UA-104319606-1

ozark henry

  • Ozark Henry @ AB (9/12/2007); het kan niet altijd goed zijn...?

    Toen ik gisteravond de AB in struinde, dacht ik eerst dat we ons van dag vergist hadden; overal dertigers en veertigers, gekleed in outfits die je anders zelden ziet in de AB. Maar toch werd ons ticket voor Ozark Henry aanvaard, we hadden ons niet vergist? Ik voelde serieus nattigheid, en het kwam deze keer niet door de regen...
    Toen we de zaal binnenliepen, wou ik eigenlijk meteen omkeren en weer naar huis gaan. 70% van de zaal was voorzien van zitplaatsen, enkel op de eerste 15 rijen kon je staan. Een ZITTEND optreden van Ozark? What the hell???
    Ik keek om me heen, en zag mezelf omringd door opnieuw veertigers, mensen in Ralph Lauren truitjes en opzichtige hemdjes, voorzien van een bierbuik of een verlept kapsel. This is not a place where I want to be. Ik voelde me zo veel meer thuis bij Pinback enkele weken terug, waar de gemiddelde leeftijd een eind onder de onze lag, of bij Buffalo Tom vorige week, waar de gemiddelde leeftijd boven de onze lag, maar waar er échte mensen stonden, rockers op leeftijd, en geen alledaagse kantoormuizen...

    Het optreden begon met een uitgeklede versie van een van mijn favoriete nummers allertijden, Sweet Instigator. Een beetje een makke versie, maar allez, het optreden moest nog op gang komen. Daarna een even makke versie van Vespertine, en dan vooral een hele resem nummers die me niet bekend voorkwamen. Ik ben nochtans een fan sinds Birthmarks. Ik vermoed dat ze uit de To walk again soundtrack kwamen; een film die me niet interesseert en een plaat die ik dan ook niet in huis heb.

    Na twintig minuten was ik het beu. Mijn aandacht was wég, mijn enthousiasme ver beneden het vriespunt. Een opstelling van twee piano's, een minieme drum en een basgitaar is leuk. Voor vijf nummers. En dan mag Piet Goddaer van mij dringend zijn beats en electronica bovenhalen. Hij is after all toch begonnen als de god van de weirde van electronica doorvlochtte deuntjes. Vol weemoed dacht ik terug aan de ultravette beat waarmee hij een jaar ofzo geleden Frederik Sioen in de theaterzaal een etage hoger bijna van zijn pianokruk deed vallen en de hele concertzaal van Vooruit aan het dansen bracht. Aan een optreden in de Zwerver waar het ook leuker was om te dansen dan om stil te staan.

    Het optreden was mak, saai en miste een gezonde dosis testosteron. Ballen, zoals ze zeggen. Toen Goddaer een afgrijselijke supermarktversie van Word up en At Sea produceerde, was voor mij de maat meer dan vol. Ik wou naar huis. Er zijn betere dingen te doen op een zondagavond dan naar muzak te moeten luisteren. Elke edge, elke scherp randje, elke weerhaak, welke uithaal was vakkundig van de nummers gevijld, tot er niets meer overbleef dan een pianoriedel en zielloos gebrachtte teksten.

    Sorry Piet, maar we weten allemaal dat het veel beter kon...

  • Verjaardag part two en shoppen

    Gisteravond nog een leuk vervolg gebreid aan de verjaardag-een-klein-beetje-in-mineur-van-woensdag. Twee van mijn beste vriendjes zijn afgekomen en we zijn eerst gaan eten in een van mijn favoriete restaurantjes. Ok, je moet er geduld kunnen oefenen, een dik half uur wachten op je eten is er standaard, maar het is er lékker...
    Heb een Senegalees stoofpotje gegeten, met een soortement licht pikante pindasaus, en het was om vingers en duimen bij af te likken. En daarna, alhoewel ik al lang geen pap meer kon zeggen, nog lekker decadent mijn favoriete dessert of all times, een gebakken banaan met chocoladesaus, wat drank en een bolletje ijs, divine... En de leuke ober die daar rondstruinde, kon ook geen kwaad. En de tafelconversaties waren grappig en gezellig, ook al was iedereen een beetje moe van de werkweek en was er iemand gefrustreerd door immo-troubles. Maar die dingen gebeuren...
    Daarna nog iets gaan drinken, en dan helaas afgesloten in mineur, omdat de auto van een vriendin serieus geramd was door de een of andere onverlaat die niet kan rijden en dan maar tegen andere auto's aanknalt. Nog moeten wachten op de politie voor de vaststellingen, en aangezien die nooit van de snelste zijn, was het al gauw twee uur eer we in ons bed staken...
    Bij ons is de straat is dat helaas maandelijkse kost; krassen in de auto, spiegel afgebroken, ruitenwisser afgebroken, ruiten ingeslagen,... Een nieuwe auto zou ik hier niet durven achterlaten eerlijk gezegd.

    Vandaag een al even leuke dag, het kan niet op... Eerst mijn twee postpakken gaan halen, het ene in de post aan een kant van de stad, het andere in een ander postkantoor, bij de post snapten ze daar zelf de logica niet van. Maar mijn schilderij van Figo, met certificaat en alles, is aangekomen, en ik ben er wég van. Nu nog een kader en we kunnen het een ereplaats geven in de living. En de kalenders die ik voor de familie heb gemaakt, met foto's van de honden op, zijn ook aangekomen. Leuk leuk leuk!

    Deze namiddag dan naar de Fnac, alwaar het weer eens ledendag was. Heb oa de vorige cd van The Killers buitengesleept (voor geen geld), de Monster Trilogie van Tom Lanoye, een DVD en nog wat andere cd'tjes.

    En straks nog een avond Cultuur, we gaan naar Menske van Wim Vandekeybus.

    En ook morgen belooft leuk te worden; eerst sinterklaas bij de schoonouders en dan naar Ozark Henry. Ons vierde concert op drie weken tijd :-) ...
    En dan, dan is er helaas alweer een nieuwe werkweek. Maar daar wil ik nu nog niet aan denken...

  • Iets om naar uit te kijken?

    Life is a dance heeft, naast een ongetwijfeld superleuk etentje met oa ondergetekende en mister J,  veel om naar uit te kijken, merk ik net op haar blog.
    Gelukkig heb ik weinig reden om jaloers te zijn. Zo staat mijn agenda voor volgende week zo vol, dat ik er zelfs lichtjes ongerust van word (zo veel te doen en een dag heeft maar 24 uur weet je wel).

    Bij deze aap ik haar dus onbeschaamd na met onderstaand lijstje...

    20/11: Pinback
    21/11: studiedag van het werk (iets minder entertainend weliswaar)
    22/11: Zita Swoon
    24/11: Wolfskers
    27/11: Buffalo Tom
    28/11: avondlijke opleiding van het werk
    08/12: Wim Vandekeybus
    09/12: Ozark Henry
    15/12: verjaardagsfuif vriendinnen
    22/12: de Lobstershop

    En tussendoor moet er nog verjaard worden ook...

  • Verslag StuBru.Uit

    Stu.bru.uit in de Vooruit was dit jaar Stubru.uitverkocht. De kaartenverkoop was nog maar even gestart en op de radio werd al gezegd dat het uitverkocht zou zijn. Op het moment dat ze dat omriepen, stond ik ongeveer aan het bespreekbureau, en ik was dus zeer in mijn nopjes mijn twee kaarten. Toen de line-up bekend werd gemaakt, bleek mijn eerst gedachte programma helaas praktisch onmogelijk. Veel van de groepen die ik absoluut wou zien, speelden op hetzelfde moment. Het beloofde dus een nacht van zware keuzes te worden…

    Tegen 20u30 kwamen we toe aan een al redelijk drukke Vooruit. Het was overal aanschuiven; om drankbonnetjes te kopen, om je jas weg te hangen, om de theaterzaal binnen te mogen. Maar ondanks de drukte werd er zo goed als niet geduwd of getrokken. Ook toen alle lichten even uitvielen bleef iedereen merkwaardig rustig en goed gezind. Een uiterst relaxed feestje dus.

    We besloten Gabriel Rios te laten voor wat hij is en zochten een plaatsje in de theaterzaal voor Admiral Freebee. Freebee zette er meteen stevig de beuk in. Het was een beetje een vreemde ervaring om deze rocker in een theaterzaal aan het werk te zien. Iedereen zat een beetje te schuifelen op zijn stoel, eigenlijk is rock geen muziek waarop je wil blijven zitten…

    Freebee, voorzien van een buitenmaatse koptelefoon, putte vooral uit zijn meest recente plaat. Uit de eerste twee platen herkende ik enkel Oh Darness (het bisnummer waarbij toch enkele mensen uit hun stoeltjes oprezen), Rebound Love en Ever Present. Zijn groep was uitgebreid met Bjorn Erickson (ex Zita Swoon, Maxon Blewitt), een gitaarwonder wiens gitaarwerk een beetje verloren ging in Freebee’s rechtoe-rechtaan rock. Het was grappig om deze twee, zowel in uiterlijk als in stijl verschillende muzikanten, te zien samenspelen. Freebee voorzag de theaterzaal van een stomende set en de 50 minuten die hij had gekregen waren echt veel te kort.

    Nu was het kiezen tussen Sioen en Ozark Henry. Het was al het langst geleden dat ik de Kortrijkse wonderboy had gezien, en dus werd het Ozark, alhoewel ik Sioen graag zijn nieuwe plaat had zien voorstellen. Toen we in de concertzaal aankwamen, was Gabriel Rios nog bezig. De mensen konden zijn muziek blijkbaar appreciëren, want het was al behoorlijk drummen om nog maar aan een drankje te raken. Toen hij even later toch afsloot, liep de zaal leeg en raakten we vrij makkelijk tot bijna aan het podium.

    Ook Piet Goddaer, voor de gelegenheid in een gewone jeans in plaats van zijn gewoonlijke wijde broek en op blote voeten, begon met een hele rist nummers uit zijn nieuwe plaat. Hij opende met een instrumentaal nummer (Echo as metaphor), gevolgd door een van de singles (Weekenders als ik me niet vergis). Daarnaast kwam enkel de vorige plaat The sailor not the sea aan bod, met onderandere het prachtige Indian Summer en At Sea. De vroegere pareltjes liet hij deze avond dus spijtig genoeg liggen.

    Nu Piet Goddaer Vorst Nationaal heeft uitverkocht en de meest gedownloade artiest van 2006 is, lijkt hij iets zelfzekerder op het podium. Zijn enige woorden op het podium zijn nog steeds een kort maar krachtig ‘merci’, some things will never change, maar hij stónd er meer dan vroeger, eigenzinnige danspasjes makend en gewoon genietend van het optreden.

    Als afsluiter werd een een vette beat ingezet die zo stevig was dat ik me afvraag of Frederik Sioen, als die een verdieping hoger nog bezig was, niet van zijn pianokruk gevallen is. Het bleek een op serieuze beat gezette versie van het doorgaans oorstrelende La donna è mobile. Alhoewel het publiek talrijk was en vrij enthousiast, zij het meer ingehouden dan bij de latijnse klanken van Gabriel Rios, waren er helaas geen bisnummers.

    Ook nu weer drong zich een keuze op. Weer gaan zitten in de theaterzaal voor de mooie liedjes van An Pierlé en haar White Velvet, of op onze uitstekende plaatsen blijven staan en de king of kitch trotseren… We kozen voor het laatste.

    Daan heeft zijn wit kostuum verruild voor een donkere versie, maar zijn allures heeft hij duidelijk niet achtergelaten. Waar iedereen dacht dat hij ten tijde van Victory de grens had bereikt van hoe kitcherig en over the top een serieus muzikant kan gaan, trekt hij op zijn jongste plaat The Player niet een schuif extra open, maar een volledige ladenkast. Naar mijn mening heeft hij nu écht de laatste grens overschreden en was zijn vorige plaat gewoon beter. Toch was ik benieuwd om de man, een genre en een evenement op zich, nog eens live aan het werk te zien.

    Het publiek lustte er in elk geval pap van. De zaal stond algauw propvol en niemand kon echt blijven stilstaan. Daan bespeelt het publiek als een echte ouderwetse vedette en had het in zijn gegromde bindteksten over ex-en, jonge vaders en meer van dat moois. Op een bepaald nummer verdween hij zelfs om even later te verschijnen op het balkon. Alhoewel de nieuwe nummers er bij het publiek blijkbaar gretig ingingen, vond ik enkel het titelnummer The Player echt helemaal overtuigen. Maar gelukkig kwamen ook oudere nummers aan bod. Bij Swedish Designer Drugs, Victory en Housewife daverde de statige Vooruit op zijn grondvesten. Ik vraag me af of An Pierle van haar zitbal gestuikt is…

    Op een bepaald moment ruile publiekslieveling Isolde Lasoen haar drumstel voor een trompet, en dat ging haar behoorlijk goed af. Daan is een entertainer pur sang en hij weet maar al te goed hoe hij een zaal op stelten kan zetten. Uiteraard mocht hij wel terugkomen voor een bisnummer, en kondigde aan dat hij een nummer zou spelen van zijn favoriete Belgische groep. Egotripper als hij is, bleek dat een nummer van Dead Man Ray te zijn, Daans eigen groep uit de tijd dat hij nog muziek maakte waar niemand van gehoord had maar die wel beregoed was. Het werd een weirde versie van het toen al weirde nummer Woods. Het deed me heimwee krijgen en hopen op een nieuwe Dead Man Ray plaat…

    Nog wat bekomen met op de achtergrond Dicobar Galaxie, waarvan ik de hype absoluut niet snap; veel geëmmer en slechte muziek, en toen ook mijn rug en voeten nog eens te luid begonnen te klagen, zochten we ons bed op, met een uiterst voldaan gevoel. StuBru.uit was uitermate geslaagd. Hopelijk volgend jaar weer?