muziek

  • Here we go again

    Nothing new; de reisplannen ontvouwen zich verder, na heeeeeeel lang zoeken hebben we een betaalbare bed and breakfast gevonden in Charleston, en momenteel zijn we aan't kijken in Asheville, nadien nog Nashville en Memphis. Ondertussen zijn de twee Lonely Planets toegekomen die we besteld hadden bij The Book Depository. Hoe meer ik lees, hoe meer ik merk dat onze drie weken wel heel krap zijn voor die trip en we onmogelijk streng gaan moeten selecteren tussen de dingen die we gaan zien en doen en al de rest die we zullen moeten laten voor wat het is...

    Op't werk is het drukker dan druk; verschillende deadlines van mijn project, last-minute vergaderingen die uitlopen, stagebegeleidingen van de lichting nieuwe vrijwilligers,...

    Maar op zich heb ik er allemaal zin in; een nieuw jaar, een nieuwe dosis energie en motivatie, nieuwe avonturen, zo voelt het toch. Begeleid door uitstekende muziek van Mumford and sons and Lady Linn and her Magnificent Seven, die ik pas nu helemaal begin te appreciëren. Het moet niet altijd rock zijn...

  • De zwaarste lijst

    Super van Studio Brussel en Alex Agnew om voor één dag eens al die zeikmuziek van de radio te zwieren en terug te keren naar de good old roots, de zware metalen meerbepaald. Ik voelde me meteen weer 16. Geen slecht gevoel!

    Ik heb helaas maar twee stukjes van de lijst gehoord, zijnde de eerste paar nummers en de laatste 20, de rijst van deze ode aan de metal zat ik in de cinema te genieten van Slumdog Millionaire, maar het was puur genieten.

    Mijn conclusie; volgend jaar weer! Agnew is grappig op de radio, ik heb nummers gehoord die ik in 15 jaar niet meer had gehoord en waarvan ik vergeten was dat ze bestonden (Machinehead! Cannibal Corpse!), ik heb te veel oude en te veel nu metal gehoord (Papa Roach is geen metal, die van Slipknot zijn een beetje zielig en hoeveel keer kan een mens Iron Maiden verdragen in één lijst) en ook een heleboel nummer moeten missen (Type O Negative iemand, Paradise Lost, Morbid Angel,...). Stof genoeg dus voor een nieuwe lijst volgend jaar! Iedereen metaller!

  • Opwarmer voor de Feesten: Rock 'n Troll

    Zaterdag een memorabel moment: binnenkort veranderen mijn werkdagen - en uren, en concreet betekende dat zaterdag de allerlaatste keer werken-op-zaterdag. Ik hoef er niet bij te vertellen dat ik het niet zal missen zeker, het gaan werken als iedereen thuis is, het moeten missen van feestjes en evenementen, het eeuwige switchen met collega's om toch nog ergens naartoe te kunnen gaan,...

    Gevierd heb ik het met een optreden van Daan. Die trad aan op het Rock 'n Troll festival bij St Jacobs om middernacht. Die avond was onderandere ook Monza de revue gepasseerd, maar toen was ik helaas nog niet thuis van het werk. We zouden van deze editie dus enkel Daan zien...

    Daan, I must admit, ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik ben een onvoorwaardelijke fan van zijn stem, en van zijn werk uit de Dead Man Ray periode. Zijn laatste platen echter... Bepaalde nummertjes vond ik wel leuk (het onweerstaanbare Swedish Designer Drugs bijvoorbeeld), maar toen ik hem op de Feesten van vorig jaar live zag, wou ik eigenlijk gaan lopen. Helaas stond de Beestenmarkt toen zo vol dat dit simpelweg onmogelijk was. Heb het concert toen dus uitgezeten, maar heb me groengeelblauwgestippeld geërgerd aan de walgelijke pose van het heerschap Daan, om over te platte kitschmuziekjes maar te zwijgen. TOCH vind ik zijn muziek tegelijkertijd toch ergens wel leuk, en ga ik ook altijd kijken als hij ergens speelt. Ik vind het steeds oerslecht, en toch moet ik gaan kijken. Weird...
    Een paar weken geleden heb ik dan zijn twee laatste cd's gekocht, en die bevielen me plots wel. Heb ze ondertussen al grijsgedraaid. En ook het concert beviel deze keer.

    Nog steeds moest ik soms de slappe lacht onderdrukken bij zoveel pose, maar omdat ik mezelf bleef voorhouden dat het ook enkel dat is (pose), was het beter verteerbaar. Posierlijk, maar ergens best wel leuk. En de muziek maakt véél goed. Naar goed gewoonte werd geopend met Housewife, en dat werd door het publiek absoluut gesmaakt...
    Helaas stond er vlak naast ons een zat gastje de hele tijd om Eddie Wally te roepen, tot grote ergernis van de omstaanders, die zijn Eddie Wally postertje met veel plezier wilden stoppen where the sun never shines... Het werd echter erger. Midden het optreden werd er plots gevochten. Het begon met gewoon zatte/gedrogeerde gastjes die stonden te springen/duwen/gewoon erg wild dansen. De massa ging opzij, en zo stonden we plots 5 meter verder van het podium. Soit, tot daar. Dan ging het echter mis, en begon er enkelen wat tegen elkaar te duwen en te trekken. Door hun vergevorderde staat van van-de-wereld-zijn ging het er allemaal nogal ruw aantoe, de ene na de andere ging al eens tegen de grond, er werd druk gedicussieerd, en hoewel het op zich allemaal niet erg was, was het vooral de grimmige sfeer die tegenstak. Het groepje amokmakers viel ook te vaak tegen omstaanders, dus je moest behoorlijk uitkijken om zelf geen verdwaalde mep te krijgen. En als je zo moet uitkijken, kan je moeilijk nog van het optreden genieten.
    De security kwam pas na dik 10 minuten erbij, toen het 'ergste' al voorbij was. De stoerste mannen vluchten weg in het publiek, enkel een paar zatte lolbroeken bleven staan, en daarvan werd er eentje met geweld afgevoerd. Heel gezellig allemaal...

    Enfin, gelukkig was het daarna allemaal over en kon een mens weer naar Daan kijken. Die presteerde meer dan behoorlijk, en zorgde ervoor dat de mensen nog flink uit de bol gingen. Plots stond hij middenin het publiek, gewoon 1 meter naast ons. Leuk!