UA-104319606-1

open monumentendag

  • Unieke blik in het belfort tijdens Open Monumentendag

    Ik dwaal graag rond in oude kastelen en torens en mijn zoon van bijna 5 heeft dat blijkbaar ook. Hij is gefascineerd door de St Baafskathedraal, het belfort, het Gravensteen,... Het Gravensteen heeft hij met de klas al bezocht, kerken zijn zo mijn ding niet dus ging ik op zoek hoe je het belfort kan bezoeken. En zo ontdekte ik een geleid bezoek door Herita op Open Monumentendag, met een exclusieve blik op de kokken van de beiaard. Dat leek me een schot in de roos; klimmen, klokken, de draken van het belfort,...

    Met een klein groepje kregen we gisteren dus een uiterst boeiende rondleiding. Ik had het nageslacht ingeprent de andere mensen niet te storen en in het begin was hij heel stil maar het gebouw en de uitleg van de gids riepen wel duizend vragen bij hem op, die hij gelukkig fluisterend stelde. Maar waardoor ik hier en daar wel grote stukken uitleg miste.

    Niet getreurd, er bleef meer dan genoeg bij om het boeiend te maken. Mijn verslag op vijfjarigenniveau dus. Zoon vond het bijvoorbeeld behoorlijk vies dat de wachters vroeger de inhoud van hun kannetjes met plas gewoon van de toren kieperden. 

    We zagen de oude draak van de torenspits die nog echt vuur gespuwd zou hebben toen Keizer Karel gedoopt werd. Van dat beestje bleef weinig over na 500 jaar dienst, het vuur had hem geen goed gedaan. De andere draak was wel nog in prima staat.

    IMG_3938.JPG

    Dan met de lift op naar de klokken. We zagen de speeltrommel in actie, hoorden wie de muziekjes had gemaakt (oa Sioen), gaapten onze ogen uit aan het mechanisme van de klok dat blijkbaar elke dag opgewonden moet worden en beklommen dan de kleine houten trap naar de klokken. Wauw. Echt speciaal om daar te mogen rondlopen. Je kijkt dan uit op Gent vanachter de wijzers van het uurwerk en staat tussen de grote klokken. Boven zagen we de kleinere klokjes. 

    Het boeiendste volgens zoon was de grote klok met het kanonsgat, een aandenken aan een het feit dat de Gentenaars uit verzet tegen het Oostenrijks bewind klokke Roeland had geluid.

    En toen, toen begon de beiaard weer te spelen, terwijl we tussen die klokken stonden. Kippenvelmoment. Na 1 liedje vond Zoon het wel genoeg, ondanks de gehoorbescherming was hij wat onder de indruk. Maar we hadden wat te lang gedraald blijkbaar en de klokken begonnen alweer te luiden net toen we op de kleine houten trap tussen er vlakbij stonden. Toen kon hij niet snel genoeg beneden zijn... 

    De rest van de namiddag en avond ging het alleen nog maar over de klokken, het kanon, de onderaardse gang onder het plein. Ik denk dat het bezoekje wel geslaagd te noemen is...

    IMG_3939.JPG

     

  • Open Monumentendag

    OMD1_sm.jpgEen heel weekend lang was het een drukte van jewelste in het centrum van Gent. Dat kon ook niet missen; nu de zomer definitief gedaan is en iedereen weer terug van vakantie trekt het cultuurseizoen zich op gang. Zo kon je dit weekend niet enkel naar de Open Monumentendag, maar ook naar de Wachtnacht, Coyendans, Sportief Gent, de Dekenijfeesten van de Sint-Jacobsnieuwstraat, …

    Zelf ben ik wel een fan van Open Monumentendag. Eens binnengluren achter intrigerende, monumentale of alledaagse gevels waar je anders gewoon voorbijloopt, het prikkelt mijn nieuwsgierigheid. Het aanbod in Gent was ook weer ruim de moeite: het Rabot, enkele kloosters, een molen en een watertoren, de Galveston, …

    Toen ik na het ontbijt buiten keek, zag het eruit alsof het elk moment kon beginnen te regenen en dus zocht ik het niet te ver van huis. Ik trok naar de Voldersstraat, een straat die ik vroeger dagelijks doorliep aangezien ik er vlakbij woonde, maar die verder weinig betekenis had voor mij aangezien ik in Leuven heb gestudeerd en de Aula van de universiteit nooit van binnen had gezien.

    Het interieur van de Aula kreeg ik echter ook vandaag niet te zien. Tijdens Monumentendag kon enkel het peristilium bezocht worden, waar in 1838/1839 een meridiaan werd aangelegd. Deze was erg belangrijk om overal in België dezelfde tijd te kunnen invoeren tijdens het begin van het stoomtreintijdperk. Ik pikte nog een stukje mee van een interessante lezing over dit feit en over de geschiedenis van dit Gentse universiteitsmonument.

    Lang kon ik echter niet blijven luisteren want ondertussen startte enkele meters verder een rondleiding door een ander universiteitsgebouw. Het 17e-eeuws Jezuïetenklooster is nog maar net gerestaureerd (officieel geopend in juni dit jaar) en is de officieel zeer terechte laureaat van de Vlaamse Monumentenprijs.

    Dit gebouw werd met enorm veel vakmanschap en visie gerestaureerd. Er werd een evenwicht gezocht tussen de vele aanpassingen, functies en gedaanten die het gebouw door de eeuwen heen heeft vervuld. Zo werd het gebouw niet ‘overgerestaureerd’ maar werd geopteerd om het prachtige pand een functioneel karakter mee te geven: het herbergt nu kantoorruimte en een bib van de rechtsfaculteit en wanneer je door de gangen loopt, ben je jaloers dat je er zelf niet kan werken of studeren.

    Lees de rest van dit verhaal op Gentblogt.

  • Open Monumentendag

    Twintig jaar Open Monumentendag al. Ik kan niet zeggen dat ik al twintig jaar van de partij ben, maar deze dag is voor mij toch al geruime tijd een vaste waarde. Meestal in de vorm van een lange stadswandeling langs enkele van de gebouwen die mij het meest interesseren – enkele, want allemaal lukt toch nooit. Elk jaar kan je zo binnenkijken in pareltjes waarvan je anders enkel de gevel te zien krijgt.

    Dit jaar besloot ik het echter anders aan te pakken. Enkele weken geleden stuurde ik een mailtje naar Gentinfo om te reserveren voor een begeleide stadswandeling. Het was bijzonder moeilijk kiezen tussen de verschillende aangeboden wandelingen; een wandeling over de Westerbegraafplaats, een wandeling over industriële architectuur, iets over de universitaire expansie langs de Muinkschelde of een tocht van twee uur door het Miljoenenkwartier? Geen gemakkelijke keuze… Uiteindelijk schreef ik in voor de wandeling door het Miljoenenkwartier, en dus sta ik op een zondagochtend onder een stralend maar herfstig koud zonnetje aan het St.-Pietersstation.

    De enthousiaste gids begint met een korte historische schets van de wijk, ooit horend bij de St Pieters abdij, dan landbouwgrond om jaren later plaats te maken voor de Expo en tenslotte ontwikkeld te worden als residentiële wijk voor de gegoede Gentenaar. We vangen leuke weetjes op, zoals dat de eerste plannen van het St Pietersstation véél ambitieuzer waren dan het uiteindelijke ontwerp en voorzien waren van een soort Byzantijnse koepel, en dat de vele gebouwen van de expo zoals ook de aanbouw van het majestueze hotel rechts van het station (nu kantoren van de NMBS) volgens een bepaald procédé gebouwd waren wat er niet enkel voor zorgde dat ze bijzonder snel klaar waren, maar ook dat ze kort na de expo alweer afgebroken en vervangen moesten worden wegens niet gemaakt om lang mee te gaan.

    Van het station liepen we door de Prinses Clementinalaan, waar we ogen tekort kwamen. Het ene beschermde pand naast het andere, helaas veelal omgebouwd tot koten of voorzien van een nachtwinkel. Niettemin was het verbazend te zien hoeveel schitterende originele elementen er waren, en was deze straat een goede staalkaart voor een uitleg over de verschillende modernistische bouwstijlen; het thema van deze Open Monumentendag was immers de 20e eeuw.

    Vandaar ging het dan onder de sporen door naar het Miljoenenkwartier, een wijk die ik eerlijk gezegd totaal niet kende. Het leek een bijzonder aangename wijk, zeker nu het vele groen baadde in de zon, en onze gids links en rechts prachtige panden aanwees. Hoe zalig moet het zijn om hier te wonen, ik droomde helemaal weg…

    Toen we bij het eigen huis van architect Jules Lippens uitleg kregen, ging daar plots de deur open, en wenkte een vriendelijke dame dat we gerust ook eens de binnenkant mochten komen bekijken, als we zin hadden. Dat moesten ze geen twee keer vragen. De ogen van onze gids begonnen helemaal te blinken, en vol nieuwsgierigheid stapten we een voor een het pand binnen dat normaal helemaal niet te bezichtigen is, zelfs niet op een Open Monumentendag als deze.
    omd1

    We kregen dan wel enkel de inkomhal te zien, toch was het echt genieten, aangezien het pand met bijzonder veel zorg en respect was gerenoveerd en nu zowel eigentijds en comfortabel was als de visie van de architect volledig tot zijn recht liet komen.

    Opnieuw op straat bekeken we de gevels van enkele andere panden, en ik leerde ondermeer dat bepaalde versieringen, zoals onderstaande tegeltjes, eerst ontworpen werden door een architect, dan gemaakt in Leeds en vandaar helemaal naar Vlaanderen vervoerd en geïntegreerd werden in het huis waarvoor ze bestemd waren. Bepaald niet goedkoop vrees ik…

    Ongemerkt was de tijd voorbij gevlogen, en het was dus dringend tijd om verder te wandelen naar de Villa De Bondt, het eindpunt van de wandeling, en normaal gezien het enige pand dat we ook van binnen konden bezoeken. Het huis van architect Jan Albert De Bondt, een pand van 1931 volgens de ‘Amsterdamse school’.

    omd3

    De inkomhal is bijzonder indrukwekkend, met de wit-gele tegeltjes overal, de boogvormen van de deuren en de trap. We moeten allemaal een soort sloffen aan, om het parket in de living niet te beschadigen. Net zoals in het huis van Jules Lippens ontwierp de architect niet enkel het huis op zich, maar ook het meubilair, en ook dat is deels bewaard.
    In de woonkamer bekijken we een kleine tentoonstelling rond die Amsterdamse school en modernisme in Gent, op de eerste verdieping is er een juwelententoonstelling. Toch heb ik vooral oog voor het gebouw op zich; voor het prachtige zicht vanop de overloop naar de bovenverdieping, voor het enige nog originele glas-in-loodraampje in de woonkamer, voor de gezellige zithoek, voor de prachtige gevel. Echt een schitterende woning.

    Nu de begeleide wandeling er na twee uur opzit, onze voeten zeer doen en onze maag rommelt, lopen we rustig via hetzelfde traject terug naar de tram. Vandaag geen andere monumenten meer, eerst deze indrukken wat laten inzinken…

  • Stil?

    Ja, 't is hier al enkele dagen aan de stille kant... Drukte in het dagdagelijkse leven resulteert in een windstille blog blijkbaar.

    Van't weekend geen tijd gehad om te bloggen. In feite op het ganse weekend geen tien minuten stilgezeten...
    Vrijdag recht van het werk naar de manège gekoerst, zonder echt iets te kunnen eten, op de boterham met choco die mijn immer attente wederhelft voor mij in de auto had meegenomen. Ik was doodmoe van een loodzware week en ik wou eigenlijk niets anders dan in de zetel in slaap vallen achter de tv. Niks van dat echter, maar een paardrijles van een zéér harde tante. Ze mag dan meer dan tien jaar jonger dan ik zijn, en ik rij al even lang paard als zij op deze aardkloot rondloopt, maar toch vond ze het nodig de ganse tijd te roepen en kritiek te geven... Normaal doe ik dan extra hard mijn best, maar vrijdag kon het me allemaal geen bal schelen en begon ik me vrij 'tegendraads' te voelen van al dat gecommandeer. Enfin, in plaats van een uur ontspannen en genieten werd het dus een uur balen.

    Zaterdag dan werd ik om zeven uur al wakker. Zeven uur, in het weekend...! Na een half uur balen (again) viel ik dat toch weer in slaap, en plots was het tien uur, veel te laat natuurlijk...
    Zijn dan direct vertrokken op hondenwandeling en nog snel een cadeautje gaan kopen voor de vriendin die vrijdag dertig was geworden en die dag een feestje gaf.
    Om 15u waren we dan in Leuven, waar we tot 's avonds laat bleven voor dat heel gezellige feestje. Lekker gegeten, veel gelachen en bijgepraat, het was gezellig.

    Zondag dan was het Open Monumetendag, en ik had me voor Het Project geëngageerd om drie monumenten te bezoeken en er een verslag over te schrijven. Het resultaat van mijn noeste zondagse arbeid valt hier te bewonderen.
    Het was allemaal héél leuk en boeiend, maar het werd weer een hele dag rondcrossen, en ik was totaal uitgeput toen ik die avond in bed plofte.

    Daardoor voelde de maandagochtend op het werk eerder als een vrijdagnamiddag; ik was compleet uitgeput en kon maar niet wakker raken. Een sloot koffie bracht een beetje soelaas, maar het werd toch een lastige dag, die maandag...

    Dinsdag dan, beter uitgeslapen deze keer, maar nu was het buikpijn die roet in het eten kwam gooien. De koffie maakte plaats voor Dafalgan, en weer geen inspiratie om te bloggen.

    En zo is het dan alweer woensdag. De werkweek is bijna in de helft... Oef! Mijn agenda voor dit weekend is bovendien toch een beetje leger; zondag wel een leuke namiddag met vrienden gepland, maar zaterdag nog helemaal niets; misschien dan eindelijk eens rusten...

  • Zalig in de zon

    Ronduit zalig weekend gehad. Zaterdag geen 5 minuten rustig neergezeten; in de voormiddag gaan shoppen, wat mooie broeken en hemden voor Teerbeminde gevonden. Snel gaan eten, want zelf stond ik ook te popelen om te kunnen winkelen. Het leek echter een complete flop te worden, nergens leuke kleren. Uiteindelijk in de Inno toch een paar rokken en bloesjes gaan passen. Ik had ook een ongelofelijk mooi kleedje zien hangen, maar Teerbeminde raadde aan dat toch maar niet te passen; hij had het prijskaartje gezien... Toen ik in een pashokje aankwam, bleek dat bewuste kleedje daar te hangen, en nog wel in een 36! Na al de andere kleren gepast te hebben, die wel ongeveer goed zaten maar toch niet voor de volle 100%, paste ik dus dat bewuste kleedje. Het zal als gegoten. Echt ongelofelijk tof. Maar ik kan echt dat geld niet geven aan een stukje stof. Stom! Waarom zit dat nu zo goed, ik kan het toch niet kopen...
    Mijn wederhelft, fantastisch als 'ie is, vond dat het kleedje mij zo goed paste, dat ik het cadeau kreeg. Zalig gewoon!

    Ondertussen was het 16u geworden, en snelden we naar huis om nog snel koffie te drinken, de honden uit te laten, ons om te kleden en naar de manège te vertrekken. Daar kregen we uitstekende paarden en was het een erg leuke les. Zoals altijd liep de les uit, en was het al na 19u eer we thuis waren. Snel de honden nog eens uitlaten, weer omkleden en om frietjes, want er was geen tijd meer om te koken. Om 20u30 moesten we immers naar toneel, naar The attendants gallery van het muziek LOD. Deze voorstelling handelde over Europa. Muziek werd afgewisseld met stukken tekst in diverse talen. Tot overmaat van ramp werd het Engelstalige stuk ondertiteld, maar de stukken in het Portugees en het Hongaars niet. Na een uur concentratie was ik de draad volledig kwijt, of beter, had ik de draad nog steeds niet gevonden. Het laatste half uur van de voorstelling bestond dus vooral uit schuifelen op de ongemakkelijke plastic stoeltjes en wachten tot het gedaan was, en we thuis naar Cold Feet konden kijken, de redelijk fantastische serie op Canvas. Daarna kropen we doodop ons bed in.

    Zondag was lang uitslapen er echter niet bij, want het was Open Monumentendag. Na een ochtendwandeling met de honden en een snelle boterham, trokken we naar de schouwburg van het NTGent voor een rondleiding. Eens daar bleek echter dat je over een blauw kaartje diende te beschikken om mee te mogen op rondleiding, en het was ons totaal niet duidelijk hoe je daaraan moest raken. Dus liepen we door, en bezochten we het Hotel van Saceghem. Het thema van deze Monumentendag was Import/Export, oftwel vreemde invloeden in onze historische gebouwen. In dit majestueuze pand namen die invloeden de vorm aan van de Oosters geïnspireerde wandbekleding in de salons. Erg leuk om te zien!

    Naast deze Oosterse invloeden waren er ook enkele eerder theatraal aandoende classicistische ornamenten: marmeren zuilen, de mooie koepel in een ronde ruimte, beeldhouwwerken op sokkels in nissen, … Volgens de folder was net deze combinatie van exotisch met klassiek kenmerkend voor die periode.

    Zalig zonnetje zondag, en dus wandelden we na dit korte bezoek het centrum wat uit. We trokken verder naar de Sint-Pietersabdij voor een rondleiding daar. Aangezien er wat betreft het thema import/export weinig te vertellen bleek (alle sporen van ingevoerde materialen waren ondertussen lang verdwenen) besloot de gids ons wat in te wijden in het abdijleven.

     

    De rondleiding ging langs de pandgangen met het lavatorium aan een kant en het mortuarium daar tegenover en van daar naar de refter. We kregen uitleg over het ontstaan van het abdijleven, en hoe het daar concreet georganiseerd werd. Volgens onze gids, een historica, was er een aanzienlijk verschil tussen het monnikenleven in theorie, en dat in de praktijk. Het beeld dat ik had van de brave broeders die zich wijden aan een leven van eenvoud en gebed, bleek niet volledig te kloppen. Zo bedroeg het dagelijks rantsoen wijn in deze abdij bijvoorbeeld meer dan drie liter per persoon (slik!). In theorie werden er geen hoefdieren genuttigd, maar archeologen vonden grote hoeveelheden restanten van varkens, koeien,… Er was zelfs sprake van vrouwen in het dormitorium en dobbelen in de pandgangen.

    Ook zijn er diverse graven teruggevonden, waar de abten te ruste werden gelegd in graven waarvan de muren niet enkel bepleisterd, maar ook beschilderd waren. Terwijl de regel zegt dat monniken in volle grond horen begraven te worden. Om maar enkele grappige wetenswaardigheden te schetsen.

     

    We sloten de rondleiding daarna af in de tuin, eindelijk een zicht dus op die mysterieuze groene plek in de stad die anders nooit toegankelijk is! Het bleek er heerlijk. Een boomgaard, het gras bezaaid met appeltjes en peren, diverse kruiden, druivenranken, de statige gebouwen van de abdij boven op de berg en het kabbelend water beneden, achter de dikke muren. Na hier nog een half uurtje in de zon gezeten te hebben, zat de Open Monumentendag er voor mij weer op. In het naar huis gaan, passeerden we nog de statige boekentoren, maar aangezien we die een tijdje terug pas hadden bezocht hoorden we nu vooral de lokroep van een terrasje… In mijn handtas nog een kleine vracht appeltjes die daar in de tuin op de grond lagen, en waar ik dadelijk eens verse appelmoes van ga maken!

     

    Die avond maakte mijn wederhelft nog de koolraap klaar, die we die week in ons groentenpakket hadden aangetroffen. Een rare knol die in de grontenbak van onze frigo lag en waarvan we geen idee hadden of het ding wel eetbaar zou zijn. Uiteindelijk bleek het gewoon heerlijk: calorie-arm, vol vitamine C, en met de smaak van bloemkool, maar dan nog iets delicater. Echt superlekker, bio, en van bij ons...

    Daarna pakten we ons boeltje en vertrokken we naar mijn ouders. Ik had

    mijn ma ondertussen al meer dan twee weken niet meer gezien en dat was absoluut te lang. Maandag van daaruit gaan werken, maar dinsdag een gezellig dagje samen. Samen de honden uitgelaten, wat geholpen met de kuis, het koken en de strijk, en dan nog wat in de tuin zitten kletsen over onze trouwplannen. De dag vloog gewoon voorbij.

    Vandaag zit ze trouwens weer eens in het ziekenhuis, voor de tweede chemokuur. Hopelijk is ze er niet nog zieker van dan de vorige keer...