UA-104319606-1

mintzkov

  • Mintzkov live in Vooruit (07/02/2008)

    Alhoewel Mintzkov geen Gentse groep is, heb ik ze ontdekt in Gent, op de Gentse Feesten in 2004, een Gentser manier is moeilijk denkbaar. Na die ontdekking en het in huis halen en grijs draaien van hun eerste plaat M for means and L for love, werd het even heel stil rond de groep. Zo stil dat ik dacht dat ze gesplit waren, en dat ondanks hun straffe debuut. Maar dat was gelukkig niet het geval, zo bewees de single One Equals a lot, eerste single uit 360°, hun tweede plaat waarmee ze in 2007 weer opdoken. Dat de plaat deugt, konden we op Boomtown al vaststellen, en werd nog eens bevestigd op dit optreden in de Vooruit.

    De meeste optredens hebben echter ook een voorprogramma, en het was hier dat er problemen opdoken. Dieter van The Go Find werd vader, en kon dus niet komen spelen. Een uitverkochte Vooruit kan je echter niet aan zijn lot overlaten, en ter elfder ure werd Mega General Mindy bereid gevonden om in te springen.

    Aangezien ik al enkele jaren geen student meer ben en die avond er behoorlijk vermoeid bijliep, besloot ik de drukte van het optreden nog even uit te stellen en mijn vermoeide knoken eerst nog wat te laten rusten in het café beneden. Toen we de Balzaal betraden, moet General Mindy al halfweg het optreden geweest zijn. Het rustige nummer dat ze op dat moment speelden, kwam me vrij saai voor, maar de laatste drie nummers waren uptempo en best wel aangenaam. Een catchy, poppy orgeltje gesteund door een stevig doorrockende basis, het kon me wel bekoren.

    Na een half uurtje wachten terwijl de roadies het podium in orde brachten was het dan eindelijk aan Mintzkov. Begonnen werd met Cargo, een oud nummer, op de voet gevolgd door twee uit de laatste plaat, Title you en Life after fire. De sfeer zat er goed in, maar ontploffen deed de zaal niet, ook niet bij de leuke single One Equals a lot, waar bassiste Lies eindelijk wat meer aan bod kwam. Voor mij is net die samenzang tussen Lies Lorquet en zanger Philip Bosschaerts een van de unieke dingen aan Mintzkov.

    Het volgend nummer was een beetje een rare eend in de bijt, een cover van Miss Kitten en Golden Boy, Rippin Kittin. Het danceriedeltje werd in een absoluut geslaagde en best wel sexy gitaarversie gehesen.

    Er is goede hoop dat Mintzkov ons dit keer geen dikke drie jaar wachten op een volgende plaat, want in de set zaten al drie gloednieuwe nummers; Nighthawks, Safehouse en (in de bissen) Gemini. De eerste twee klonken vrij hoekig, stevig, en tegelijk toch herkenbaar Mintzkov. Het derde nummer was eerder rustig, en werd gespeeld door Philip helemaal alleen op het podium, een mooi rustpunt.

    Mintzkov ging behoorlijk snel en strak door de setlist heen. Het ene nummer volgde meteen op het andere, weinig tijd voor grapjes en in bindteksten lijkt Bosschaerts ook niet te geloven. Toch bedankte hij de uitverkochte Vooruit meerdere keren, en toen het publiek bij een pauze in een nummer zo lang bleef applaudiseren dat de groep even niet verder kon spelen, zag hij er behoorlijk gelukkig uit.

    We hoorden nog Mimosa (een van mijn all time favorites, mét een fijne synthesizertouch eraan), Return and smile, All at once, Miles Ahead (opgedragen aan de zanger van The Go Find, maar een nummer te vroeg aangekondigd…), Hitman en The state we’re in. Op nog geen uurtje zat het optreden erop.

    Dat dit veel te snel is naar mijn zin, hoeft geen betoog, en blijkbaar gold dit niet enkel voor mij. De groep werd nog twee keer teruggeroepen voor bisnummers. Save the best for last zegt men, en zo kregen we als bisnummer nog de tweede single van 360°, Ruby Red, gevolgd door een vreemd experiment, een instrumentaal nummer van Serge Gainsbourg (cannabis). Bij de tweede bisronde zaten zoals gezegd nog het gloednieuwe nummer Gemini (met dank aan D om eens naar de setlist te loeren) en United Something. Maar toen was het écht gedaan. Na amper een uur en een kwartier ofzo…

    Voor leuke foto's van het optreden: zie Gentblogt.

  • Voldoening

    Druk druk druk, deze modewoorden waren de laatste maanden nogal van toepassing. Net zoals 'stress' en het 'even niet meer zien zitten' en meer van dat moois. De twee projecten die ik nog tot juni opvolg, zorgden immers voor behoorlijk wat kopbrekens.

    Slechte communicatie, te veel tussenpersonen en niet meewerkende pc-dinges in het eerste en langdurig afwezige collega's, afhakende, niet opdagende en niet te pakken krijgende experten, nog meer communicatieproblemen en een serieus ingewikkeld parcours dat op korte tijd moet worden afgelegd en steeds vertraagd wordt in nummer twee.

    Vandaag was het vergadering van nummer twee, een vergadering die meer dan een maand vertraging opgelopen had en waarbij er links en rechts ergernissen rezen en geschoten werd op de boodschapper. Ik dus. 't Was dus met het nodige lood in de benen dat ik vanmiddag aan de vergadertafel schoof, maar tot mijn grote voldoening was het een bijzonder constructieve vergadering, hebben we goed gewerkt ondanks de magere opkomst en heb ik het gevoel dat het heel spel weer stevig op de rails staat.

    En dat mag ook wel eens, dat fijne gevoel van voldoening tijdens het werk...
    m


    En morgen, morgen mag ik naar Mintzkov. Deze week hun twee cd's dus nog eens bovengehaald, alhoewel ik nr 1 uit het hoofd kan meezingen en nr 2 ook niet geheel vreemd is. Om maar te zeggen dat ik ernaar uitkijk. En heus niet alleen omdat die zanger zo'n 'schoontje' is...

  • de Feesten

    We hebben het eerste deel van de Gentse Feesten dan wel gemist wegens verblijf in tropischer oorden, de laatste vier dagen zijn we present...

    Vrijdag naar onze vaste stek getrokken, Boomtown. Het podium stond plots aan een andere kant van het plein, maar voor de rest leek er weinig veranderd.
    De eerste twee groepen hebben we gemist, nu ja, toen zaten we thuis nog naar een film te kijken, maar Mintzkov wou ik perse zien. Zij stonden drie jaar geleden nog als Mintzkov Luna op de affiche, waar ze hun ijzersterke debuut voorstelden. Daarna werd het akelig stil rond de band en we vreesden al voor het ergste, maar ondertussen zijn ze weer helemaal terug met een tweede plaat en ook een tweede passage langs Boomtown.

    Openen deden ze met Sleep until noon, een nummer uit de vorige plaat. De set ging sterk verder met meteen daarna de nieuwe single Ruby Red, tot groot enthousiasme van het publiek. Talrijk opgekomen publiek overigens, want in de helft van het optreden meldde zanger Philip Bosschaerts zichtbaar tevreden dat het plein volzet was.

    Er werd vooral uit de nieuwe plaat 360° geput, al kwamen er ook nummers uit eersteling M for means and L for Love voorbij, zoals Act real cool, opgedragen aan de nachtbrakers die al elke avond aan het feesten zijn, en All at once.
    Het duurde een eind eer de vorige single One Equals a lot erdoor kwam, een nummer dat op Studio Brussel vrij veel airplay heeft gekregen. Achter mij stonden enkele grote fans die elk nummer woord voor woord meezongen, maar de single leek iedereen wel te kennen.

    Het stemgeluid van Philip Bosschaerts werd vroeger wel eens vergeleken met dat van Tom Barman, maar Mintzkov heeft duidelijk een eigen geluid gevonden. Soms behoorlijk stevig rockend met de twee gitaren op de voorgrond, soms ook rustiger en melodieus, vooral wanneer bassiste Lies Lorquet de tweede stem voor haar rekening neemt. Iets was mij betreft trouwens vaker mag gebeuren…

    Er was behoorlijk wat sfeer op de Oude Beestenmarkt, en Mintzkov is in mijn ogen dan ook een absolute parel. Toch werd het plein ook niet echt afgebroken, de mensen hadden er wel zin in, maar bleven al bij al toch aan de rustige kant. Mintzkov, ondertussen al zeven jaar geleden als winnaar uit de Rock Rally gekomen lijken ondanks hun twee straffe platen ook niet de bekendheid te hebben die andere, na hen ontstane groepen wel kennen. Ik vraag me af waarom…

    Naar het eind van de set kwam eindelijk Mimosa, misschien hun meest bekende single. Ik dacht al dat ze die tot de bisnummers hadden opgespaard… Daarna volgden nog wat oudere nummers, en sloot de band op algemeen verzoek af met Hitman.
    De groep mocht nog eens terugkomen voor wat bisnummers, we hoorden nog United Something en I Panic, en dan zat het optreden er na een uurtje alweer op.

    Voor foto's van deze avond op Boomtown, oa van de bijzonder appetijtelijke zanger van Mintzkov, één adres!

  • These days

    Hm, al een tijdje niets meer geschreven, tijd dus voor een kleine inhaalbeweging!

    Vrijdag  hadden we gratis kaarten voor Cabaretten in de Capitole, met Gunter Lamoot en Nigel Williams.
    Het voorprogramma was Nederlands-Braziliaanse andersgekleurde medemens Chris van den Ende, die het meeste grollen maakte over zijn huidskleur, en die ik eigenlijk nog het grappigst vond van de hele avond.
    Daarna was het aan Gunter Lamoot, die begon met Veronique. Freaky kerel is dat toch... Ik vond hem met momenten geniaal en hilarisch, maar soms was het ook gewoon niet grappig. Prettig gestoord is die in elk geval wel.
    Na een lange pauze in een snikhete Capitole waar bovendien amper beenruimte is, was het dan aan Nigel Williams. Williams is iets constanter dan Lamoot vind ik: gewoner, de hele tijd wel grappig zonder de pieken en dalen die er bij Lamoot inzaten. Niet echt superveel beter, want Lamoot was ook erg goed, maar gewoon ietsje anders.
    Het grappige was dat bij alledrie dezelfde thema's terugkwamen, zoals lachen met mongolen, of met kindjes. Hilarisch!!!

    Zaterdag de ganse dag gebrainstorm over ons trouwfeest. Conclusie: we gaan dan toch een receptie doen. We hebben een soort compromis gesloten met de schoonouders; hun vrienden en collega's komen niet op het avondfeest, maar we geven er dan wel een receptie voor. Onze uitnodigingen gaan we waarschijnlijk online bestellen.
    Nu nog enkele dingen uitklaren met de zaal (concrete timing enzo) en dan het tekstje vastleggen (heb al een eerste ontwerpje klaar) en dan kunnen we bestellen.
    Vandaag een sms gekregen dat de ringen klaar zijn. Dus die kunnen we dan in de loop van volgende week gaan ophalen, gecombineerd met nog een laatste jachtpoging naar schoenen.

    Zaterdag was ook Fnac-dag, nog eens wat cd's gaan kopen. Het werden A Potion van Sioen, 360° van Mintzkov en Sam's town van The Killers. Vind het stuk voor stuk schitterende platen en absolute must-haves.

    Zondag dan de eerste bbq van 2007, bij de schoonouders. Ze hadden mijn stukjes veggieburger eerst gebakken, en dan pas het vlees, toch wel attent van ze. Een erg gezapige zondagmiddag dus.
    's Avonds konden we wéér ergens gratis naartoe, naar de film deze keer. Via het Gents Milieu Front konden we naar de docu We feed the world; oftewel hoe we door de huidige manier van met voedsel omgaan alles naar de kloten helpen. Interessant. Alhoewel we het meeste ergens al wel wisten, blijft het toch walgelijk om te zien. Hoe ze omgaan met levende dieren (kuikens die amper 8 weken te leven hebben en enkel met machines in aanraking komen, van hun uit het ei komen tot hun dood), met planten, met mensen. Degoutant.
    Conclusie: wil je écht een verschil maken, koop dan bijvoorbeeld enkel seizoensgroenten waaraan zo weinig mogelijk vervoer te pas is gekomen. Dus geen Spaanse tomaten in de winter, maar gewone Belgische wanneer het er de tijd voor is. En koop ook niet teveel van bepaalde multinationals. Als je weet dat de vetbetaalde CEO beweert dat drinkwater geen basisrecht is maar een commercieel goed als een ander en dat GGO's perfect gezond zijn, dan weet ik het wel...
    De volledige review vind je op Gentblogt.

    Met de tattoo gaat het ook goed. De eerste paar dagen wat prikkerig en gevoelig, maar nu voel ik het enkel als er iets/iemand aankomt. Nog bijna geen jeuk gehad ook. Vroeg me gisterenavond wel af of er nu krabjes op gaan komen, ik voelde precies oneffenheden bij het verzorgen, maar ik zie niets. Nu ja, misschien was het gewoon opgedroogde vasiline, I don't know, ik zal het wel zien.