andere honden tegenkomt. Het is immers écht not done om je hond als een ongeleid projectiel zomaar op andere honden te laten afsprinten en die daar dan vijf volle minuten onbegeleid achter te laten, die andere honden en mensen erg veel last berokkenend. Je weet immers niet of die andere hondeneigenaars er wel mee opgezet zijn dat jouw beest daar aangezet komt, ze kunnen immers een angstige hond bijhebben, een zieke hond, een loopse hond of een agressieve hond.
    Mensen redeneren vaak "Mijn hond mag los, want die bijt niet". So what. Misschien bijt de aangelijnde hond wél. En als dat zo is, kan je die niets verwijten, want die is mooi aangelijnd en zijn baasjes doen het nodige om ongelukken te vermijden.

    Vanmorgen dus, het park, de tweede keer dat ik die vrouw en haar zwarte hond tegenkwam, de tweede keer dat ze me dikke vijf minuten ophoudt omdat ze wel roept op haar hond, die haar straal negeert. Omdat ze geen haast maakt om haar hond te komen halen, maar rustig aan de andere kant van het park blijft staan. Omdat ze zelfs met eten haar hond niet kan lokken. Omdat, wanneer ze dan toch eindelijk haar hond komt halen, die compleet ongehoorzaam is en mij en mijn honden blijft lastigvallen.
    Op de koop toe behandelt het mens mij als de crimineel. "Waarom mogen ze niet los, ze zouden zo graag spelen". Waarom mogen mijn honden niet los? Ik vraag me eerlijk gezegd af waarom de hare wél los mag. Daar komen gegarandeerd nog eens ongelukken van.

    Wel, mijn honden mogen niet los omdat windhonden wettelijk gezien niet los mogen. Bovendien raadt iedereen af om ze los te laten: het zijn zichtjagers, dus stel dat ze iets van 'wild' zien als ze loslopen (een huiskat is ook al goed, of een duif), dan gaan ze erachter aan, en dan negeren ze al de rest. En aangezien de makkelijk de 50km/u halen, zijn ze buiten gehoors- en gezichtsafstand voor je het weet.
    Elke keer als er nieuwe Spaanse windhonden uit Spanje aankomen, zijn er wel die losraken, en die een snelle door sterven onder een auto, of een trage dood door bevriezing, uithongering ergens in de natuur. En ik zie mijn honden véél te graag om ze aan dat lot over te laten.
    Bovendien is er nog werk aan de winkel qua gehoorzaamheid. Ik kén mijn honden, en ik wéét dat het beter is om ze niet los te laten. Tenzij op een omheind terrein.

    Ik ben het dus meer dan beu dat ik mij moet verantwoorden voor iemand die zelf alle regels met voeten treedt. Haar hond besprong de arme Figo, maar zij was zelfs niet in de buurt om in te grijpen, zij was het park al uit. Zij veegt er haar *** aan, en ik mag het oplossen. Ik haat dat soort mensen...