orvieto

  • Umbria 2017 dagen 4 en 5: Todi en Orvieto

    Op dinsdag trokken we naar Todi, een typisch Umbrisch dorp op een berg. Het is blijkbaar ooit door een Amerikaan uitgeroepen als een van de allerbeste plekken om te leven en als tegengewicht om de toeristen vooral niet op gekke ideeen te brengen, racen doorheen de hele stad tot in de allerkleinste steegjes auto's tegen zotte snelheden. Het begon al bij het binnenwandelen van het stadje lange een helling met amper voetpad om met de buggy over te rijden en de ene na de andere auto waarvoor we moesten wegspringen. Dat was wel een serieuze domper op de feestvreugde, ze hebben daar dringend een Filip Watteeuw nodig...

    Het is mooi in Todi, dat zeker, maar behalve kerken bleek er weinig te beleven en al helemaal niet op kleutermaat. Wel vonden we een heel goed restaurant met een terras aan de achterkant dat uitgaf op het platteland aan de voet van de heuvel. Ik bestelde een heerlijke risotto. Helaas bleken er spekjes in te zitten. Gelukkig geen probleem, de wederhelft mocht die opeten als dessert en ik kreeg 10 minuten later een nieuwe ongelofelijk lekkere aspergerisotto.

    Zoon wou op tijd naar huis om zijn dieren te voederen en daarvoor maakten de kinderen nog een duik in het ijzig koude zwembad, wij hielden het bij supporteren langs de kant.

    Op woensdag trokken we richting Orvieto. Het was een uur en twintig minuten auto, maar volgens ons reisgidsje was er veel te beleven. De tocht ging eerst weer over een mooie snelweg naar Todi en dan de heuvels in. Alwaar de Dochter autoziek werd van de vele haarspeldbochten maar er toch in geslaagd is alles binnen te houden, we waren net op tijd weer in de bewoonde wereld. Eveneens in diezelfde regio ontdekt, de plaatselijke chausee d'amour, overdadig opgemaakte dames die naast hun auto zitten te wachten op klanten, midden in de bossen langs de weg...

    Orvieto vulde de verwachtingen in, er was veel meer te zien en te doen dan ons op een middag met twee kleine kinderen is gelukt. Het was ook met verre voorsprong het meest toeristische stadje dat we deze reis al hebben aangedaan, ineens stonden we tussen schoolreizen, ladingen bejaarden en amerikanen.

    Ik had wat geselecteerd op kleuteractiviteiten en dus begonnen we met de beklimming van de Torre del Moro. Dat ging vlotjes. Wel stonden we blijkbaar net om 12u boven en schrokken we ons allemaal een hoedje van de luide klokken daar.

    umbria,italie,orvieto,todi

    We struinden nog wat rond en gingen toen iets eten op een gezellig terras. De kinderen aten zoals steeds een pizza margherita, Zoon eet die tegenwoordig helemaal op. We kregen voor het eerst ook eens brood waar zout in zat.

    Daarna wandelden we door een heel mooi straatje het stadje helemaal door naar de pozzo di san Patrizio, een vreemde toren / waterput onder de grond met allemaal ramen en 248 trappen naar beneden.

    umbria,italie,orvieto,todi

    Ik wou nog graag het lokale theater bezoeken en een ondergrondse wandeling doen, maar Zoon had het gehad en wou graag naar huis. En dat kon ik ergens ook wel volgen, ik was ook wel een beetje moe.

    De terugtocht verliep gelukkig weer vlot, al moest de Dochter voor we de bergen in gingen plots plassen. Gelukkig mag een kind hier in italie overal gewoon naar het toilet, zonder dat je iets moet drinken of dergelijke. Ze zijn hier echt zo lief met kinderen.

    Groot drama van vandaag, toen we zoals altijd om 17u30 bij de dieren stonden om ze te helpen voederen, was de boer nergens te bekennen. Nu twee uur later kan hij er nog altijd niet van over...