new orleans

  • Roadtrip Deep South: New Orleans, the big easy

    New Orleans was eigenlijk de reden van deze hele roadtrip. Een stad die nog voor ik er ook maar iets over wist, een ongelofelijke aantrekkingskracht op me uitoefende. Een stad die geweldig tot mijn verbeelding sprak. Nu, achteraf, blijkt niet enkel New Orleans zo geweldig te zijn, maar het hele Zuiden, maar toch, de kers op de taart, de bekroning van een geweldige trip. We hadden 5 nachten uitgetrokken voor deze stad, in vergelijking met 2 en soms zelfs maar 1 voor de andere steden. Het had nog veel langer mogen zijn voor mijn part…

    Wat doet een mens 5 dagen in New Orleans. We hadden geen verlanglijstje van must-see plekken ofzo en New Orleans is ook gewoon niet dat soort stad. Het is een stad die je moet beleven, een stad om in rond te hangen, om te eten en te drinken en naar muziek te luisteren, een stad om te genieten. We lieten ons leiden door de stemming van het moment, door de tips van onze gastheer Jess en door onze Lonely Planet.

    De eerste dag kwamen we dankzij Jess terecht op een gratis minifestival aan de overkant van de Mississippi, Algiers. De ferry naar ginder is gratis en dus dé manier om Nola eens vanop het water te zien zonder meteen een fortuin te moeten uitgeven aan een cruise met een van de namaakstoomboten. Het festival zat qua timing geprangd tussen enkele van de grote kleppers zoals het French Quarter Festival en het Jazz and Heritage Festival, die van over de hele wereld volk trekken en was dus meer iets zeer kleins, voor de locals. Een minipodium, enkele acts, enkele stalletjes met eten, drinken en handgemaakte dingen. De lekkerste verse limonade die ik in mijn leven al heb gedronken. Een schitterende kunstfotograaf wiens werk ik helaas niet kon betalen. De Mardi Gras Indians die we zich zagen klaarmaken en optreden.
    new orleans indians

    We hangen uiteraard veel rond in het befaamde French Quarter. De architectuur is er geweldig, de gietijzeren balkons, de zeer on-Amerikaanse stijl, maar ook de andere wijken zijn eigenlijk meer dan de moeite. We neuzen rond in de winkeltjes (de boutique du vampyre bleek maar een teleurstelling trouwens), genieten eindeloos van de gezelligheid, kijken onze ogen uit, drinken de lekkerste koffie die we tijdens deze trip vonden bij Community Coffee, de Starbucks maar dan beter. Onze enige vijand? De hitte. In de stad is de temperatuur soms echt ondraaglijk. En het is nog maar half april… Gelukkig zijn er hier genoeg plekjes om verkoeling te zoeken. Eten als vegetariër is in New Orleans trouwens supersimpel, er zijn lekkere veggie eetplekken te over.
    new orleans french

    Dé meest beruchte straat van de staat, Bourbon Street, blijkt niet echt veel soeps. Ranziger dan de Vlasmarkt na 10 dagen Gentse Feesten, permanent de geur van alcohol en andere substanties uitwasemend, permanent bevolkt door dronkenmannen en bezoekers van de tietenbars. Gelukkig zijn er andere uitgaansbuurten te over, zoals de jazzclubs aan Frenchmen Street en een coole grungebar onderweg naar huis. Waar het die avond helaas open podium is en we de meest afgrijselijke dingen horen…

    Alhoewel de stad enorm hersteld is sinds Katrina, zijn de littekens alomtegenwoordig. Zowel letterlijk als figuurlijk. Wanneer we door een loopwedstrijd onze straat niet in mogen en in de wijk rondtoeren, zien we overal de nog steeds dichtgespijkerde huisjes, de graffitti van de reddingswerkers nog altijd naast de deur. De zwarte gezinnen kijken ons argwanend aan. Ik durf mijn fototoestel niet bovenhalen. Onze bed and breakfast is maar enkele straten verder, maar het is een wereld van verschil. Jess heeft ons ook ten stelligste afgeraden om na het donker hier nog te voet rond te lopen. Maar ook mentaal zijn de littekens er uiteraard nog. Wanneer we een geleid bezoek aan een van de kerkhoven doen (bovengronds! Graf van voodoopriesteres Marie Laveau! Toekomstig graf van Nicholas Cage!) begint de gids met twintig minuten te vertellen over Katrina. In een bar om de hoek zenden ze op zondag de HBO-serie Tremé, over New Orleans na Katrina, op groot scherm uit.

    We gaan op verkenning in de andere wijken. Zoals The Garden District, waar de chique villa’s staan, oa ook die waar Ann Rice heeft gewoond. Indrukwekkend… We eten in de Cheese Cake Bistro. Enkel een stuk kaastaart als lunch, maar we krijgen het niet eens op, zo enorm vullend is het. We zien overal om ons heen megazware Amerikanen eerst een gigantische hoofdschotel binnenwerken gevolgd door zo’n kaastaart. Zelf krijg ik mijn overschotje mee naar huis en eet er nog van als vieruurtje en laatavondsnack. Wat een caloriebom… Maar wel lekker! We gaan shoppen in Magazine Street, waar ik in een klerenwinkel op zoek ga naar de Deense dog Tula (beschreven in onze gids) en mijn wederhelft een coole hoed koopt. We dwalen rond in de Faubourg Marigny met kleine, vrolijk geschilderde huisjes en wanen ons in de Caraïben.
    new orleans faubourg

    Een tattoo-uitbater en zijn vriendin, van onder tot boven uithangbord van hun zaak, wandelen voorbij terwijl we op een terrasje zitten te lunchen. Als veggie kan ik me niet aan de lokale specialiteiten wagen, maar mijn wederhelf smult van een po-boy met catfish (stokbrood met vis of vlees tussen) en probeert gumbo (een soort Amerikaanse variant van waterzooi).

    We rijden een dag het achterland in, recht naar de moerassen, naar het onooglijke dorpje Lafitte, waar de ‘snelweg’ letterlijk eindigt, voor een Airboat Adventure. Het is duur, maar onvergetelijk. Met twee andere koppels (een geschift koppel Australiërs die vanuit de boot pissen en een koppel Amerikanen) en een gids scheren we door de moerassen met zo’n airboat, beter dan de beste rollercoaster in een pretpark, omdat je overal de prachtige natuur kan zien, nog niet bedreigd door de ramp van BP… Onze gids lokt de alligators met marshmallows en ze komen tot naast de boot gezommen. Eerst enkele kleintjes, dan hele grote. Het moeras is op een bepaald moment zo ondiep dat zo’n gigantosch beest een meter van mij ligt, half uit het water. Een welgemikte sprong, en ze zit in de boot. Gelukkig heeft het beest geen zin om te springen en blijft ze mij gewoon koud aanstaren. Ik neem enkele van de beste foto’s van de trip, alligators up close. Schitterend…
    new orleans alligator

    Nadien rijden we door naar de Laura Plantation, een plantage uitgebaat door generaties van Creoolse vrouwen. Het is niet de meest imponerende plantage, maar wel een van de best gedocumenteerde en de gids is echt schitterend. Ik hoor eindelijk meer van de Creoolse cultuur en van het keiharde leven op zo’n nu behoorlijk idyllisch lijkende plek. Ook hier enkele goed bewaarde slavenverblijven.

    New Orleans, een fascinerende stad. Vijf nachten is me nog veel te kort, er waren nog zo veel andere dingen die ik wou zien en doen. Het is een stad die ik al kende uit verschillende boeken en waarvan ik nu eindelijk zelf de straten bewandel. Ik wil nog zoveel zien; de cultuur van de bayou, de kleine dorpjes in de moerassen, de Franse en Afrikaanse invloeden, de muziek,… Je weet natuurlijk nooit wat de toekomst nog allemaal brengt, er zijn zo veel verschillende streken en ze zijn allemaal zo boeiend dat je wil terugkeren, maar New Orleans is bij deze toch ook met stip genoteerd bij de plekken waar ik ooit nog graag terug wil komen.

  • Roadtrip Deep South: Lorman- Natchez – New Orleans

    Om half negen brengt de zwarte meid Miss Peggy ons koffie en thee op de porch. Die is zo groot als een kamer en staat vol zeteltjes en een schommelbank. We maken kennis met het andere koppel dat hier logeert, een gepensioneerd leraar en sociaal assistente uit Tennessee die hier al voor de tweede keer zijn. Het is gewoon puur genieten om hier een half uur te zitten praten, relaxen, genieten van de koffie, de rust, het uitzicht. Het andere koppel vind ons Belgen zeer exotisch en fantastisch en wil perse onze foto nemen. In Amerika ben je direct vrienden voor het leven, zo lijkt het… 

    Om negen uur gaan we naar beneden voor het warm ontbijt in de chique eetkamer vol antiek. De antieke tafel is zo laag dat het een klein beetje ongemakkelijk zit, maar dat vergeten we meteen wanneer Mis Peggy een van de lekkerste ontbijten ooit op tafel zet; gebakken perzikken met suiker, aardappelgratin met kaas, ei, vlees. We krijgen een fruitsla als dessert en de broodjes zijn vers uit de oven, knapperig en warm.
    Miss Peggy komt zo uit een film; zij poetst en kookt en doet zo’n beetje alles om het bejaarde koppel in staat te stellen deze bed and breakfast uit te baten. Het is een lieve vrouw met een bulderlacht die ons aanspreekt met miss en mister. Ons bestek en onze waterbeker zijn echt zilver, er staat porselein op tafel, pure luxe…
     

    Na het ontbijt nemen we afscheid van gastvrouw Jean, met een knuffel. Ik neem nog wat foto’s van hond des huizes Simba, een prachtige Rhodesian Ridgeback van 10 jaar oud. Jean is een ontzettend lieve, diepgelovige vrouw en het is echt met pijn in het hart dat ik vertrek, ik zou hier doodgraag nog enkele extra nachten zijn gebleven… 

    We rijden terug de drie kwartier naar Natchez, een stadje dat bekend staat om zijn verzameling van statige villa’s van voor de burgeroorlog. Het is nog een eind na New Orleans, dus we besluiten ons bezoek te beperken tot één huis en een rit door het stadje. We kiezen op aanraden van Jean voor Longwood, het grootste achthoekige huis van de VS.
    Na onze privérondleiding in Rosswood vol passie en vuur valt de standaardrondleiding in grote groep van een ongeïnteresseerde oude taart en een groep scholieren natuurlijk een beetje tegen.
    Longwoord is een indrukwekkend huis. Enkel de gelijkvloerse verdieping, bedoeld als kelder, is echter afgewerkt en bewoond geweest. Tijdens de burgeroorlog is al het materiaal om de eerste verdieping af te werken, gestolen waardoor de vrouw des huizes die ondertussen ook weduwe was geworden, met haar hele hoop kinderen dan maar op de gelijkvloers heeft gewoond en het imposante plan voor het huis altijd een plan is gebleven. Het contrast tussen de luxe beneden en het skelet boven (enkel de houten balken en de muren zijn er, niets van vloeren of pleister) kan niet groter zijn.
    Grote kers op de taart: amper enkele dagen geleden in dezelfde week was dit huis gesloten voor het publiek omdat er opnames plaatsvonden van True Blood, mijn favoriete tv-reeks aller tijden…

    longwood
     

    We rijden verder naar New Orleans, een tocht van iets meer dan drie uur. Vlak voor New Orleans loopt de weg op peilers door de moerassen, en dit eindeloos lang, een mijlenlang viaduct door een vreemd landschap van water, bossen, vogels en plots een dorpje. Het lijkt een zeer afgelegen dorpje, huisjes op palen, bootjes, nergens wegen. Het is voor ons zeer bevreemdend allemaal. Dan doemt plots de hoogbouw op van de grootstad; het verkeert wordt druk en we belanden in de voorsteden in een kleine file.

    We vinden onze bed and breakfast Five Continents makkelijk en gastheer Jess toont ons onze kamers; een ‘suite’ met slaapkamer, klein zitplaatsje en een badkamertje. We krijgen een hartelijk welkom en meteen een heleboel uitleg en tips over de stad, dingen om te zien en te doen, restaurantjes in de buurt en in het centrum. Vooral leuk is dat ons klein frigootje vol gestouwd zit met gratis water, fruitsap en frisdrank, in dit hete klimaat echt wel handig.
    Het huis waarin de bed and breakfast gevestigd is, is trouwens een pareltje. Jess heeft het al twee keer moeten resuaureren, een keer toen hij het kocht en een keer na Katrina. Het heeft ooit nog gediend als kleine huurstudio's, zo blijkt. Nu is het in zijn oude glorie hersteld, en wonder boven wonder zijn er in de eet- en zitkamer beneden nog heel wat authentieke elementen bewaard gebleven. In het huis wonen ook twee katten, die meteen in onze kamer binnendringen en zich ergens in een hoekje nestelen.

     5continents

    We zijn moe en het is ondertussen al avond, Jess raadt ons af om dan in deze buurt (aan de Treme wijk, bekend van de nieuwe HBO-serie) na zonsondergang nog veel te voet rond te lopen, dus we volgen een van zijn vele tips en rijden met ons huurautootje twee km verder onze Esplanade af naar een supergezellig Spaans restaurantje, Lola’s. Het is er zeer druk, maar we hebben gelukkig een van de laatst beschikbare kleine tafaltjes, naast een koppel superalternatieve muzikanten. Het kleine eethuisje heeft een open keuken. We kiezen voor één paella om samen op te eten en alhoewel we beiden absoluut geen fans zijn van paella, werd het een supergezellige, lekkere maaltijd. Zo lekker zelfs dat we nog een dessertje erbij nemen. Dit is echt een plaatselijke plek, vol met de lokale bevolking en nog eens goedkoop ook, een goeie tip van onze gastheer Jess dus! Da's absoluut een van de voordelen van een bed and breakfast, de persoonlijke benadering, het menselijk contact, de tips van iemand die de stad van binnen en van buiten kent.

  • Vakantieplan 2010

    Al dagen (weken?) popel ik om hier iets te schrijven, maar het komt er gewoon niet van. Naast druk druk druk op het werk, werk ik namelijk nog aan een ander plan. Een vakantieplan! Plannen zijn echter nog veel leuker als je ze kan delen, dus hier gaan we dan.

    Al een dik half jaar (of langer) speel ik met het idee om dit jaar opnieuw naar Amerika op reis te gaan, en de laatste weken is alles wat in een stroomversnelling te gaan. Dankzij een folder van Connections met daarin Selfdrives, kreeg ik concrete inspiratie. Na lang twijfelen tussen verschillende streken, koos ik voor de “Deep South”. New Orleans, Nashville, Atlanta, die regio.

    De vlucht is ondertussen geboekt (Atlanta). Volgende stap was het concrete traject. Na wat opzoekwerk, bleek het traject van Connections ons niet 100% te liggen. Zo blijven ze te kort op bepaalde plekken (amper 2 nachten New Orleans!), wat uiteraard makkelijk te verlengen is, ze deden ook enkele plaatsen aan waar naar ons aanvoelen totaal niets te beleven valt. Zoals Pensacola en Tallahassee in Florida. Twee dagen aan het strand, misschien een leuk rustpunt tussen het vele rijden voor sommigen, maar echt niet ons ding. Op het internet vond ik op een Amerikaanse site inspiratie voor een andere trip, en dus smolten we beiden samen en stelden zelf een ideale trip samen. Florida slaan we over, en in de plaats daarvan doen we het Great Smokey Mountains National Park (North Carolina). Punt was ook dat we ons naast de route ook in de hotelkeuze van Connections niet helemaal konden vinden en gewoon liever zelf op zoek gaan naar bijvoorbeeld een kleine, gezellige bed and breakfast dan een anoniem hotel van een grote keten. ’t Is meestal nog goedkoper ook (niet altijd). En met de huidige dollarstand is zelf boeken ook nog eens goedkoper dan via zo’n reisbureau gaan. Nadeel is natuurlijk dat je er eindeloos veel tijd in steekt om zelf route te plannen, roadbook samen te stellen en in elke stad een leuk logeeradresje te zoeken, maar voor we het zelf beseften waren we hier al aan begonnen, dus ja…

    Geen vooraf geplande toer dus, maar alles zelf opzoeken, en dat is dus waar de afgelopen weekavonden en weekends bijna integraal aan besteed werden. De bed and breakfast in New Orleans en Savannah ligt al vast. Charleston blijkt zeer moeilijk; enorm dure stad, enorm chique ook, elke b&b lijkt ingericht met minstens een hemelbed (I kid you not), antiek meubilair en dikke tapijten. Niet enkel duur, ook niet echt ons ding. De betaalbare en meer down to earth opties liggen echter al gauw op 10km rijden, ook niet ideaal. Maar kom, we hebben ook hiervoor een shortlist opgesteld, nu nog de knoop doorhakken en boeken.

    Andere bestemmingen die we nog aandoen en moeten regelen zijn Nashville, Memphis, Atlanta en Asheville (aan dat National Park). De laatste rit van New Orleans naar Atlanta is dikke 700km, en we twijfelen nog om die op te splitsen en onderweg een nacht te logeren. Probleem is dat er onderweg weinig echt te zien is, behalve Montgomery, Alabama.

    Ook nog te doen: huurauto boeken.

    Voila, dat is in het kort ‘het plan’. Ik ben ongelofelijk enthousiast over deze trip, dus het is ook wel best leuk om er zo constant mee bezig te zijn. De twee Lonely Planets die we hebben besteld, liggen al klaar in het postkantoor. Maar als er mensen zijn met tips, laat maar komen he!!!