UA-104319606-1

mobiliteitsplan

  • Mobiliteitsplan Gent: ik ben voor!

    Ik moet zeggen dat ik er serieus van geschrokken ben, al het gezaag en geneut over het nieuwe mobiliteitsplan. En ook wel aangenaam verrast dat ondanks alles toch een krappe meerderheid voor heeft gestemd in de online peiling van De Gentenaar een tijdje terug. Maar zelfs binnen de vier muren van mijn eigen huis lopen de discussies al eens hoog op en mijn supersympathieke en progressieve buurman heeft plots een 'ik ben tegen' affiche aan zijn raam.

    Ik ben dus voor. Of het voor mij persoonlijk echt een verbetering zal zijn, weet ik niet, want onze straat is en zal vrees ik een invalsweg blijven. Toch sta ik 100% achter het plan. Want hoe het nu is, kan het gewoon niet meer. De stad is gewoon geen fijne plek met al die auto's die op elk moment van de dag en nacht overal maar naartoe blijven rijden. De straat waar mijn straat in uitkomt, is een notoire fijnstoftunnel; het GMF heeft de luchtkwaliteit ooit gemeten en die was gewoon om te huilen. Dat is wel de straat waar ik te voet met kleine kinderen elke dag door moet. Ik weiger dat dus, er zijn gelukkig veel kleine zijstraatjes en ik ga ervan uit dat 1 straat verder in die autoluwe kleine straatjes de vervuiling al pakken minder is. Maar het is gewoon degoutant hoe er wordt gereden in een straat waar maar liefst 4 scholen vlak aan gelegen zijn. Die scholen zijn trouwens ook een deel van het probleem, er blijven mensen die hun kinderen elke ochtend voor de deur komen afzetten en doorgaans doen ze dat niet met kleine, zuinige stadsautootjes.

    Het moet dus anders. Ik ben er 100% zeker van dat we over 20 jaar allemaal met onze ogen gaan rollen hoe het zo lang heeft kunnen duren. Moest eender wat anders evenveel slachtoffers eisen als de auto (verkeersslachtoffers, fijn stof en andere uitstoot, opwarming van de aarde,...), het was al heel lang verboden. Maar van onze heilige koe aanvaarden we alles, met de glimlach. We zijn allemaal gewend dat we om welke reden dan ook op eender welk moment naar eender welk moment kunnen trekken. We zijn verslaafd aan mobiliteit. Hoeveel mensen denken bewust na over hun verplaatsing? En gaan er niet met de auto naar de bakker op minder dan 1km gewoon omdat het regent of omdat het sneller is of omdat ze te lui zijn om te stappen. Omdat het kàn. Omdat ze het gewend zijn. Omdat ze het niet in vraag stellen. En dan die eindeloze excuses, 'ik kan niet anders dan met de auto want'. En dan komt het. Het openbaar vervoer is te druk, te duur, er stopt geen bus in de buurt, ik hou niet van de bus, mijn bedrijf ligt niet bij een station, er is maar 1 trein per uur, het regent, het duurt te lang, ik heb een bedrijfswagen,...

    Wat volgens mij nodig is, is een verandering van hart, van visie, van manier van denken. Zelden zijn de alternatieven onmogelijk, maar we zijn allemaal van kleinsaf gewend van het comfort van deur tot deur te snorren. Natuurlijk wil niemand die 'vrijheid' afgeven. Dat is niet fijn. Veranderen is altijd moeilijk en roept altijd veel weerstand op. Denk maar aan het model van Prochaska en Diclemente daarover. Maar ik zie eigenlijk weinig andere opties dan dat iedereen zijn houding aanpast en anders omgaat met mobiliteit. Iedereen, op alle niveaus. Want zo lang de overheid bedrijfswagens blijft promoten blijven de mensen ze uiteraard blij aanvaarden en volop gebruiken. En zo lang de werkgevers eisen dat bijna iedereen op dezelfde uren naar de grote centra pendelt en thuiswerk voor nog veel managers een beetje een vies woord is, blijft het een moeilijke puzzel. Er is een gigantische verandering nodig in de harten en in de geesten. En ik ben blij en fier dat Gent op zijn minst bereid is om die sprong in het onbekende te wagen. Met het risico dat het fout afloopt. Wat ik zeer zeer spijtig zou vinden. 

    Zelf probeer ik het vooral positief te bekijken. 's Morgens ben ik zelf 2u15 onderweg te voet en met de trein. 
    7u45 de deur uit richting crèche (2 km stappen met 2 kleine kinderen erbij)
    8u30 Zoon afzetten in zijn klas
    8u45 trein 1
    9u trein 2
    9u50 aankomst in Brussel
    10u aankomst op mijn werk (nog 1km stappen).

    Positieve dingen:

    • ik heb eer ik begin te werken al tussen de 3 en de 4km afgelegd, zeker in de zomer is dat best prettig. Ik hoef 's avonds niet meer naar de fitness te hollen...
    • op de trein heb ik de enige me-time van de dag, het enig moment om even rustig te lezen, muziek te luisteren of gewoon wat na te denken.
    • ik heb een bureau job en zo kom ik wat buiten, vitamine D opdoen in de zon als die schijnt.
    • ook de kinderen beginnen al direct met wat beweging.
    • ik sta nooit in de file ;-)

    Heb ik hier alle dagen evenveel zin in? Absoluut niet. Als het pijpestelen regent is het een hele organisatie om die kinderen niet drijfnat in de crèche en school te krijgen (1 kan in de buggy maar geen 2, dus de andere is loopfiets/draagdoek). Ik sta soms doodsangsten uit als we drukke punten over moeten met de vierjarige en zijn loopfiets. Ik zou ook liever een half uur eerder op mijn werk zijn en 's avonds voor 19u30 weer thuis. Maar ik kies hier bewust voor en probeer er gewoon het beste van te maken. En dat lukt dus prima.