UA-104319606-1

paardrijden

  • Roadtrip Deep South: Smokey Mountains National Park

    Volgens het weerbericht zou het 20° worden vandaag, maar ondanks mijn jas en enige warme zomertrui die ik bijheb, voelt het toch erg koud aan die ochtend. Maar achteraf bleek vandaag de enige keer geweest te zijn dat ik die jas nodig had...

    We staan vroeg op want we moeten nog 1u15 rijden en om 9u45 worden we al verwacht aan de Smokemont Riding Stables in het Smokey Mountains National Park. Het landschap waar we doorheen rijden doet vreemd aan, dorpjes vol houten huisjes en eetkramen. Stel je een Oostenrijks vakantie-oord voor, maar dan (nog) veel kitcheriger; bergen vol schreeuwerige borden, motels, restaurants (eerder kantines), stalletjes waar ze de gekste dingen verkopen, huurhuisjes en RV-kampeerplaatsen. Heel bevreemdend allemaal. Maar dat verandert drastisch wanneer we de Blue Ridge Parkway oprijden; een kronkelbaantje door de bergen, superstijl op en neer, door tunnels, door de natuur, nergens nog veel tekenen van menselijke aanwezigheid, alles is muisstil.
    20041105_0065web

    Wanneer we bij de stallen aankomen, staan alle paarden al klaar. We ondertekenen de nodige papieren (als we onze nek breken, is het onze eigen schuld, of zoiets) en krijgen een paard toegewezen. Voor het eerst in mijn leven informeren ze niet naar ervaring, blijkbaar krijgt iedereen hier een paard mee en gaan ze er gewoon van uit dat je van niks weet.

    Om 10u vertrekken we voor onze vier uur durende tocht. Het leuke is dat het enkel wij twee zijn en een gids, lekker rustig dus. Ik krijg een traag, zwart paard, Ahab. In het begin werken we op elkaars zenuwen, maar na een uurtje begint hij erin te komen en worden we meteen veel betere vrienden. Ik ben wel wat jaloers op mijn wederhelft zijn kruising Quarter-Appaloosa, voor de eerste keer is zijn paard beter dan het mijne...

    Onze gids is zo Zuiders als maar kan, zo'n jaar of 40, in een afgewassen camouflage-achtig hemd, op iets kauwend en dus constant op de grond aan het spuwen. Hij spreekt ons steevast aan met 'Sir' en 'Ma'm' en geeft af en toe een paar woorden uitleg over het park.
    20041105_0044web

    Na twee uur houden we even halt aan een riviertje en strekken we de benen. De mannen gaan de planten water geven, maar met twee vissers in de buurt zie ik dat toch niet echt zitten. Daarna gaat de tocht verder, een rivier door, waarbij mijn wederhelft zijn paard besluit een bad te nemen maar dat gelukig dan toch niet doet. Het is een mooie tocht, stijle geitenpadjes door de heuvels afgewisseld met stukken langs de rivier. Tegen de middag komt de zon erdoor en wordt het ook eindelijk iets warmer.
    20041105_0057web

    Om 14u zijn we terug aan de stal, redelijk uitgehongerd, maar hier in die bergdorpen lijkt me weinig vegetarisch te zijn. We rijden weer terug naar Asheville en kopen onderweg een zak bagels en wat kaas. Aan de kassa van de supermarkt staan we echter twintig minuten vast achter een onwaarschijnlijk koppel die geld te weinig hebben en blijkbaar ook niet echt hun geld kunnen tellen; uiteindelijk geven ze de dollarbriefjes aan het meisje achter de kassa maar die is ook niet echt vlot en dat blijft maar duren... Er gebeurt niets, er wordt niet betaald en iedereen staat daar maar te kijken, niemand doet iets. Dan maar aan een andere kassa gaan aanschuiven.
    Onze bagels met kaas blijken duurder dan twee belegde broodjes van de Subway, onze gewoonlijke kost. Absurd toch, dat zelf iets gezonds proberen klaarmaken duurder is dan de kant-en-klare kost langs de kant van de weg? Hoe ongezonder, hoe goedkoper, voor een volledige meal bij burger king (frieten, cola en burger) betaal je blijkbaar maar 2 dollar volgens de reclame op tv. Gezond eten is hier voor de mensen die er de tijd en het geld voor over hebben...

    De rest van de middag verkennen we Asheville, een leuk, klein bergstadje vol alternatieve mensen. De winkels die ik zoek, vind ik echter niet of ze blijken gesloten. Ook het veggie resto dat we op het ook hadden blijkt zaterdagavond als sluitingsmoment te hebben gekozen. Een koppel veertigers ziet ons verloren rondlopen en raadt ons de Early Girl Eatery aan, een eethuisje met een ruim veggie aanbod. Da's dan ook weer typische Amerikaans, ze zijn superlief en altijd bereid om te helpen. We krijgen simpele, maar lekkere kost; een stuk quiche met een grote side salad en heerlijke zoete gemberdressing. Mijn wederhelft krijgt een stuk vleesbrood met 2 side dishes naar keuze (macaroni met ham en kaas en boerenkool.

  • Eifel Zu Pferd

    Vorig weekend maakten we een driedaagse trektocht te paard doorheen de Eifel via de organisatie Eifel zu Pferd. Het was schitterend; ontzettend mooie natuur die zich echt leent tot lange tochten en ongelofelijk gastvrije en vriendelijke mensen in de 'Reitstations' ofteweg bed and breakfasts voor ruiter én paard waar we verbleven. Een enorme aanrader.
    Voor de geïnteresseerden volgt hieronder een uitgebreid verslag...

    Door de hele Figo-onder-narcose-affaire waren we te laat vertrokken donderdagavond, op driedaagse trektocht 'Eifel zu Pferd'. We werden eigenlijk al om 19u ginder verwacht, en door nog wat verloren te rijden over verlaten dorpsbaantjes in het duister in een ons onbekende streek, was het ruim 20u30 eer we toekwamen bij Haus Fexen in Rocherath. Groot was onze verbazing dan ook toen ons gezelschap van vier andere ruiters en de zes paarden voor onze kleine groepsuitstap, ook nog niet ter plekke bleken. Da’s alvast een kenmerk van dit soort uitstapjes te paard, we zijn nooit op tijd…

    Tegen kwart na negen kwam dan toch de rest aan, en konden we de paarden naar de weide brengen wat verderop in het dorp en daarna onze voeten onder tafel schuiven voor een lekker avondmaal. Ondertussen had mijn wederhelft constant het gevoel dat hij het daar al kende, en zo bleek algauw dat gastvrouw Monique nog heeft meegedaan aan het programma ‘De Nieuwe Mama’ en dat het dus daarom was dat alles ons licht bekend voorkwam…

    Vrijdag ging de wekker al om 7u30, en dat voor een vakantiedag. Maar een ruitervakantie is een actieve vakantie, en zo stonden we om 8u al te bevriezen op de weide om de paarden hun ontbijt te geven. Een half uur later volgde dan ons eigen ontbijt. Dan kwam het lange werk van paarden halen, poetsen, gerief uit de vrachtwagen slepen, de picknick klaarmaken en ten slotte de paarden opzadelen voor de dagtocht. Het was al 11u eer iedereen in het zadel zat en we aan onze trektocht begonnen.

    Onze eerste tocht liep door de natuur op de grens van België en Duitsland. Lange tijd ging het letterlijk langs de grens, zo liepen we op een bepaald moment door een natuurgebied in een dal waar ons pad nog in België lag maar de dicht beboste heuvel aan de andere kant van het kleine riviertje al Duitsland. Een schitterende wandeling waarbij we van de ganse dag geen mensen of huizen tegenkwamen.
    Op een bepaald moment versperde een boom echter het blijkbaar zeer weinig gebruikte padje, en zat er niets anders op dan de paarden een voor een los te laten het dal in en ze dan te voet aan de teugel door de moeilijk begaanbare ondergrond daar te leiden, op zoek naar een manier om weer op ons pad op de helling te raken. Dit ging moeizaam en hierdoor verloren we makkelijk een uur tot anderhalf uur tijd. Ondertussen werd het 13u, 14u, 14u30 en hadden we nog niet gestopt om te lunchen en werd de sfeer hoe langer hoe grimmiger omdat we de weg niet meer wisten en daar helemaal alleen in die verlaten bossen zaten (waar trouwens ook geen gsm-bereik was). Omdat we onze voorziene picknickplek (op 2 km zogezegd, die ‘het is nog 2 km’ werd de rest van het weekend de running joke…) maar niet bereikten en het ondertussen 15u30 was geworden, aten we dan maar op een donkere, vochtige plek in het bos.

    We waren geen klein beetje opgelucht toen we tegen 19u eindelijk in de bewoonde wereld aankwamen. Ondertussen had onze gastvrouw al enkele keren proberen bellen omdat ze al serieus ongerust begonnen te worden waar we zo lang bleven. Na nog een half uurtje zoeken in het dorp zelf, bereikten we om 19u30 (na een tocht van 8u30!) eindelijk onze slaapplaats Dröfter Hof in het Duitse dorpje Rohren.

    Hier werden we superhartelijk ontvangen door gastvrouw Danny en haar bejaarde vader, die meteen met shnaps kwam aandraven. De paarden kregen ieder een eigen paddock en hun avondmaal en tegen 20u30 schoven ook de mensen aan tafel voor een decadent uitgebreid avondmaal. Mij zal je nooit nog horen zeggen dat de Duitse keuken op niets trekt; we kregen heerlijke tomatenroomsoep, ik kreeg een zelfgemaakte broccolitaart met ui met nog een hoop saus, groenten en een slaatje met verse vijgen en dan volgde nog een megagroot ijsje met een sausje van rode vruchten. Er is geen een die het allemaal opkreeg…

    Zaterdagochtend verliep net als vrijdagochtend; op tijd opstaan, vol spierpijn, ontbijten en paarden klaarmaken. Het was opnieuw 11u toen we de terugtocht naar België aanvatten. Deze keer veel meer over asfaltwegen dan de onverharde bospaadjes van de dag voordien.
    Wanneer we aan het kamp van Elsenborn kwamen, stond op het aanplakbord daar dat het kamp volledig verboden was op deze zondag. Een omweg maken zou de toch echter zodanig vergroten dat we waarschijnlijk weer meer dan 8u in het zadel zouden zitten, waar niemand echt happig op was. Op het bord stond een telefoonnummer, en volgens het antwoordapparaat daaraan verbonden was het domein wel toegankelijk vandaag. Het was toch maar met een klein hartje dat ik het immense domein introk, maar we zijn niet beschoten of gebombardeerd geweest (ik had natuurlijk net de week voordien een aflevering van de serie Weeds gezien waarin een rekruut een bom door zijn buik krijgt…). Om van de saaie asfalt weg te zijn leidde onze gids ons af en toe een stukje de bossen in, en in plaats van recht naar huis te gaan maakten we nog een omweg van een klein uurtje langs de bossen voor een laatste lang eind stevige galop. We klokten af op een tocht van 6u30, ideaal. In Haus Fexen wachtte al een warm avondmaal op onze vermoeide magen.

    Zondag, of alweer de laatste dag van onze driedaagse. Net zoals de andere dagen scheen de zon de ganse dag aan een stralend blauwe hemel, maar was het in de bossen en ’s morgens en ’s avonds wel gemeen koud.
    Vandaag een tocht in de omgeving zelf, een grote lus. Het begon als een schitterende tocht, iets meer wandelaars en dorpjes tegengekomen dan de dagen voordien, maar ook schitterende stukken galop gedaan door de natuur. Net zoals voordien ook gepicknickt in de bossen, zoals het de echte trekruiter betaamt; paarden vastgemaakt aan een boom en zelf wat verder op de grond ons lunchpakket opgegeten.

    Een beetje later raakte de gids echter de weg kwijt; we kozen een aantal keer een pad om wat nadien terug te keren op onze passen en een ander pad uit te proberen. We kwamen in onmogelijke, gevaarlijk drassige brandgangen in de bossen terecht (gevaarlijk omdat een paard zijn voet kan komen vast te zitten en kan vallen, op zijn ruiter bijvoorbeeld). Wat later vonden we echter een beter pad, langs een stuk gerooid bos. Alhoewel het pad ok leek, is het toen helaas grondig misgegaan. Ik reed derde, en zag plots de twee paarden voor mij (waaronder mijn wederhelft), vertrekken. Alles ging razendsnel, voor ik doorhad wat er gebeurde vloog mijn eigen paard van het pad af en ging het in rengalop het pas gekapte braakland op. Ik verloor mijn evenwicht maar slaagde er op het nippertje in in het zadel te blijven. Wanneer ik mijn paard onder controle kreeg en we stil bleven staan, hoorde ik geschreeuw, en bleken twee ruiters gevallen. Ik ben zo snel mogelijk daarheen gerend en heb dan de andere paarden vastgehouden, want veel was er niet dat ik kon doen; een ruiter was half ok, maar de andere lag op de grond te hijgen en kon niks meer zeggen, ze had ook haar ogen dicht. Gruwelijk. Vermoedelijk heeft ze een of meer ribben gebroken. Toen ze na een tijdje iets meer bij positieven kwam, wou ze echter perse te paard terug naar onze bed and breakfast keren, en zijn we dus in zo rustig mogelijke stap via de asfaltwegen naar Rocherath teruggekeerd. Ook al waren we wat verloren gelopen, onze gids vond gelukkig vrij snel de weg terug, maar het duurde toch nog meer dan een uur eer we terug echt in de bewoonde wereld aankwamen.

    Aan het avondeten was de stemming bedrukt, iedereen was verschrikkelijk hard geschrokken en ongerust. Zelfs de paarden leken aan te voelen dat er iets serieus mis was. Ondertussen blijkt het verdikt voor dat meisje zeker 6 weken buiten strijd, en veel pijn. Brrrr…
     

  • Tweedaagse trektocht in de Canadese Laurentides

    beverhut

    Na 6 dagen Montreal was het tijd geworden voor wat anders. Canada is een gigantisch land en Quebec een grote provincie, dus wat beter dan na de stad eens de natuur verkennen. Om 9u werden we verwacht in Mont Laurier, een dorpje in de Laurentides, de natuurstreek bij uitstek waar de Montrealers gaan skieen, vissen, jagen, ... Wij hadden een tweedaagse trektocht te paard gereserveerd.

    De dag voordien waren we onze huurauto gaan afhalen, wat enige aanpassing had gevergd (je kan in Canada enkel 'automatieken' huren, tenzij je fors bijbetaalt voor een manuele versnellingsbak) en op amper een half uur ook een verkeersboete had opgeleverd. We zagen nergens een verbodsbord, een local verzekerde ons dat we daar mochten parkeren, maar op het half uur dat het ons koste om de gastheer van onze b&b te vinden, had de politie ons al gevonden. In Montreal blijken ze iets strikter om te gaan met bewonersparkeren dan in Gent het geval is!

     

    Om 6u30, een half uur later dan gepland, begonnen we aan het tweede deel van ons Canadees avontuur, oftewel de rit van zo'n drie uur de natuur in. 

    Montreal staat werkelijk vol verkeerslichten, die ook nog eens constant op rood staan en totaal niet op elkaar zijn afgestemd, waardoor de stad uitraken op zich al vrij veel tijd nam. Eens op de snelweg wees de rest echter zichzelf uit, letterlijk altijd rechtdoor. Eerst op de grote snelweg door de suburbs, dan op de grote snelweg door de natuur die dan veranderde in een kleinere autoweg tussen de 'bergen'. We passeerden Mont Tremblant, het ski-oord waar enkele maanden tevoren nog de vrouw van een bekende acteur is omgekomen. De autoweg was ondertussen een baantje geworden dat gewoon rechtdoor de dorpen gaat en waar je dus telkens maximaal 50 mag rijden. En hoe klein en afgelegen de weg oog, we passeerden flitsers!

     

    Met wat vertraging bereikten we Mont Laurier, nu nog Le Rêve Blanc vinden, de manege. Makkelijker gezegd dan gedaan, we vonden wel de straat voor de onze, maar niet de juiste straat. Na een half uur een uitgestorven wegel langs een grote rivier op en af gereden te hebben, zonder ooit iemand te passeren om de weg aan te vragen, besloten we toch naar eens te bellen, we waren ondertussen al een dik uur te laat. Google Maps bleek ons aan de verkeerde kant van de rivier te hebben gestuurd en het verschil tussen Route du Ferme Rouge en Chemin du Ferme Rouge niet te kunnen maken> Blijkbaar waren we niet de eersten die hier verloren reden...

     

    Ondertussen had onze Franse gids de paarden al helemaal opgezadeld. Voor de tweedaagse zouden het enkel wij zijn en dan de jonge gids, pure luxe dus. Ik kreeg een bijzonder mooie merrie toegewezen, die wel net hengstig was geweest en dus nu en dan wel wat kuren zou demonstreren, Cheyenne. Mijn wederhelft kreeg de iets gelijkmatiger van temperament zijnde ruin Spirit. Na de laatste voorbereidingen vertrokken we meteen voor twee dagen de natuur in, onze koffers en toiletgerief achterlatend in de koffer van de auto.

    cheyenne

    Die eerste dag was het ijskoud. In Montreal zat er bovendien een stormwind, die gelukkig hier in de heuvels een stuk minder was. Toch was het amper 11 graden op het warmst van de dag en ondanks wintertrui en windjekker hebben we de hele dag gemeen kou gehad. Zelfs de warme chocolademelk tijdens de lunch (zittend op omgevallen boomstammen tussen de struiken in het bos) kon daar weinig aan veranderen.

     

    De paarden bleken super mee te vallen, geen afgereden manegepaarden maar paarden met karakter. Te veel karakter soms, zo sprong Cheyenne tijdens de eerste galop met mij het bos in en tijdens het oversteken van een klein greppeltje sprong ze een meter hoog de lucht in, wat in combinatie met het westernzadel enkele centimetersgrote blauwe plekken opleverde.

    Toch was het zalig. Met amper 3 man de natuur intrekken, pure luxe. Onze gids had in Frankrijk ecotoerisme gestudeerd en gaf constant uitleg, over de dieren van de streek, de jacht, het land, de tochten te paard en de hondensledetochten die hij in de winter begeleidde. Het was niet altijd even makkelijk te volgen in het Frans. Zo verkeerde ik een paar uur in de overtuiging dat 'castors' een soort herten waren, tot het me begon te dagen dat die omgeknaagde bomen links en rechts toch weinig met harten te maken konden hebben. Bevers dus.... Qua levende dieren zagen we marmotten, een hoop eenden en vogels en ook eens een tweetal herten. Van de bevers echter enkel de hutten die ze bouwen en van de beren die er wonen enkel twee vellen die ergens aan de buitenkant van een huis gespijkerd hingen. De wolven, vossen, dassen van de streek lieten zich niet zien. Onze gids had het jaar voordien echter nog een berenjong gezien...

     

    Na een zestal uur paardrijden kwamen we aan op onze slaapplaats, een door de eigenaar zelfgebouwde boshut zonder stromend water, electriciteit of enige vorm van sanitair. Voor er van enige rust sprake kon zijn, was het echter eerst de paarden afzadelen, borstelen, eten en drinken geven en goed vastmaken voor de nacht. Nadien konden we eindelijk zelf wat opwarmen dicht bij de oude houtstoof die de hut gelukkig had. Er waren ook een tafel en stoelen en twee gasvuurtjes om op te koken. Met het eten uit onze zadeltassen maakte de gids spaghetti klaar, waarbij mijn saus bestond uit opgewarmd groentensap... Toch smaakte die elementaire pasta hemels; wam eten en een stoel na een ganse dag bevriezen op een paardenrug.
    cabin

    Om te slapen hadden we naast onze slaapzak zelfs een echte matras, die op het kleine verdiepinkje van de hut lag. Ondanks dat comfort deed ik geen oog dicht...

     

    Om 7u30 was iedereen al spontaan wakker geworden. Ook Belle, de huishond van de uitbaters van het paardrijden. De hond was een vondeling die nooit enige scholing had gekregen, maar die overal met de paarden meeliep, zonder leiband, en die voorbeeldig luisterde. De ganse tweedaagse tocht liep ze gezellig langs de paarden mee...

    Tegen 9u hadden we ontbeten, de paarden verzorgd en weer helemaal opgetuigd en begonnen we aan de tweede tocht. Beter weer vandaag, nog een koude wind, maar een aangenaam zonnetje dat onze handen en ons gezicht liet verbranden zonder dat we iets in de gaten hadden. We beklommen een helling van een in ombruik geraakt ski-oord en hadden daar een prachtig zicht op twee meren, langs elke kant van de heuvel een. Ongelofelijk hoeveel ruimte Canada biedt. Daarna maakten we enkele tochten langs de meren, waarbij de dorpelingen telkens rondom het meer wonen, echt zalig. Met de stramme spieren viel het gelukkig veel beter mee dan gevreesd, enkel wat schuurplekken omdat we niet onze rijbroek aanhadden maar een gewone jeans. 

     

    Toen we iets na 16u weer bij de auberge aankwamen die de eigenaars van de paarden uitbaten, hadden we vooral spijt dat de tocht er al opzat, We hadden zo veel liever nog een extra dag paardgereden, maar ja, dan bleef er helemaal geen tijd meer over voor Quebec stad, en die wilden we toch ook absoluut nog zien. Onze supercomfortabele wolvenkamer en het viergangendiner dat we kregen voorgeschoteld konden ons echter wel bekoren, maar vooral het hete bad in onze eigen badkamer. Na twee dagen zonder tandenborstel, deo of haarkam, zonder toilet of wasbakje beseften we pas toen we in dat bad zaten hoe smerig en stram we waren...

     

    De volgende ochtend, eer de 550 km naar Quebec aan te vatten, ging ik nog even met de puppies spelen. De uitbaters organiseren in de winter dus trektochten met de hondenslee, en achter de auberge zitten meer dan 120 honden. De enkele weken oude puppies liepen echter nog gewoon los op het domein, en kamen vrolijk en enthousiast in mijn vingers en fototoestel bijten toen ik hem kwam begroeten. Ik had echt zo graag nog een of enkele dagen langer gebleven, zo tussen de paarden en de honden gelukkiger kan een mens niet zijn. Als er die lokroep van de stad niet was geweest tenminste... We namen afscheid van de hartelijke uitbaters die ons aanspoorden eens terug te komen in de winter om een sleetocht te komen maken, en om 9u30 waren we al opzeg naar Quebec...

  • Sport

    Ik ben mijn wintervet beu. De winter is voorbij, en dus mag dat lentefiguur ook snel terugkomen. Makkelijker gezegd dan gedaan echter. Mijn wekenlange poging tot dieet leverde niets op; ik eet nog altijd evenveel chocola als anders, hoe kan dat ook met al die chocolade paaseitjes. Andere aanpak dan maar; meer bewegen!
    En dus gingen we vorig weekend, voor het eerst sinds op vakantie van de zomer, zwemmen. Het leverde mij drie dagen lang superstramme spieren op, maar ook wel een bijzonder fijn gevoel. Dit weekend dus dubbel regime: zaterdag wandelen en paardrijden, zondag opnieuw zwemmen. En wonder boven wonder, de spieren doen al een stuk minder zeer!

    Gigantische gewichtsvermindering zal het wel niet als gevolg hebben, maar ik voel me gelukkiger en gezonder, en daar is het me om te doen. Ik merk al lang dat mijn conditie zeer ver beneden alle peil is, en ik wil daar dringend iets aan doen. Nu het weer langer licht blijft en warmer is buiten, zijn er dan ook geen excuses meer. Bij het paardrijden stootte ik echt tegen mijn eigen grenzen op; het complete gebrek aan fysieke kracht en uithouding zorgde ervoor dat ik ook gewoon veel slechter presteer. En aangezien ik al van mijn twaalfde paardrij, ben ik daar bijzonder gevoelig voor...  Zwemmen, wandelen en paardrijden dus!

  • Zoniënwoud

    Zondag een dagtrip gemaakt naar het Brusselse Zoniënwoud. Om 8u opgestaan, klaargemaakt, tegen 9u vertrokken naar de manège, waar nog niemand echt goed wakker bleek. In plaats van om 10u werd het uiteindelijk half 12 eer we goed en wel onderweg waren met alle mensen, zadels, paarden en eten voor de dag. Daardoor werd het dan weer 14u eer we in het bos aan onze vier uur durende tocht begonnen.
    Als de tijd niet meewerkte, dan het weer gelukkig wel. Het was een pak warmer dan de 13° die was voorspeld, de zon scheen vrolijk en droog was het ook.  Het werd zoals altijd een zalige tocht, rustige stukken in stap, lange stukken gallop tussendoor. Het Zoniënwoud is wat mij betreft een van de leukste plekjes in Vlaanderen om paard te rijden. Een immens groot bos waar je uren in kan rijden zonder een autoweg te moeten kruisen, een perfecte infrastructuur met ruiterpaden die vaak compleet gescheiden lopen van de wandelpaden en fietspaden waardoor de verschillende groepen amper ‘hinder’ ondervinden van elkaar, leuke picnicplekjes onder de bomen,… Mijn favoriete daguitstap van het jaar.

    Alleen betaal ik nu wel de prijs voor een ganse dag activiteit na een winterstop. Dikke zes maanden geen paard van nabij gezien en dan ineens een ganse dag zorgt ervoor dat ik vandaag en gisteren pijn heb aan spieren waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Alles doet zeer; stappen, zitten,… En tegen dat mijn stramme spieren zijn opgewarmd en ik niet meer rondloop als een stram, oud besje, zit ik meestal weer enkele uren stil waardoor de boel weer opstijft. Maar eigenlijk vind ik dat allemaal niet zo erg. Zadelpijn is altijd de moeite waard, omdat paardrijden met verre voorsprong de fijnste sport is van allemaal, en die spierpijn mij enkel aanzet om de komende maanden weer fitter te worden!

  • Plannen

    Ik ben zo iemand die perspectieven nodig heeft, leuke vooruitzichten, projecten waar ik me kan voor inzetten en waarnaar ik kan aftellen. Projecten zoals een huwelijk, een tattoo, een hond adopteren, een reis plannen, een verbouwing,...

    Wat dat soort plannen betreft, belooft lente/zomer 2009 een uitstekende periode te worden. Mijn agenda vult zich langzaamaan met leuke dingen die de dagelijkse grijsheid een stuk draaglijker helpen maken!

    Zo krijgt onze grote reis van dit voorjaar meer vorm. Dit weekend hebben we ons plan vastgelegd en logies geboekt. We starten met een volle week Montréal, waar we logeren in een gezellige bed and breakfast. Als ontbijt wafels en pannenkoeken met maple syrup, ik kan niet wachten! Na die wijk rijden we dan diep het Canadese binnenland in, naar the middle of nowhere, of alleszins naar Mont Laurier, een dorpje in Les Laurentides, een groene regio in Quebec. Daar maken we een tocht van twee dagen te paard, met een overnachting in een boshut. De laatste vier dagen brengen we dan door onderweg van en naar en in Quebec, alwaar we ook in een charmante b&b gaan logeren.

    Eind september gaan we nog eens drie dagen paardrijden in de Eifel, en begin september zit er misschien nog een weekje Frankrijk in, maar dat ligt nog niet vast. Meer dan genoeg reisambities dus!

    Maar er is uiteraard meer dan reizen alleen. Cultuur om maar iets te noemen. De komende maanden wachten ons nog enkele theatervoorstellingen (TG Stan met Stukken, Johan Heldenberg die iets met country doet, Atropa van Guy Cassiers,...) en een theaterconcert van Zita Swoon en enkele dansers. En concerten natuurlijk, samen met reizen een van mijn favoriete ontspanningsvormen. Ik ben supercontent met mijn tickets voor Beirut en Morrissey, en vorige week is ook de knoop doorgehakt dat we dit jaar vier dagen op de wei van Werchter te vinden zullen zijn. Jihaa!

  • Flanders Horse Expo

    Er was al vrij veel beweging op Flanders Expo toen ik er zondagochtend om 11u aankwamen voor Flanders Horse Expo. Deze beurs (ondertussen aan zijn tweede editie) is vrij uniek in Vlaanderen, en brengt de vele zeer verschillende facetten van de paardenwereld samen onder één dak. Zo stond vrijdag in het teken van de ‘professional’ en spitste zich toe op klassieke wedstrijddisciplines zoals springen, dressuur en eventing. Zaterdag was gereserveerd voor mennen, fokkerijen en rasvoorstellen, en zondag stonden ruitertoerisme, westernrijden en natural horsemanship in de kijker.

    Bij aankomst op de beurs kreeg ik het programmaboekje in handen gestopt, en al gauw bleek dat het niet eenvoudig zou zijn om tussen het grote aanbod een keuze te maken. Ik wandelde eerst wat rond in het vrij grote beursgedeelte. Alles wat van ver of dichtbij te maken heeft met de paardensport, was hier vertegenwoordigd. Ik keek mijn ogen uit aan de knappe rijlaarzen en –broeken, maar hield toch maar de knip op de beurs, anders kwam ik hier bankroet buiten. Gapen was het ook bij de diverse mooie kunstwerken van paarden en bij de luxueus maar peperduur uitziende paardenvrachtwagens en –trailers. Als ik ooit de Lotto win… Bij een organisator van ruitervakanties nam ik nog vlug de nieuwe brochure mee.

    De beurs was verspreid over drie van de expohallen, en het was even zoeken om van het beursgedeelte naar de verschillende pistes te raken. Uiteindelijk vond ik de kleine piste, waar net een demonstratie reining aan de gang was.

    Reining is een soort dressuur uit het westernrijden, waarbij de ruiters hun paarden door een precies patroon van cirkels, spins en stops moet leiden. Al het werk gebeurt in langzame galop en galop. Het is een discipline die vaak onderschat wordt, of waar wat lacherig mee gedaan wordt, maar die van paard en ruiter minstens evenveel, zo niet meer vergt dan de klassieke dressuur. Het was bijvoorbeeld heel mooi om te zien hoe het meisje van de demonstratie, zoals het hoort uiteraard, alle oefeningen met losse teugel tot een goed einde bracht. Ik kan het haar alvast niet nadoen.

    In de grote piste waren prachtige Portugese Lusitano’s aan het werk. Deze kleinere, fijne, maar oh zo vinnige paardjes bewonder ik enorm sinds ik met hen kennis maakte tijdens een ruitervakantie in de Portugese Azoren. Een demonstratie van een grote groep ruiters werd gevolgd door een pas-de-deux. Het beste werd echter bewaard voor het einde van de demonstratie. De voorzitter van een rijschool gaf met een onvoorstelbaar prachtige Lusitanohengst een deessuurdemonstratie. Om ademloos en vol bewondering naar te staren en vooral te genieten van zoveel ingehouden kracht en elegantie.
    Lusitano

    Na een wandeling langs enkele rasverenigingen, waar ook een erg mooie Isish Cob (het gevlekte paardenras dat je in Gent de toeristenkoetsjes ziet trekken), een fiere Fries, een goudkleurige Palomino en een onverstoorbaar Belgisch Trekpaard te zien waren, kwam ik weer terecht aan de kleine piste, voor opnieuw een rasdemonstratie, deze keer van het Belgisch Arabisch Paardenstamboek. Enkele zeer jonge paardjes werden in de piste getoond aan de hand, naast ook een korte demonstratie jumping en dressuur. Arabische volbloeden, met hun kenmerkende edele hoofd (grote ogen, altijd alerte oren) blijven altijd bewondering oproepen vind ik. Er is geen enkel paardenras sierlijker. Al vond ik de manier waarop sommige jonge dieren werden opgejaagd om ze zo mooi mogelijk te presenteren niet echt erg diervriendelijk.

    Eindigen deed ik mijn bezoek aan deze paardenbeurs met de finale van de Willy Naessens Flanders Horseball Cup. Alhoewel ik al meer dan de helft van mijn leven geïntrigeerd ben door paarden, had ik nog nooit een horseballwedstrijd gezien. Een absoluut gemis, zo bleek. Van deze spannende finale heb ik wellicht nog het meest genoten. Het ging er tussen de potige kerels behoorlijk ruw aan toe, en meer dan eens galoppeerde er dan ook een paard verder zonder zijn ruiter. Onvoorstelbaar om te zien hoe deze kerels de meerderheid van de tijd wél in het zadel blijven zitten als je ziet welke acrobatentoeren ze uithalen. Enorm spannend, en echt schitterend om te zien.
    horseball1

    Helaas had ik niet meer tijd op deze zondagmiddag, en moest ik tal van interessante demonstraties aan mij laten voorbijgaan, zoals rasvoorstellingen van de Quarter Horse en de Irish Cob en een demonstratie van de bereden politie. En zowat alle activiteiten, workshops en lezingen die in de overige expositieruimten doorgingen, zoals shiatsu voor paarden, een lezing over het correct aanpassen van zadels (toch niet onbelangrijk!) of over gedragsaspecten bij de opvoeding van jonge paarden, iets wat me eindeloos interessant lijkt.

    Helemaal begeesterd nam ik toch maar weer de tram naar huis. Hopend dat het lenteweer zich zal verderzetten, zodat ik zelf weer in het zadel kan kruipen voor lange tochten in de natuur. Want na zo’n beurs vol interessante demo’s en informatie voel ik het toch vooral zelf kriebelen als ruiter…