nyc

  • New York City: donderdag 24/04: Apples in the Big Apple

    Onze laatste volledige dag in NYC reeds, veel te snel! We hadden nog helemaal geen zin om alweer naar huis te gaan, er was nog zo veel te zien, te doen, te beleven,...
    We hadden besloten op de allerlaatste dag nog een museum te doen, dus vandaag liever niet. Het was ook gewoon veel te schitterend weer. Bovendien waren er bepaalde winkels die een onweerstaanbare aantrekkingskracht bleken uit te oefenen. En zo stonden we die dag al vroeg in de Soho Apple Store, waar een immense rij van Japanners aan de kassa stond. Heel raar. We waren nog een of twee keer eerder met al de leuke dingetjes in die winkel komen prutsen, en toen was er geen zo'n rij geweest.
    Tien minuten later werd alles duidelijk, plots riepen ze om dat de IPhone uitverkocht was, en de lange rij loste op in het niets.

    Zelf was ik niet van plan zo veel geld neer te tellen voor een IPhone, maar wou ik een IPod nano kopen, supercute. Maar de blitse en cooler dan coole IPhone bleef me aantrekken, en zo stond ik door twijfel verscheurd in die winkel om dan ook nog eens te horen dat hij was uitverkocht en dat het winkelpersoneel niet kon voorspellen wanneer de volgende lading zou binnenkomen.

    Op naar de Levisstore dan maar, nu was het de beurt aan mijn wederhelft. We werden door een gayer-dan-gay winkeljongen naar de paskotjes geleid, en daar bleken maar liefst drie broeken hem fatastisch te zitten. Gezien ze omgerekend in euro's bijna niets kosten, kocht hij ze dan maar alle drie. Zelf liet ik me verleiden tot een tweede jeans, een ecojeans ($69).

    We aten een in de Whole Foods Market gekochte bioboterham op ons appartement en trokken dan verder naar het westen, naar de waterkant, waar een klein strookje groen was, het Riverside Park. Het parkje lag echter ingeklemd tussen een weg en de snelweg, en het was een flinke wandeling eer we echt zicht kregen op het water.
    20080424_0131web

    Aan het water bleek het te warm om in de zon te zitten en te koud voor de schaduw, maar het was er zo mooi met de in bloei staande bomen, het water en New Jersey aan de overkant, dat we er toch een half uurtje neerstreken. We bekeken de fietsende gezinnen, de joggers, de rolschaatsers en de mensen met honden. In NYC waren er overigens op labradors en golden retrievers na amper rashonden te zien, maar zag je straatsteenrassen in alle kleuren, maten en gewichten. Er zijn ook leuke losloosweides voorzien, waar alle hondenliefhebbende New Yorkers samenkomen voor een babbel terwijl de honden achter elkaars staart aanhollen, grappig om te zien. Al miste ik daardoor onze twee hoogpoters nog wat extra natuurlijk.

    's Avonds trokken we nog eens naar de Fifth Avenue Apple Store, en wat bleek, daar werden op dat moment IPhones verkocht. Onze laatste dag hier, onze laatste kans, er moest snel beslist worden. Ik voelde me echter alles behalve goed, lage bloeddruk, vol twijfels,... Uiteindelijk gingen we in de lange rij staan aanschuiven, waar nog eens duidelijk werd omgeroepen dat het verre van zeker was dat de gsm's nog beschikbaar zouden zijn als het eenmaal onze beurt was en dat de garantie vervalt als je hem unlockt of eraan laat werken buiten Amerika. En toen, toen was het aan ons, en net op dat moment riepen ze om dat de goedkoopste versie uitverkocht was. Dan sta je daar natuurlijk. En dan koop je twee dure IPhones (in België hadden een aantal mensen ook gevraagd om er mee te brengen).
    20080424_0136web

    Toen was ik compleet mijn kluts uit, en moest in het park wat bekomen. Zo duur! En ik heb pas een mooie, nieuwe gsm! En wat als hij kapot gaat als we hem kraken! En ik durf dat helemaal niet zelf! Help! De twijfel sloeg nogmaals keihard toe, en ik voelde me verschrikkelijk stom en schuldig dat ik had toegegeven aan de commercie en zo impulsief was geweest.
    Geen probleem, we konden ze allebei gewoon verkopen, en wie weet nog een mooie winst maken. Maar als ik daaraan dacht, klemde ik de kostbare buit nog eens zo hard in mijn armen. Zo'n mooi dingetje afgeven?!?

    Om mezelf wat te troosten keerden we die avond nog eens terug naar ons favoriete restaurantje, Cafe Blossom, waar het opnieuw superlekker en origineel eten was.

  • New York City: woensdag 23/04: Museum of the City of New York

    Weer een bijzonder warme, zonnige dag. Vandaag zouden we nog een museum bezoeken, de vraag was enkel; welk. Zo was er nog het (ontzettend dure) Moma en dan nog een hoop kleinere musea, zoals het openbaar vervoer museum, een museum in de oudste nog bestaande Nederlandse boerderij in Manhatten (spotgoedkoop),...
    We besloten meer te weten te komen over de stad zelf, en kozen voor The Museum of the City of New York, volgens onze Lonely Planet een museum dat zowel traditionele opstellingen had als meer moderne, interactieve.

    Het was nog maar half tien 's ochtends, de temperatuur buiten nog net draaglijk voor een wandeling, en dus doken we niet de metro in maar staken we Central Park te voet over.
    20080423_0119web
    't Is altijd leuk wandelen daar, met de fantastische zichten op de stad, de grappige eekhoorntjes, de joggers,... We zaten er dus vaak om even te rusten, iets te drinken, wat te lezen, te relaxen,...

    Iets voor tien kwamen we dan aan het museum, gevestigd in een chique oud pand in de Upper East Side. Bij het onthaal kregen we echter meteen een raar gevoel, met de licht debiel aandoende bewakingsmens en de trage vent achter de kassa. Maar acht, zo'n stadsmuseum, dat valt toch altijd mee, niet?

    Niet dus. Het begin was nochtans veelbelovend, met op de eerste verdieping een kamer met knappe foto's die de New Yorkers portretteren in hun lunchbreak en dan een twintig minuten durende video die de geschiedenis van de stad weergeeft van aan het prille begin tot nu; fascinerend.

    Op de hogere verdiepingen viel er echter weinig te beleven; enkele interieurs uit de tijd van Nederlandse en Britse Colonisten, leuk voor even, maar ook niet meer dan dat. Dan een ruimte over New York als havenstad, op zich een interessant thema, maar op een afschuwelijk ouderwetse manier opgezet met vitrines met van die kleine modelbouwbootjes tegen een geschilderde zee of een modelstadje, eeuwenoud en amateuristisch aandoend. Dingen die je normaal enkel bij opa op zolder vindt, stonden hier als volwaardige collectie.

    Op de verdieping daarboven nog een ruimte over Broadway, gewijd aan al de beroemde musicals die er hebben gespeeld en de geschiedenis van de wijk, maar dat was als niet-Amerikaan allemaal nogal nietszeggend. En meer was er niet te beleven in het kleine museum; op de gelijkvloerse verdieping nog een kamer met schilderijen die er allemaal hetzelfde uitzagen (thema, de wolkenkrabbers) en we stonden al gauw weer buiten in de zon.

    Een dikke teleurstelling, en dus zeker een museum om te mijden, vrees ik.

    We lieten het niet aan ons hart komen, en gingen op zoek naar eten. Bij het Candle Café waar we op zondag voor een propvolle zaak met geen tafeltje meer vrij hadden gestaan was er nu nog een zee van vrije tafeltjes. Dus kozen we er een uit en bestudeerden de menukaart. Tegen 12u20 zat het vegetarisch restaurantje alweer volledig vol.
    Ik koos een van de dagsuggesties, de wallnut crusted seitan ($21) terwijl mijn wederhelft de porcini crusted seitan koos ($20). De gerechtjes kwamen vlot op tafel, en zagen er bijzonder mooi uit.
    De seitan was smakelijk in zijn jasje van walnoten, helemaal anders dan de smakeloze bruine drap die je in België soms kan kopen. Op mijn bord lag ook een heuse toren van gemengde groentjes, allemaal perfect beetgaar, omgeven door een speciaal oranje sausje dat de boel perfect deed afsmaken. Daarbij werd nog een bolletje rijst geserveerd. Ook mijn wederhelft kon het voedsel smaken.
    We twijfelden nog even om een dessertje te nemen, maar bij nader inzicht was er in onze magen geen plaats meer, en rekenden we af.

    In de namiddag struinden we nog wat rond aan Union Square en aten we (na een veel te lange zoektocht op koffie te vinden die niet van Starbucks kwam) nog een heerlijk stukje chocomoussetaart bij Tisserie, een heel lekker zaakje (wel niet goedkoop). Bij een gebrek aan leuke winkels in de buurt namen we na een tijdje toch maar de metro naar Soho, waar we tegen 18u 's avonds nog snel de Levisstore binnendoken en ik een jeans op de kop kon tikken voor amper €59.

  • New York City: dinsdag 22/04: Flatiron en Grand Central Terminal

    Na vroeg te zijn opgestaan, inkopen gedaan te hebben in de supermarkt en ontbeten te hebben, vertrokken we vandaag voor een zelf uitgestippelde stadswandeling. Het beloofde weer een mooie dag te worden in elk geval, wakker geworden met een stralend blauwe lucht en al gauw werd het weer bakken in de stad, tot 25°, opletten dat ik niet verder verbandde...

    Vanuit Madison Square Park bewonderden we de eerste bezienswaardigheid van de dag, de wondermooie Flatiron Building. Plat, driehoekig van vorm, twintig verdiepingen hoog en gebouwd in 1902. We blijven een tijdje in het park zitten om te genieten van de zon en het uitzicht; echt een heel mooie wolkenkrabber...
    20080422_0090web

    Van daaruit zie je ook de Empire State trouwens liggen, aan de andere kant van het park.

    Ondertussen is het middag geworden, en strijken we na lang zoeken (we zitten blijkbaar in een zakendistrict en veel lekkers te eten vinden we eerst niet) neer in Chenai Garden, een Indisch veggie all-you-can-eat-buffet waar je voor amper $7 je bord zo veel mag volscheppen als je wil. Helaas zat er in 80% van de schotels koriander, een kruid dat ik absoluut niet kan uitstaan (ik eet niet graag dreft...). Het is er ook bijzonder druk, en als er een tafeltje vrijkomt is het meteen weer bezet.

    We zetten onze tocht verder, naar de Grand Central Terminal, het prachtig gerestaureerde station uit 1913. Tegenwoordig stoppen er nog weinig treinen, enkel enkele lijnen uit de voorsteden, maar de stationshal en de gevel zijn bepaald indrukwekkend. In het station vind je nu vooral restaurants, een oesterbar, winkeltjes en een smakelijk uitziend delicatessenmarktje; moesten ze nu op die manier de Gentse Vismijn eens restaureren, dromen we ter plekke...
    20080422_0105web
    Grappig trouwens om te zien hoe het gebouw ondertussen helemaal opgeslokt is door immense wolkenkrabbers, overal eromheen is het omgeven, het lijkt wel in een toren te zijn ingepast...

    Na onze wandeling verder gezet te hebben via de hoge kantoorgebouwen, waar de werknemers soms even op een muurtje voor het gebouw zitten om een straaltje zon op te vangen, komen we weer aan Central Park. Zalig om daar even op een bankje te zitten en wat tot rust te komen, een oase in deze bruisende stad. Van daaruit is het nog een heel eind stappen naar ons appartement, via de Dakota Building (waar John Lennon is vermoord) en via onze vaste koffiebar waar we ook een stukje cheese cake meepikken. Die trouwens helemaal anders smaakt dan bij ons.

    Na een uur of twee rust passeren we nog even aan de grote shopping aan de Time Warner Center, maar daar valt helemaal niets te beleven; het is er kil en klinisch en behalve een boekenwinkel en een biomarkt in de benedenverdieping zijn de winkels maar saai.

    En zo zit deze dag er ook weer op. Nog amper drie dagen, de vakantie gaat weer veel te snel...

  • New York City: maandag 21/04: shoppen in Soho

    Genoeg cultuur, vandaag trekken we volop de kaart van de ontspanning. Zoals altijd (dankzij het uurverschil van zes uur) vroeg wakker, en om 10u stonden we al in een pas ontwakend Soho. Omdat het maandag was, openden veel winkels hun deuren pas om 11u, voorlopig was de wijk nog het terrein van lossende vrachtwagens en wegenwerkers.

    We liepen wat verloren tussen de studenten en de zakenmensen, wat de dwalen door woonwijken en gesloten winkels, tussen de stank en het kabaal van de vrachtwagens en de wegenwerken. Tegen de middag begon ik me enorm slap te vielen, en het bleek een helse opdracht om hier wat om te eten te vinden. Van de drie restaurants in de buurt die we hadden opgezocht op het net en in onze Lonely Planet, bleek er een permanent gesloten door de voedselinspectie (!), was er een totaal verdwenen en was het derde potdicht. Na anderhalf uur rondstappen van de ene kant van de wijk na de andere eindigden we in een kleine soepbar waar de lokale studenten blijkbaar vooral van het gratis draadloos internet kwamen profiteren... Het was er nogal een komen en gaan, maar het eten was wel ok. Ik bestelde de vreemde combinatie van een bord roasted carrot soup en een sandwich. Mijn wederhelft ging voor de hamburger en 'met de hand gesneden French fries'; alles bleek ok maar nogal aan de vettige kant.

    Ondertussen waren alle winkeltjes open en was de wijk helemaal van aangezicht veranderd. Weg grauwe schijn, de straten waren nu gevuld met een krioelende massa hippe shoppers met een starbucksijskoffie in ene hand en grote zakken met kleren in de andere. Supergezellig!

    Zelf kochten we weinig die dag, we maalden vooral veel kilometers door de eindeloze straten met winkels; de propvolle Levis store, drie keer de Apple store binnengelopen om met de IPhone te gaan spelen, een hoop schoenenwinkels. In de allerhipste winkel Otto Tootsi Plohound bleken ze als enige mijn favoriete Fly Londonschoenen te verkopen en in een andere winkel kocht mijn wederhelft voor amper 69€ mooie chocoladebruine Doc Martens. En bij het leuke Lush liet ik me door een overenthousiaste zwarte verkoopster de 'dream cream' bodylotion aansmeren.

    Pas om half zes 's avonds kwamen we totaal uitgelopen en met schreeuwende voeten weer aan ons appartement, met dus helaas niet echt een mooie buit. Dat vraagt om een herkansing natuurlijk...

    Wat me vandaag vooral opviel de supervriendelijke zwarte portiers die aan bijna elke winkel stonden en de klanten zowel bij het binnen als het buitengaan begroeten, of je nu iets kocht of niet, lang bleef of niet. Ook het winkelpersoneel was supervriendelijk, zij het een tikje opdringeriger dan bij ons.
    Soho en de omliggende wijken zijn echter een waar shoppingparadijs. Nadelen waren de rode lichten, waar je naar mijn gevoel veel tijd bij verliest; ik ben immers de verkeersvrije Vlaamse shoppingstraten gewend, beetje verwend dus. Ook is de buurt zo groot dat het ons dus de ganse dag kostte om gewoon een beetje een overzicht te krijgen van wat er waar te krijgen valt.
    Grappig was ook de trendy resto's die we bij het naar huis stappen tegenkwamen; een veggie restaurant gespecialiseerd in nepvlees; veggie shrimps, veggie ribbetjes, veggie kalkoen; je kan het zo gek niet bedenken!

    Gaan eten deden we echter weer in onze eigen Upper West Side, bij Josie's, hoe toepasselijk... Volgens de site een hippe plek gespecialiseerd in 'wholesome and healthful ingredients'. In de praktijk vooral een tot de nok gevuld eethuisje dat mij door de lange glazen ramen aan de voorzijde het gevoel gaf van een Vlaamse zee-brasserie.
    Zoals altijd ging de bediening weer ultrasnel, ook al zat de zaak helemaal vol, we moesten amper tien minuten op ons eten wachten. Ondertussen kregen we verse broodjes met een zoete-aardappelpuree als appetizer.
    Ik koos de veggie meatloaf, die heel erg smakelijk was en gemaakt van linzen, shitake en seitan, echt lekker en nooit eerder gezien. Enkel de groenten erbij waren dezelfde als die van de dag ervoor en bovendien minder lekker klaargemaakt, dat was wel een teleurstelling. Mijn wederhelft koos de zalm met zoete aardappelpuree; vooral dat laatste was echt enorm lekker vond ik zelf.

  • New York City: zondag 20/04: Guggenheim

    In de metro van NYC zijn er altijd wel ergens onderhoudswerken, waardoor bepaalde lijnen niet rijden of niet via bepaalde stations, en aangezien de metro sowiso al een kluwen is met express trains en local trains en stations die soms wel en soms niet bediend worden, is dat voor de bezoeker niet altijd even simpel en duidelijk.
    Op zondag rijden er bovendien ook minder metro's. Waardoor we die zondag drie kwartier onderweg waren via vier verschillende metro's om gewoon aan de overkant van Central Park te raken en vandaar naar het Guggenheim Museum te stappen...

    Teleurstelling een: van de gevel fotograferen is alvast geen sprake, aangezien die volledig afgedekt is wegens renovatie. Spijtig! Dan maar binnen gaan aanschuiven om een toegangsticketje te kopen. Gezien het vroege uur ging dat verbazingwekkend vlot, zo vlot dat we pas doorhadden dat een groot deel van de vaste collectie gesloten was wegens diezelfde renovatie nadat we het aanzienlijke entreegeld ($18) al hadden betaald. Het enige wat we te zien kregen was de moderne kunst van een zekere Japanner Cai Guo-Qiang; namaaktijgers met overal pijlen in, een kudde pluche wolven die door de lucht rennen en tegen een glazen wand opbotsen, een remake van een tentoonstelling van Chines beelden ter verheerlijking van de communisten die uit elkaar vallen en gigantische doeken waarop de kunstenaar buskruit liet ontploffen.

    De vaste collectie kregen we enkel in de shop op de kaartjes te zien, wat wel een beetje pijn deed; de volle pot betalen en dan maar een kleine fractie van de talrijke schatten te zien krijgen. 't Is niet alsof we elk jaar naar het Guggenheim kunnen, dus de boodschap dat de collectie in hun andere musea wél te zien was, was bepaald geen troost.

    Na onze boterhammen te hebben verorberd namen we de metro naar de immense drukte, lawaai, stank en neon van Times Square; indrukwekkend, maar niet mijn favoriete stukje stad. Zo was er nergens een rustig plekje om koffie te drinken en even te bekomen.

    In plaats van de eindeloze rijen om boven op The Empire State te raken, gingen we naar The Rockefeller Centre, waar je voor $20 naar boven mag. Gelukkig hadden we in ons appartement een foldertje zien liggen waarmee je per persoon €2 korting krijgt. Daarnaast waren er ook mogelijkheden om de Top of the Rock te combineren met een andere bezienswaardigheid aan een verminderd tarief.

    Op de 67, 69 en 70e verdieping zijn observation decks, en die zijn echt dik de moeite waard. Het uitzicht is onbetaalbaar. Helaas was het die dag net een mindere dag qua weer, bewolkt en koud, anders hadden we vast mijlenver kunnen zien. Nu was het vooral de omliggende wolkenkrabbers van bovenaf bewonderen; zo bleken sommige gebouwen helemaal boven bijzonder kunstig afgewerkt met tekeningen, speciale ramen etc. Echt super.
    20080420_0074web
    20080420_0053web

    's Avonds aten we in een vegan restaurant op vijf minuutjes van ons appartement, een echte aanrader, Café Blossom , wat later het lekkerste restaurant van deze reis zou blijken.
    Industrieel interieur, obers in het zwart en een kaart met organic vegan en zelfs enkele raw food gerechten van $15 tot $22, maar ook enkele sandwiches rond de $14.
    De bediening was vlot en vriendelijk; in elk restaurant krijg je bij aankomst gratis een groot glas kraanwater met ijs, en je moet nooit naar de rekening of de dessertkaart vragen, de obers passeren constant aan je tafel en nemen je bord mee van zodra het leeg is, dan vragen ze direct of er koffie of er dessert moet zijn en als dat niet het geval is, volgt automatisch de rekening.
    Ik at een Thais gerecht met tofu, rijst en groentjes in een tomatensaus, mijn wederhelft ging voor de mushroomrisotto, en beide gerechten waren super, helemaal anders dan bij ons. Als dessert lieten we ons verleiden door de lemon cake, en die was gewoon om vingers en duimen af te likken. Lekker!!! Het leuke aan New York is bovendien dat er veggie en veggie-friendly resto's te over zijn, ik had vooraf een lijst afgedrukt met 50 restaurants ofzo, nooit een probleem gehad om aan lekker eten te raken.

  • New York City: 19/04: Brooklyn Bridge en Grimaldi's

    Om zeven uur 's ochtends waren we echt compleet uitgeslapen, het had geen nut nog een seconde te blijven liggen. Opgestaan dan maar en ontbeten met het eten dat onze gastvrouw voor ons in de frigo had gestoken: lekker fruitsap, ontbijtgranen, bagels en beleg.

    Om negen uur vertrokken we voor een wandeling uit onze Lonely Planet reisgids, vanaan het City Hall Park (met zicht op de Woolworth Building) te voet over de Brooklyn Bridge. Het weer was enorm warm, ik had mijn enige zomerrokje en topje aangetrokken die ik bij had, en had er niks te koud in. Ook mijn pasgekochte sandalen werden meteen succesvol ingelopen.

    Over de Brooklyn Bridge wandelen is een heel fijne ervaring, een schitterend zicht op de New Yorkse skyline, de frisse wind van het water en het unieke bouwwerk onder je voeten. Wel goed opletten dat je op het voor voetgangers afgebakende stuk blijft (wat niet altijd makkelijk is met de vele passerende joggers en kinderwagens op de smalle strook) want op de voor fietsers voorziene strook wordt er behoorlijk vaart gemaakt.
    20080419_0021web
    20080419_0026web

    Na een wandeling langs oude pakhuizen die tot kunstenaarslofts zijn omgevormd kwamen we aan een populair uitzichtpunt waar een Aziatisch bruidspaar (met bridesmaids en alles) aan een fotoshoot bezig was. Met uitzicht op de Brooklyn Bridge en de Manhattan Bridge was het hier zalig genieten in de zon.

    Tegen kwart voor twaalf dan gingen we in de rij staan bij Grimaldi's, honderd meter verderop. Er waren al dertig wachtenden voor ons, maar toen de pizzatent om twaalf uur eindelijk opende kregen we toch nog net een tafeltje toegewezen.
    Het was een belevenis, deze bekendste pizzatent van Brooklyn; donker en helemaal volgestouwd met tafeltjes, meer een barak dan een restaurant, de muren helemaal vol, veel lawaai van roepende kinderen en volwassenen de Frank Sinatra daar nog boven croonend,... Na een kwartiertje wachten kwam onze reuzepizza al op tafel; er waren geen één persoons pizza's, enkel tweepersoons. Maar smaken dat dat deed, echt zalig, we hadden gekozen voor een pizza met zongedroogde tomaatjes en basilicum (je krijgt een basispizza en mag zelf de toppings kiezen).

    Wanneer we na een half uurtje weer buitenstaan, is de rij voor het restaurant nog drie keer langer geworden. Telkens er een tafeltje vrijkomt mag er iemand nieuw aanschuiven, ik heb de indruk dat het nog een tijdje zal duren eer iedereen hier zijn middageten heeft gekregen... Maar het was het aanschuiven driedubbel waard, zowel het eten als de sfeer zijn onvergetelijk.

    Vervolgens zetten we onze wandeling verder, via de Brooklyn Heights promenade, waar iedereen verzamelt om op de bankjes met prachtig uitzicht op het water te komen lezen of koffie drinken.

    Tenslotte de metro genomen tot Battery Park, waar je de ferry kan nemen tot Ellis en Liberty Island. De rij om aan tickets te raken bleek echter een dik uur lang, en het was amper anderhalf uur tot de laatste boot, terwijl je volgens de Lonely Planet zeker een dag moet uittrekken voor deze trip, niet meer te doen op deze namiddag dus. Bovendien hadden we weinig zin om in de blakende zon zo lang te moeten aanschuiven, dus doken we weer de koele metro in naar ons appartement om ons even te verfrissen en wat later een koffie te gaan drinken bij een leuke koffiebar om de hoek.

    Koffie drinken in NYC bleek toch wat anders dan hier; ten eerste krijg je de koffie altijd in een meeneembeker geserveerd, of je hem nu ter plekke opdrinkt of niet. Ook kennen ze er geen gewone kop koffie zoals bij ons, qua formaat was er enkel de kleine expresso (drie slokjes, zoals in Italië) of de kleinste beker koffie, zo groot als een beker cola in de Mc Donalds bij ons; een hele sloot koffie dus. De meeste New Yorkers bleken hun koffie al stappend op te drinken, en gingen meestal voor de Ice variant. Zelf kozen we echter meestal een tafeltje en nam ik gewoon elke dag de koffie van de dag.

    Van daar wandelden we naar Zabar's, de alom bejubelde delicatessenzaak enkele straten verder. Daar bleken er vooral Europese producten verkocht te worden, niet echt wat wij zochten dus. Het was wel de moeite waard om eens door te snuisteren, langs de gigantische togen met kaas, olijven, verse vis, leuk om de sfeer op te snuiven, maar we kochten er weinig. We trokken verder naar de supermarkt om daar wat brood, drank en beleg in te slaan, zodat we gewoon boterhammen en ontbijt op ons appartement konden eten en enkel voor een warme maaltijd op restaurant hoefden.

    Op ons appartement bleek er gratis digitale HBO tv te zijn, met enorm veel kanalen en movies on demand, en keken we die avond naar Thank you for smoking, een zalige film, echt een superaanrader.

  • New York City: vrijdag 18/04

    Na amper drie uurtjes slaap kruipen we om 5u45 ons bed uit. Dat doet verdomd veel pijn. Het grote avontuur in het vooruitzicht verzacht de pijn gelukkig aanzienlijk. We hebben besloten met het openbaar vervoer naar de luchthaven te gaan; met de koffer en sporttas naar het station sleuren, daar twee treinen op en een klein anderhalf uur later staan we in Brussel Nationale Luchthaven.

    We kunnen al bijna meteen inchecken. Aan de balie van American Airlines is er geen file, we kunnen bijna meteen naar de desk. Vlak voor de balie worden we tegengehouden door een norse blonde die onaangekondigd een spervuur van vragen op ons afvuurt, genre van wie is de koffer, wie heeft hem ingepakt, waar heb je de koffer vannacht bewaard, is hij onbewaakt geweest op een moment,... Dan checken we in en krijgen we onze boarding pas.

    We vervolgen meteen ons parcours; door de douane (gelukkig gaat er geen alarm af aan de metaaldetector deze keer, ik heb mijn broeksriem thuis gelaten) en dan de lange weg naar de gate. Daar een kwartiertje wachten en we mogen op het vliegtuig. Alhoewel het aan boord gaan in groepen verloopt, staat er toch een ongeduldig groepje te dringen aan de balie, tevergeefs, want als wij (in groep 3) 10 minuten later probleemloos aan boord gaan, staan ze er nog altijd.

    Onze boeing 767 blijkt oud en krap van beenruimte, maar verder wel in orde. Er worden twee (helaas bijzonder slechte) films gespeeld, er is een muziekkanaal of 5 en iedereen krijgt een kussentje en een dekentje. Het personeel is ietsje ouder, maar zeer vriendelijk, we zijn zeer content van de service bij American Airlines. Ook het eten is dik in orde, wat toch zelden voorkomt bij een vliegreis. We krijgen een vrij uitgebreid middagmaal en een uurtje voor het landen nog een stuk pizza. Ook mijn vegetarisch eten is tip top en wordt probleemloos bij mij afgeleverd, ik heb het al anders geweten.

    Na 7u40 vliegen komen we aan op JFK. Ter plaatse is het nog maar 13u, dat is even wennen, onze bioklok staat nog op 18u!

    We stappen over op de Airport Train, een supervlotte en niet te dure manier om naar het centrum te reizen; rechtstreeks vanuit de luchthaven een treintje op dat op ons tien minuten tijd naar Jamaica station in Queens brengt. Het enige probleem was dat de trein uitzonderlijk met problemen kampte en twintig minuten bleef staan eer hij vertrok, en dat terwijl ik een tshirt, trui en winterjas aanhad en de plaatselijke temperatuur 27°C was...
    In Jamaica Station betaalde we de fair van $5 en kochten van het behulpzame personeel meteen een metrokaart voor een week van amper $25, echt geen geld. Eerst nog de LIRR trein naar Penn Station, nog eens een kwartiertje trein door de suburbs waarbij we na een tijdje de skyscrapers in de verte zagen opdoemen, mooi. In Penn Station even zoeken welke metrolijn ons naar ons appartement zou brengen, en dan de metro op, nog vijf minuten stappen en we waren reeds op onze bestemming, Jack and Judy's Bed and Breakfast in de Upper West Side, Manhattan.
    20080424_0126web

    We logeerden in een studio op de tweede verdieping van een typische brownstone building van een eeuw oud. Ons appartement lag aan de achterzijde en had als enige een groot terras, waar we direct een uurtje op adem kwamen. Uniek, vogels horen fluiten en verder volmaakte stilte en een zee van zon knal in het centrum van New York. Nooit gedacht!
    20080418_0006web

    Na omkleden naar een meer zomerse outfit maakten we een wandeling naar Central Park, amper twee straten verder. Het bleek er druk, joggen lijkt zowat de nationale sport te zijn. Ik had echter last van een enorm stekende koppijn die zelfs een pijnstiller niet kon bedwongen, en na een half uur keerden we al terug naar ons rustig terras, waar we onze onderweg gekochte sandwich opaten en ik nog wat in de zon zat te mijmeren.

    Om 19u kon ik dan mijn ogen écht niet meer openhouden, en dook ik snel ons bed in, compleet uitgeput viel ik meteen in slaap om pas twaalf uur later weer wakker te worden...