UA-104319606-1

morrissey

  • Viva Mozzer

    Straks naar de Lokerse Feesten. Toen ik maanden geleden hoorde dat Morrissey kwam, heb ik meteen kaartjes besteld, Morrissey voor dat geld, 't is een koopje.

    En verder ga ik het hier NIET hebben over dwaze discussies van geen spitburgers op het terrein vandaag en uitspraken over massamoord bij Mc D want daar is de laatste week al veel te veel over gezeverd. Morrissey komt en het gaat fantastisch zijn, meer moet daar niet over gezegd worden.

    (al hadden ze hem wel vroeger op de avond mogen programmeren, ben momenteel al stikdood en kan morgen geen uitslaapverlof nemen wegens belangrijke vergadering)

    (en wie denkt dat zwangere vrouwen niet naar festivals en optredens gaan, in september is er ook nog Beirut in AB. Al laat ik Pukkelpop dit jaar passeren, ik geef het toe)

  • Morrissey @ Elisabethzaal, Antwerp

    Stipt om 20u zochten we in een uitverkochte Elisabethzaal in Antwerpen onze zitplaatsen op de veertiende rij. Ik vond de  zaalkeuze eerlijk gezegd behoorlijk raar, de vorige keer (2006) stond Morrissey in de AB, een zaal die volgens mij beter past dan de stoffige, zittende bedoening in Antwerpen.  Om me heen Fransen, Nederlanders, West-Vlamingen,… Ik heb de indruk dat een kern van die-hard fans Morrissey door gans Europa volgt...

    Eerst echter het voorprogramma overleven, een oervervelend Dolly and the kicks. Drie muzikanten en een zangeres die het vooral van haar opvallend pakje moest hebben (een soort glitterbadpak met nylons en een grote roze Minnie Mouse strik op haar kop) dan van haar stem of uitstraling. Snel vergeten, die handel. Na die belasting van mijn trommelvliezen werden er enkele grappige videoclips geprojecteerd op een wit doek dat voor het podium hing, Elvis, muzikanten uit de jaren 70, dat soort dingen. Plots viel het doek naar beneden, en startte abrupt een piano te spelen, van dramatisch effect gesproken!

    Dat effect werkte, de mensen begonnen meteen te joelen en te klappen, en van zodra Morrissey ook maar een voet op het podium zette veerde iedereen in de zaal recht, om de hele duur van het concert te blijven staan. Zo kregen we dus toch een staand concert in plaats van een slaperig zittend gebeuren. Een staande ovatie nog voor je een noot hebt gezongen, er zullen weinigen het Morrisey nadoen.

    Morrissey, onlangs 50 geworden, staat er. Ik denk dat iedereen er meteen voor tekent om op die manier in stijl ouder te worden. En zijn fans zouden hem wel kunnen doodknuffelen. Ooit zag ik op het filmfestival een documentaire over hoe devoot en obsessief sommige fans deze man aanbidden. Sommige fans dreven het wat ver, en sprongen het podium op om Morrissey te omhelzen. Een wurgde de arme man bijna, zo stevig had ‘ie hem bij de hals. De kerels van de security konden hier niet bepaald mee lachen en hadden hun handen meer dan vol  om hem vrij hardhandig van het podium te gooien…  

    Van bij de eerste noten dus ging gisterenavond iedereen collectief door zijn dak. Het optreden ging dan ook bijzonder straf van start, met ‘This Charming Man’ en dan ‘Irish Blood, English heart’, twee nummers die ik ongelofelijk goed vind. Ook de versie van ‘How soon is now’, stevig ingezet, lang uitgesponnen en met een dramatisch einde (Morrissey liggend op de vloer, badend in rood licht) maakte dat die eerste helft van het optreden echt super was. Tijdens het tweede deel had ik soms moeite om mijn aandacht erbij te houden. Ik had de indruk dat Morrissey zelf ook iets minder op dreef was, iets minder bezield speelde en wat minder bij stem was. Langs de andere kant kan Morrissey gewoon weinig verkeerd doen, de verwachtingen waren gewoon metershoog gespannen, en werden voor 90% ingelost.

    Zowat 1/3 van de set bestond uit oude Smiths nummers (ondermeer ‘The world is full of crashing bores’, mijn favoriet ‘Ask’ en ‘Girlfriend in a coma’) de rest werd opgevuld met songs uit de laatste plaat en de twee voorgangers. Morrissey zei eigenlijk weinig tussen de nummers door, maar was wel constant bezig met handjes schudden op de eerste rijen. Ook de vele cadeautjes nam hij gewillig in ontvangst. De man houdt van drama. Zo trok hij theatraal zijn zwart hemd uit bij de woorden “someone you physically despise” (uit ‘Let me kiss you’) en zwierde dat hemd ver de zaal in. Volgens mij hebben sommige fans ondertussen al een hele Mozzer-kleerkast, niet? Het concert denderde verder als een sneltrein. De goed geöliede band rockte als de beesten. Na amper 1u15 zat het er echter al op, met slechts één bisnummer (het leuke 'First of the gang to die'). Ik was in elk geval nog lang niet voldaan…

  • Liefde is...

    Op een onvoorstelbaar hektische dag in een kloteweek niet binnen raken op Go For Music, na lang vloeken tickets bestellen voor Morrissey en dan een halve minuut later opgebeld worden door je wederhelft met de boodschap dat die net tickets heeft besteld voor Morrissey...

    !

  • Morrissey in de AB: review

    Zondagavond trad Morrissey aan in de AB. Ik had nooit gedacht deze man ooit nog live aan het werk te zien. Morrissey is wat mij betreft immers een levende legende. De man die dozijnen supersterke nummers op zijn naam heeft staan. De man die er altijd al is geweest (toch voor iemand van mijn generatie). De man ook wel die tijdens een tour zelden België aandoet. Waarom zou hij eigenlijk ook.
    En dan kondigden ze enkele maanden geleden plots een concert in de AB aan. De AB! Mijn favoriete concertzaal, maar zo klein voor iemand als Morrissey. Die kan toch makkelijk Vorst laten vollopen?
    Enfin, op een week was het uitverkocht, maar wij hadden kaarten, en zondagavond was het dan eindelijk zo ver.

    De AB liep een stuk vroeger vol dan normaal. Tijdens het voorprogramma was het al een klein beetje drummen, en eens dat gedaan was (thank god, aan een als Kate Bush kelend zangeresje hadden we weinig nood) was er helemaal geen ontkomen meer aan. We bleven dus vaststeken op ons plekje, ergens in de eerste helft van de zaal. Ik vreesde helemaal niks te kunnen zien, maar eens het optreden begon, bleek dat dik mee te vallen. Ook wel omdat mozzer constant heen en weer loopt op het podium en ook redelijk vooraan ging staan.

     

    Om 21u begon het optreden met de mededeling dat de groep hier was om de pers te plezieren. En hier was in Brussel, the capital of sprouts. Hm, moesten we ons nu vereerd voelen. I guess not.
    Morrissey stak meteen heel sterk van wal, met vooraan in de set enkele van mijn favoriete nummers zoals Panic en Irish Blood English Heart.
    De nadruk lag zoals verwacht op het nieuwere werk uit de laatste twee platen. Uit Ringleader of the tormentors hoorden we In the future when all’s well, You have killed me, To me you are a work of art, The youngest was the most loved, I just want to see the boy happy, Life is a pigsty, I will see you in far-off places, At last I am born. Van You are the Quarry kwamen zoals gezegd Irish blood English heart, First of the gang to die, Let me kiss you.
    Van het oudere werk: Panic, Girlfriend in a coma, Stop me if you think you’ve heard this one before en How soon is now.

    Morrissey veranderde enkele keren van hemd, en gooide twee hemden in het publiek. Hij bedankte de kleine man met de snor die het podium had geboend, want dat bleek spekglad en hij vreesde zijn nek te breken. Aangezien dit het laatste optreden was van een lange tour, was er een uitgebreide thank-you list: de muzikanten (allemaal met zwart hemd en witte broek), zijn voorprogramma (die volgens hem een nieuw nummer had: Kill the Mozzer J ), het publiek, maar vooral zichzelf... Grappig moment: de spin die op het podium zat, maar mozzer weigerde ze te doden…

    Na amper anderhalf uur zat het erop, en dat zonder mijn absolute favoriet There is a light that never goes out. Ik geloofde rotsvast dat de band zou terugkomen voor een tweede ronde bisnummers, gezien het overenthousiaste publiek en de hele rist steengoede nummers die nog niet waren gespeeld. Maar toen floepten de lichten aan. De teleurstelling bij mij en mijn wederhelft was enorm, het was een zalig optreden, maar zoooooo kort! We bleven dus een beetje op onze honger zitten…

    Voetnoot: Wat opzoekwerk op het net leert mij ondertussen dat sommige fans gans Europa meereizen om elke show te zien (waarschijnlijk zoals Julia, een vrouw die Morrissey zowaar even aan het woord liet) en tot 200 euro neertellen voor een ticket. Mozzer-fans zijn oertouw, zoveel is zeker…

  • Zonder natte voeten

    Ik schrok toen ik op het nieuws op de radio hoorde over enorm wateroverlast hier in de streek. Gelukkig is er in mijn onmiddellijke buurt niets van te merken. Integendeel zelfs, toen ik daarnet de honden ging uitlaten kwam de zon erdoor, en ik heb nogal lopen zweten met mijn jas en trui. Het werd zowaar terrasjesweer... [Een heel pak beter dan gisterenavond, toen ik op weg van een leuk café naar huis helemaal doorweekt werd.]

    Aangezien ik een citygirl ben met twee citydogs maak ik dan ook citywalks. Op een vrijdagnamiddag of zaterdagochtend durf ik al eens langs het stadhuis lopen. Daar hangt dan zo'n praalbaldakijn boven de trap, aangezien er dan koppels worden getrouwd. Ik, romantische ziel die ik dan plots wordt, loop daar dan voorbij en hoop een glimps op te vangen van de trouwers. Ik kijk graag naar trouwers. 9 van de 10 vind ik het kleed van de bruid een draak, maar ik wil het toch graag gezien hebben, weet je wel... Meestal echter is mijn timing niet helemaal dat, en ik blijf daar uiteraard ook niet staan ronddralen, zo erg ben ik ook weer niet. Dus ik zie enkel de familieleden daar staan wachten. Raar om te zien hoeveel verschil daar soms opzit. De zus van de bruid (?) die 's morgens vroeg er al helemaal opgedirkt bijloopt, satijnen avondjurk met bijpassende sjaal en al, over de tante in afgedragen feestjurk van de c&a over de mensen die er gewoon in jeans en t-shirt staan. Vaak staat er een witte limo te wachten (die mensen hebben geld genoeg, of willen aan zoiets geld uitgeven), of een ouderwetse cabrio, soms kan het ook een bikersclub zijn natuurlijk. Altijd leuk!

    En zo gaan we naar het weekend. Als het droog wil blijven, zou dat wel eens een druk weekend kunnen worden. Zo zijn er morgen trekpaarden te bezichten in de namiddag en vleermuizen in de avond, is er zondag het overhandigingsfeest van Hachiko waar ik zeker naartoe wil (i love labbies) en 's avonds gaan we eindelijk nog eens naar een optreden; Morrissey in de AB.

  • Morrissey komt naar de AB

    Gisteren kreeg ik een mail van de AB in mijn inbox die direct mijn aandacht wist te trekken. Op 27 augustus (over amper een maand dus) komt Morrissey naar België. Voor het eerst in 12 jaar ofzo (volgens Studio Brussel). En mijn wederhelft heeft gisterenavond nog kaarten besteld! Ha!
    Ok, die dingen kosten meer dan ik doorgaans wil uitgeven aan een concert (€38), maar het is in de AB, toch wel de leukste zaal van het land (ik begrijp eigenlijk niet waarom, kan die niet makkelijk Vorst uitverkopen? Of overschat ik zijn fans zo?).

    Ik ben absoluut geen fan van het eerste uur, daar ben ik ook gewoon te jong voor (en in mijn puberteit mocht de muziek voor mij ietsje harder zijn), maar de laatste 5 jaar ben ik toch onder de indruk geraakt van deze man, en zijn live dvd ziet er behoorlijk goed uit, dus ik ben echt benieuwd! En content!!