UA-104319606-1

natchez

  • Roadtrip Deep South: Lorman- Natchez – New Orleans

    Om half negen brengt de zwarte meid Miss Peggy ons koffie en thee op de porch. Die is zo groot als een kamer en staat vol zeteltjes en een schommelbank. We maken kennis met het andere koppel dat hier logeert, een gepensioneerd leraar en sociaal assistente uit Tennessee die hier al voor de tweede keer zijn. Het is gewoon puur genieten om hier een half uur te zitten praten, relaxen, genieten van de koffie, de rust, het uitzicht. Het andere koppel vind ons Belgen zeer exotisch en fantastisch en wil perse onze foto nemen. In Amerika ben je direct vrienden voor het leven, zo lijkt het… 

    Om negen uur gaan we naar beneden voor het warm ontbijt in de chique eetkamer vol antiek. De antieke tafel is zo laag dat het een klein beetje ongemakkelijk zit, maar dat vergeten we meteen wanneer Mis Peggy een van de lekkerste ontbijten ooit op tafel zet; gebakken perzikken met suiker, aardappelgratin met kaas, ei, vlees. We krijgen een fruitsla als dessert en de broodjes zijn vers uit de oven, knapperig en warm.
    Miss Peggy komt zo uit een film; zij poetst en kookt en doet zo’n beetje alles om het bejaarde koppel in staat te stellen deze bed and breakfast uit te baten. Het is een lieve vrouw met een bulderlacht die ons aanspreekt met miss en mister. Ons bestek en onze waterbeker zijn echt zilver, er staat porselein op tafel, pure luxe…
     

    Na het ontbijt nemen we afscheid van gastvrouw Jean, met een knuffel. Ik neem nog wat foto’s van hond des huizes Simba, een prachtige Rhodesian Ridgeback van 10 jaar oud. Jean is een ontzettend lieve, diepgelovige vrouw en het is echt met pijn in het hart dat ik vertrek, ik zou hier doodgraag nog enkele extra nachten zijn gebleven… 

    We rijden terug de drie kwartier naar Natchez, een stadje dat bekend staat om zijn verzameling van statige villa’s van voor de burgeroorlog. Het is nog een eind na New Orleans, dus we besluiten ons bezoek te beperken tot één huis en een rit door het stadje. We kiezen op aanraden van Jean voor Longwood, het grootste achthoekige huis van de VS.
    Na onze privérondleiding in Rosswood vol passie en vuur valt de standaardrondleiding in grote groep van een ongeïnteresseerde oude taart en een groep scholieren natuurlijk een beetje tegen.
    Longwoord is een indrukwekkend huis. Enkel de gelijkvloerse verdieping, bedoeld als kelder, is echter afgewerkt en bewoond geweest. Tijdens de burgeroorlog is al het materiaal om de eerste verdieping af te werken, gestolen waardoor de vrouw des huizes die ondertussen ook weduwe was geworden, met haar hele hoop kinderen dan maar op de gelijkvloers heeft gewoond en het imposante plan voor het huis altijd een plan is gebleven. Het contrast tussen de luxe beneden en het skelet boven (enkel de houten balken en de muren zijn er, niets van vloeren of pleister) kan niet groter zijn.
    Grote kers op de taart: amper enkele dagen geleden in dezelfde week was dit huis gesloten voor het publiek omdat er opnames plaatsvonden van True Blood, mijn favoriete tv-reeks aller tijden…

    longwood
     

    We rijden verder naar New Orleans, een tocht van iets meer dan drie uur. Vlak voor New Orleans loopt de weg op peilers door de moerassen, en dit eindeloos lang, een mijlenlang viaduct door een vreemd landschap van water, bossen, vogels en plots een dorpje. Het lijkt een zeer afgelegen dorpje, huisjes op palen, bootjes, nergens wegen. Het is voor ons zeer bevreemdend allemaal. Dan doemt plots de hoogbouw op van de grootstad; het verkeert wordt druk en we belanden in de voorsteden in een kleine file.

    We vinden onze bed and breakfast Five Continents makkelijk en gastheer Jess toont ons onze kamers; een ‘suite’ met slaapkamer, klein zitplaatsje en een badkamertje. We krijgen een hartelijk welkom en meteen een heleboel uitleg en tips over de stad, dingen om te zien en te doen, restaurantjes in de buurt en in het centrum. Vooral leuk is dat ons klein frigootje vol gestouwd zit met gratis water, fruitsap en frisdrank, in dit hete klimaat echt wel handig.
    Het huis waarin de bed and breakfast gevestigd is, is trouwens een pareltje. Jess heeft het al twee keer moeten resuaureren, een keer toen hij het kocht en een keer na Katrina. Het heeft ooit nog gediend als kleine huurstudio's, zo blijkt. Nu is het in zijn oude glorie hersteld, en wonder boven wonder zijn er in de eet- en zitkamer beneden nog heel wat authentieke elementen bewaard gebleven. In het huis wonen ook twee katten, die meteen in onze kamer binnendringen en zich ergens in een hoekje nestelen.

     5continents

    We zijn moe en het is ondertussen al avond, Jess raadt ons af om dan in deze buurt (aan de Treme wijk, bekend van de nieuwe HBO-serie) na zonsondergang nog veel te voet rond te lopen, dus we volgen een van zijn vele tips en rijden met ons huurautootje twee km verder onze Esplanade af naar een supergezellig Spaans restaurantje, Lola’s. Het is er zeer druk, maar we hebben gelukkig een van de laatst beschikbare kleine tafaltjes, naast een koppel superalternatieve muzikanten. Het kleine eethuisje heeft een open keuken. We kiezen voor één paella om samen op te eten en alhoewel we beiden absoluut geen fans zijn van paella, werd het een supergezellige, lekkere maaltijd. Zo lekker zelfs dat we nog een dessertje erbij nemen. Dit is echt een plaatselijke plek, vol met de lokale bevolking en nog eens goedkoop ook, een goeie tip van onze gastheer Jess dus! Da's absoluut een van de voordelen van een bed and breakfast, de persoonlijke benadering, het menselijk contact, de tips van iemand die de stad van binnen en van buiten kent.