mumford and sons

  • Concerten

    Nu mijn reisverslag na anderhalve maand eindelijk afgewerkt is, komt er hier weer ruimte voor andere dingen. Zoals de vier concerten die ik de afgelopen weken heb gezien in de AB.

    • 27/04/2010, Mumford and Sons. Amper 4 dagen in het land en een serieuze jetlag, maar dat had ik er graag voor over. Ik was al blij dat de aswolk geen roet in het eten had gegooid waardoor ik dit optreden zou moeten missen. Het was een supergoed optreden, en mijn andere indrukken kon je hier al eens lezen.
    • 18/05/2010, Pavement. Ik heb maar één cd van deze mannen in huis, maar het was een van die groepen die ik nog nooit had gezien en die wel altijd op mijn verlanglijstje hebben gestaan. Ze verwenden ons met een concert van 1u45, ongezien in deze tijden en ook al kende ik enkel de singles, ik hem me enorm geamuseerd. Omdat die singles nu eenmaal supergeweldigstraf zijn. Zoals Shady Lane, Cut your hair (wat een opener man!), Stereo, Range Life en Gold Soundz.
    • 24/05/2010, Dinosaur Jr. Ze namen hun bekendste nummer Feel the Pain zéér letterlijk. Nog nooit eerder zo slecht geluid gehad in AB. De zang was in de eerste helft van de zaal gewoon totaal onhoorbaar en de rest van de zaal werd geterroriseerd door een gitaar die zo luid was dat mijn oren er letterlijk van gingen kraken. En door dat gekraak en de pijn heen kon je af en toe vaag een nummer herkennen, meestal pas als het al bijna gedaan was. Enkel de gratis oordopjes hebben ervoor gezorgd dat ik dit heb uigezeten...
    • 29/05/2010, Jónsi. Gelukkig werden de gehoorgangen na het lawaai van Dinsosaur nu vakkundig gestreeld en gezalfd door deze Ijslandse elf. Ongelofelijk prachtige show, al had die nog iets meer naar de voorgrond gemogen van mij. Kippenvelmuziek. Na het nummer bleef het telkens enkele seconden muisstil voor het publiek uit zijn sprookjeswereld ontwaakte voor een applaus. Heel, heel, heel schoon.
  • Mumford and sons @ AB

    Ik ben absoluut geen folkie, maar ik heb zo de indruk dat ik zeker niet de enige in die situatie was in de uitverkochte AB dinsdagavond. Wie erbij wou zijn voor Mumford and Sons had zich serieus moeten haasten bij de voorverkoop en ik was echt blij dat ik deze keer niet heb getwijfeld en dit concert niet moest missen. Want na single van het jaar Little Lion Man heeft ook de rest van de cd Sigh No More enkele weken op repeat gestaan en zich waarschijnlijk voor altijd in mijn gehoor gebetonneerd.

    Een divers publiek dus in de AB. iets ouder en vrouwelijker dan anders, maar vooral veel gevarieerder. Het was drummen voor een plekje, en helaas heb ik niet altijd evenveel van het podium gezien, maar gelukkig wel gehoord.

    De groep begon zeer straf, met enkele van mijn favorieten uit hun debuut; Sigh no more, maar vooral Awake my soul en The cave. Kippenvel kreeg ik van de samenzang, van de mooie teksten, van de stem van zanger Marcus Mumford. Grote hit Little Lion Man werd tot mijn verbazing niet tot de bissen gespaard, maar ergens halverwege het publiek in gesmeten. Dat publiek, dat al van voor de eerste noot ontzettend warm en enthousiast reageerde, schakelde toen meteen nog drie versnellingen hoger waardoor de AB op zijn grondvesten daverden door het meezingen, stampen, dansen en klappen.

    We hoorden ook nieuw werk, nieuw werk dat ook meteen overtuigt. Er zagen eigenlijk geen zwakke momenten in de set, net zoals ook in de CD geen minder stuk zit. De mannen amuseerden zich duidelijk op het podium en durfden ongegeneerd loos gaan op hun bas, banjo of gitaar, waardoor hun folkpop ook serieus durfde rocken en wild om zich heen slaan, iets wat mij enorm aan deze groep aantrekt, ze zijn alles behalve doodbraaf en saai qua muziek. Maar ook volledig akoestisch staan ze er, zoals in het bisnummer Sister, heel breekbaar en zonder versterking gezongen, het zoveelste kippenvelmoment, net zoals mijn persoonlijke favoriet Dustbowl Dance.

    De set duurde mij wat te kort, maar dat kan misschien ook komen doordat de groep nog maar 1 cd heeft om uit te putten. Ga op Pukkelpop in elk geval kijken naar deze groep, ze zullen niet teleurstellen...

  • but it was not your fault but mine

    Druk is het. Druk op het werk (deadlines) en druk in het weekend. De momenten dat ik in de zetel zit te lezen of tv te kijken zijn op één hand te tellen, zelfs in het weekend. Van zodra ik opsta, zet de op hol geslagen mallemolen zich in gang en het stopt maar als ik 's avonds weer in slaap val; constant bezig zijn, mentaal en fysiek. En weet je wat? Ik kwam tot de ontdekking dat ik ervan geniet. Het geeft me het gevoel dat ik lééf, dat het leven ertoe doet, het geeft energie om energiek bezig te zijn...

    Niet dat ik nooit op mijn gat zit. Zo probeerden we zaterdag onder vrienden een nieuwe Gentse koffiebar uit, nadat ik de hele voormiddag en een goed stuk van de namiddag de Gratis in Gent nieuwsbrief bijeen had gepend. 's Avonds snel eten, tussendoor de was doen en dan op naar het toneel. Ca Brûle van De Roovers, helaas een zware teleurstelling. Chaos en vernieuwing zijn mooi in het theater, maar dit stuk bood nauwelijks meer diepgang dan een snelle brainstorm tussen eerstejaars theaterstudenten had geboden. Pijnlijk.

    Zondag trokken we naar Oostduinkerke voor de jaarlijkse strandwandeling van Greyhounds In Nood. Het was zeer hoog tij, waardoor het strand zo klein was dat we er nauwelijks allemaal op raakten, al die mensen en langpotige honden. Luca was verschrikkelijk zelfverzekerd en verdween meteen in de groep honden toen ze los mocht. Twee keer dachten we dat we ze kwijt waren toen we haar meer dan een minuut nergens meer zagen nadat ze met twee andere honden tegen 45 km/uur de duinen in was geschoten. Mijn hart stond weer even stil...
    's Avonds bekomen bij Oud België, toch wel het beste wat de tv tegenwoordig te bieden heeft. Schoon, ontroerend, kreeg er deze keer tranen van in de ogen...

    En voor wie het nog niet wist, 27/04 komen Mumford and Sons naar den AB. Mijn kaartje is besteld, het uwe ook?